Column Stijn Fens

Een soort van tractorprotest, maar dan met scholieren van het bijzonder onderwijs

Op de dag van het boerenprotest mistte het in mijn hoofd. Er zaten holtes dicht en als ik sprak, kon ik mijzelf moeilijk verstaan. Op televisie zag ik dat vanuit alle delen van het land tractoren oprukten naar het Malieveld in Den Haag. Hun koplampen deden pijn in mijn ogen, het geluid dat ze maakten heeft zich sindsdien als een hardnekkige brom in mijn gehoorgang genesteld.

Op sociale media zag ik dat veel mensen geroerd waren door het beeld van al die tractoren. Bij sommigen leidde het tot een herontdekking van agrarische producten. Ze bleken plots over een boerenhart te beschikken en dronken spontaan een glas melk, vers van de koe. Niets wordt zo geïdealiseerd als het boerenleven.

Het licht van zoveel tractoren veranderde politici in makke lammetjes

Politici die het podium bevolkten dat op het Malieveld was opgesteld, veranderden in het licht van zoveel tractoren in makke lammetjes. Jarenlang wanbeleid en het niet serieus nemen van boeren, waren als uitgereden mest in de grond verdwenen. Carola Schouten riep stoer dat zolang zij minister van landbouw is, er geen halvering van de veestapel komt. Ik dacht aan de koeien in die weilanden bij Staphorst en vroeg me af of ze daar nog steeds stonden. En bedacht me dat ook ik niet wist hoe het verder moest met die boeren, hun kippen en koeien, en de stikstof.

Met dat stikstofprobleem ligt het wellicht anders, maar je ziet het zo vaak de laatste tijd: er is een kwestie die urgent lijkt, er zijn mensen ongerust of boos, heel erg boos. Ze gaan een aantal dagen staken of rukken op naar Den Haag en komen op het achtuurjournaal. Politici zijn geschokt, doen de belofte dat alles zo snel mogelijk wordt opgelost – liever vandaag dan morgen – en de boze mensen verdwijnen weer uit het zicht. Probleem op­gelost, althans zo lijkt het.

Zo beheerste ook de discussie over artikel 23 van de Grondwet een tijd het nieuws. Dat artikel regelt de vrijheid van onderwijs. Het is een oud grondrecht, waarmee christelijke partijen in 1917 eindelijk de felbevochten ‘gelijkbekosting’ van hun christelijk onderwijs kregen. Jarenlang leidde artikel 23 een teruggetrokken bestaan. Dat gold ook voor al die bijzondere scholen. Je had, net als met stikstof, geen idee dat artikel 23 überhaupt bestond. Maar plotseling vond iedereen iets van dat artikel.

Dat kwam door de oplaaiende discussie over islamitische scholen. “Iedere keer als er ophef is over radicalisering en salafisme op scholen, klinkt de roep luider: Barbertje moet hangen. Barbertje, dat is artikel 23 van de Grondwet”, schreef Wendelmoet Boersema in deze krant

PVV-leider Geert Wilders wil dat alle islamitische scholen zo snel mogelijk dichtgaan. VVD-fractievoorzitter Klaas Dijkhoff wil artikel 23 ondergeschikt maken aan artikel 1, dat gaat over gelijke behandeling en het discriminatieverbod. Dat is weer tegen het zere been van ChristenUnie-voorman Gert-Jan Segers, die zegt dat Dijkhoff ruzie zoekt met ‘de verkeerde mensen’. Ook minister Slob wil iets, net als de PvdA.

De Week van het Katholiek Onderwijs had deze keer duurzaamheid als thema

Dit speelde zich allemaal een paar weken geleden af en we zijn inmiddels alweer minstens drie urgente kwesties verder. Laatst liep ik in de hal van het ministerie van onderwijs, cultuur en wetenschap toevallig artikel 23 tegen het lijf. Hij had een benig gezicht dat ik meende te herkennen van oude familiefoto’s. Zijn haar zat keurig in een scheiding en hij droeg een smetteloos driedelig pak, al waren de manchetten van zijn overhemd wat versleten. “Ik moet naar een andere kamer”, zei hij mistroostig. “Die is kleiner en kijkt uit op een muur. Een dergelijke interne verhuizing is vaak het begin van het einde, dat hoef ik u niet uit te leggen.” 

Ik vroeg hem of hij nog iets gehoord had van de Nederlandse Katholieke Schoolraad. “Nou”, zei hij, “die hadden het de afgelopen dagen te druk met de Week van het Katholiek Onderwijs. Het thema was deze keer duurzaamheid. Goed gevonden toch? Maar ze zullen nog wel in actie komen om me te redden.”

Misschien is het een idee om met zoveel mogelijk kinderen van bijzondere scholen op het Malieveld af te spreken. Ik zie het al voor me: vanuit het hele land rukken de kinderen met protestborden op naar Den Haag. En zie: de minister van onderwijs belooft ter plekke dat hij met alle vezels in zijn lichaam staat voor artikel 23.

Zo werkt dat blijkbaar in onze tractoren-democratie.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden