Een doorbraak voor de evangelische DoorBrekers: ze breiden uit naar Amsterdam

Peter Paauwe via een beeldverbinding met Barneveld te zien op een scherm in de Zeelandhallen in Goes. Beeld Maarten Hartman

De evangelische DoorBrekers wagen de sprong van de provincie naar Amsterdam. In deze groeiende kerk geloven ze dat God invloed heeft op alle aspecten van het menselijk bestaan. Ook op een ontstoken hand, zo horen de veelal jonge gelovigen op zondag in Goes.

Peter Paauwe haalt zijn telefoon uit zijn broekzak. Trots laat hij een plaatje zien van het Aviodome, een glimmende evenementenhal in Amsterdam-West. Daar beginnen zijn dochter van 24 en haar man volgende week zondag een nieuwe locatie van de DoorBrekers, de evangelisch/charismatische geloofsgemeenschap die Paauwe (52) en zijn vrouw Ilona (49) hebben opgezet.

Toen de Paauwes veertien jaar geleden in Barneveld begonnen, waren daar twintig kerken. ‘Wat kom je doen’, vroegen mensen aan het echtpaar, zelf beiden afkomstig uit reformatorische gezinnen in het Zeeuwse Krabbendijke. Nu komen er wekelijks meer dan duizend mensen af op de samenkomsten in hun eigen moderne evenementenhal aan de rand van de snelweg, die deels wordt verhuurd. Ze hebben ook kerken geplant in Amersfoort, de Drecht­steden, Goes en Zwolle. Op het hoofdkantoor in de evenementenhal werkt een staf van dertien mensen, de leiding in de andere plaatsen is in handen van vrijwilligers.

Meubelboulevard

Nu ze in Amsterdam beginnen, krijgen ze weer die vraag: ‘Wat kom je doen?’ Marktonderzoek doen de ­Paauwes nooit en ze weten dat het geestverwante Hillsong in Amsterdam volle zalen jonge mensen trekt met zijn orthodoxe boodschap in moderne verpakking – dezelfde formule als die van DoorBrekers, waar alles draait om de persoonlijke relatie met God, die  volgens hen raakt aan alle aspecten van het menselijk bestaan.

Toch verwacht het echtpaar dat hun kerk ook in Amsterdam gaat lopen: “Het is net als met een meubelboulevard: hoe meer winkels er bij elkaar zitten, hoe beter het gaat.” Ze noemen het ook een voordeel dat de DoorBrekers Nederlandstalig zijn – verwante christengemeenschappen zijn vaak anderstalig.

Onder die vraag wat de DoorBrekers komen doen, zit de vrees dat zij jonge gelovigen uit traditionele kerken trekt, vooral in de reformatorische hoek. ­Stealing your sheep, noemen dominees dat bijvoorbeeld in Veenendaal, waar ze dat zien gebeuren met het populaire Mozaiek0318.

Bijbelstudies

In Barneveld is dit volgens Paauwe niet gebeurd, de afstand met de bevindelijke wereld is daarvoor te groot. Hij ziet nauwelijks actieve kerkleden overstappen naar zijn beweging. “Ze hebben relaties in de kerk, die offeren ze niet op.” De ongeveer 2200  ingeschreven DoorBrekers zijn vaak wel kerkelijk opgevoed, ze zitten nog in de kaartenbak,  maar ze gaan niet meer. 

De veelal jonge mensen, tussen de 30 en 40 jaar oud, treffen elkaar niet alleen op zondag, maar ook door de week, bij de bijbelstudies of gebedsbijeenkomsten. Er zijn ook voetbalgroepen, clubjes die auto’s gaan kijken, samen fietsen. Of die mensen helpen, ook buiten eigen kring. “Veel mensen willen hun geloof handen en voeten geven, en daar hebben ze structuur van een groep bij nodig”, zegt Ilona Paauwe. “Ja”, zegt haar man. “Mensen zijn gemaakt om relaties te hebben.”

Arjen Paauwe in de Zeelandhallen in Goes. Beeld Maarten Hartman

Lichteffecten

Arjen Paauwe, campusleider bij de DoorBrekers in Goes, had deze week een zware ontsteking aan zijn hand. Die werd in de avond dikker en dikker. Hij bad om genezing. Zijn vrouw wilde hem naar de EHBO sturen, hij beloofde dat te doen als het in de nacht nog erger werd. Paauwe zette de wekker. En nog voordat die midden in de nacht afging, zag hij dat zijn hand al voor de helft geslonken was. De volgende dag was die weer kerngezond.

“Als God dit voor mij kan, kan hij dat ook voor jou”, zegt een rap pratende Paauwe vanaf het podium in een zaaltje van de Zeelandhallen in Goes. De jongere broer van grondlegger Peter staat in zijn leren jasje en spijkerbroek in het volle licht; om de zaal op te fleuren wordt gewerkt met lichteffecten. Hij waarschuwt de ongeveer tweehonderd gelovigen dat genezing  niet altijd onmiddellijk komt: “De tijdsplanning van God kan verschillen van die van jou. Dan zeg je: ooo, het is nog steeds niet beter. Soms duurt het wel een week, soms nog langer. God kent geen tijd. Heb vertrouwen en verwacht het onverwachte.”

De zaal applaudisseert – klappen doen ze hier makkelijk, handen gaan omhoog bij het staand zingen van de praise-liederen, waarmee de eerste twintig minuten van de dienst is gevuld. De Nederlandse vertaling van Engelse teksten lezen ze van het grote scherm dat hangt achter de band die de liederen hard en met overgave begeleidt. ‘Ik kijk naar de Zoon/Richt mijn blik op de Redder/Zie Zijn liefde voor ons/Zing Zijn lof nu voor eeuwig’, zingen ze. 

Liveverbinding

De preek komt via de liveverbinding met Barneveld – zo wordt dat ook in de andere vestigingen van de DoorBrekers geregeld. Deze keer gaat Peter Paauwe zelf voor. Hij spreekt voornamelijk uit het hoofd, hij loopt heen en weer over het podium, hij gebruikt handen en voeten, zijn taal is eenvoudig. Gods stem horen, dat is zijn thema. Hij moedigt de gelovigen aan hun geloof te integreren in hun leven, te bidden op het toilet, in de auto. “Veel mensen horen zijn stem niet, dat komt doordat ze een scheiding zien tussen het geloof en het dagelijks leven. Dan is er geen relatie”, zegt Peter Paauwe. “Als ik in de auto zit, dan zie ik iets en zeg ik: wat denkt u ervan God? Dan begin ik zijn stem te horen.”

Zijn preek van meer dan een half uur eindigt in een muzikaal omlijst gebed. Hij vraagt God de mensen “te trainen om uw stem te horen en grote doorbraken te zien, in gezondheid, in relaties, in bedrijven, in persoonlijke stappen.” Het gebed eindigt met applaus. Dat markeert het einde van de dienst en het begin van de koffie erna. En limonade, voor de vele tientallen kinderen die snel hun weg zoeken naar de speeltoestellen aan de kant.

Loes van Heemskerk

39, illustrator van Skinny_talk, gescheiden, drie kinderen van 12, 9 en 7

Beeld Maarten Hartman

“De liefde bracht me van Middelburg naar Breda. De dogma’s en rituelen in de hervormde kerk waarin ik ben opgegroeid, spraken me niet meer aan. Ik bad wel, maar ik had geen relatie met God. Na wat omzwervingen kwam ik bij het boeddhisme. Ik voelde me thuis, maar ik kreeg het idee dat ik in een demonische wereld raakte. Mijn moeder zei: bid eens tot Jezus. Ik deed dat en voelde me bevrijd. Mijn zus nam me mee naar de DoorBrekers en sindsdien ga ik elke zondag. 

Ik heb me laten dopen. Er wordt een zwembad gebouwd, je gaat kopje onder en staat op in een nieuw leven. Mijn zus en mijn moeder zijn ook gedoopt, mijn vader volgt de diensten via de live-stream. Bij hen was hun geloof wat ingezakt, maar dat is nu nieuw leven ingeblazen. Ik zit in een groep die mensen buiten de kerk helpt die in nood zitten. We doen hun tuin, of we schilderen een muur. Het geloof zorgt ook dat je mensen anders benadert, opener en liefdevoller. Ik voel een diepe vrede van binnenuit.”

Sander de Jonge (43)

lichtontwerper, getrouwd, twee kinderen van 14 en 12

Beeld Maarten Hartman

“God heeft me hier gebracht, maar dat is een hele reis geweest. Ik ben in Axel opgegroeid in de gereformeerd-vrijgemaakte kerk. We verhuisden naar Wemeldinge en dat was het moment om met mijn vrouw rond te kijken. We zaten bij een evangelische gemeente, maar net toen we ons afvroegen of dat ons plekje was, begonnen de DoorBrekers hier. Dit is zo anders dan ik gewend was. Met de band, het licht, het is een kerk van deze tijd.

 Het draait hier om de persoonlijke relatie met God. Dat heb ik echt moeten leren. In de vrijgemaakte kerk gaat het om de vorm, het moet zo, je moet daar en daar ja tegen zeggen. Dat is religie, dit is geloof. Via relaties hier ben ik gestimuleerd om in het geloof te groeien. Maar het allerbelangrijkste vind ik dat Peter Paauwe kwam en echt persoonlijk tegen mij sprak. Dat had ik nog nooit zo ervaren. Het voelt als familie. Ik heb hier ook mijn vrienden. Onze kinderen gaan graag mee. Die van 12 wil zich laten dopen. Dat komt helemaal uit hemzelf.”

Nashville: een no-brainer

De omstreden Nashville-verklaring, waarin homoseksualiteit wordt afgewezen, is ondertekend door behoorlijk wat mannelijke voorgangers uit evangelische en pinkstergemeenten. Paauwes naam staat er zeer bewust niet onder. Het echtpaar zegt dat homo’s bij de DoorBrekers welkom zijn, ook als ze een relatie hebben. De voorgangers proberen hen daar niet vanaf te helpen: “Je moet accepteren dat ze zo zijn.” Doop en avondmaal staan voor hen open, maar hun relatie kan bij de DoorBrekers niet worden ingezegend. “Daar ligt de grens”, zegt Paauwe.

Lees ook:

Geroepen door God in Barneveld

Het is een van de snelstgroeiende evangelische kerken in Nederland. Oprichter Peter Paauwe van DoorBrekers in Barneveld meent dat God hem zelf heeft geroepen. ‘Het geloof is onwaarschijnlijk simpel. Zolang je je maar aan Gods principes houdt, gaat alles fantastisch.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden