null Beeld
Beeld

ColumnStijn Fens

Dromen van een gelukzaligheid kost nu moeite

Het regent de hele dag al onbarmhartig. De druppels tikken tegen het raam: drup, drup, drup. Maar ik hoor alleen maar: tuig, tuig, tuig. Ik zit weer eens opgesloten, ga van de ene naar de andere quarantaine. “De uitslag krijgt u binnen 48 uur.” Buiten is het grijs van het donkerste grijs. Verder kan ik u melden: af en toe een stem in het trapportaal en buitenspelende kinderen in het parkje tegenover mijn appartement.

Ik denk aan het Museumplein. Daar zal het nu ook wel regenen. Vorige week zondag werden daar, in de schaduw van culturele monumenten als het Rijksmuseum en het Concertgebouw, agenten bekogeld met vuurwerk en stenen. Een politiepaard werd aangevallen met een ploertendoder. Ik heb eens opgezocht hoe zo’n ploerten­doder eruitziet en werd er bang van. Het geweld in Amsterdam vormde het startschot voor een ongekende reeks rellen in ons land.

Iemand omschreef het Museumplein ooit tegenover mij als een Amsterdamse uitvoering van de Champs-Élysées, misschien wel de mooiste avenue ter wereld. Dat ‘Élysées’ slaat trouwens terug op de Elysese velden, in de Griekse mythologie de plek waar de gelukzalige overledenen heen gingen. In Parijs bevindt zich dus een hemel op aarde en – in afgeleide vorm – ook in Amsterdam.

Hoe zou het met die ijsbaan zijn?

Ik denk aan de laatste keer dat ik over het Museumplein liep. De zon scheen, ik had haast, want ik moest op tijd in het Rijksmuseum zijn. Ik ben toen te snel doorgelopen, zonder goed rond te kijken. Maar dat is achteraf praten. Wist ik veel dat hier acht maanden later stenen en vuurwerk door de lucht zouden vliegen en iemand met een ploertendoder een politiepaard te lijf zou gaan? Hoe kon ik weten dat die gelukzalige plek zo geschonden zou worden?

Met een dergelijke verminking wordt ook geen rekening gehouden in een nota met locatieprofielen van de Gemeente Amsterdam, die je op het internet kunt raadplegen als je een evenement wilt organiseren in de hoofdstad. Over het Museumplein lees ik hier dat de hoofdfunctie van het plein is om te ‘verpozen’. Een open en toegankelijke ruimte waar je een rondje loopt of even zit. ‘Het leemveld bevat een vijver, sport- en spelvoorzieningen en enkele kleine gebouwen. Tijdens de wintermaanden doet de vijver dienst als ijsbaan.’ Die ijsbaan op het Museumplein, hoe zou het daar ­eigenlijk mee zijn?

Dat verbaast mij nog het meest van mijzelf. Niet het geweld op zich – hoe naar ook – maar het lot van een ijsbaan zorgt ervoor dat er iets bij mij knakte. Net zoals een oorlog in Afrika pas echt dichtbij komt als blijkt dat het lot van een groep berggorilla’s door het geweld onzeker is. Of deze week nog. Het Centraal Bureau voor de Statistiek meldde dat de coronacrisis in twee jaar 189.000 banen zal kosten. Dat is een gigantisch aantal. Maar toch maakte het bericht dat dierentuin Artis vanwege diezelfde crisis zijn drie leeuwen moet verkopen, mij nog duidelijker hoe ernstig de situatie is.

Een stapel fietsen die in brand stond

Zo was het ook met al die rellen ­deze week in ons land. Ik heb vernielde ruiten gezien, bebloede gezichten, hardhandige arrestaties, heel veel woede en een geplunderde kantoorboekhandel. Maar het beeld dat ik waarschijnlijk zal onthouden is dat van een stapel fietsen die in brand stond. Een fiets is een gelukzalig, maar kwetsbaar bezit. Je rijdt erop door de stad en voor je het weet verandert diezelfde stad in de Elysese velden. Die hemel op aarde is nog altijd onder handbereik, het kost nu alleen wat meer moeite om ervan te dromen.

Misschien is dat wel het overheersende gevoel dat blijft hangen na deze week van hordes in de stad, auto’s op z’n kop en een stapel brandende fietsen op de hoek van de straat. We dreigden iets kwijt te raken. Een plein, een veld voor gelukzaligen, veranderde in een slagveld. Maar ooit, in kalmere tijden, zal daar weer een kind achter een rode ballon aan rennen. Net als het de ballon bijna heeft ingehaald, ontsnapt die weer en zeilt weg, hoog de lucht in. De ballon wordt nog lang nagestaard, totdat zelfs de ouders van het kind ’m niet meer kunnen ontwaren en vervolgens op het gelukzalige idee komen om een nieuwe voor hun kind te kopen.

En zo begint alles weer opnieuw op de Elysese velden.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden