De zin vanRebecca Onderstal

De zin van Rebecca Onderstal: Ga in je cel en je cel zal je alles leren

Rebecca OnderstalBeeld Elisabeth Ismail

In tijden van corona vertellen meer en minder bekende Nederlanders over hun persoonlijke leefregel of inspirerende zin. Vandaag Rebecca Onderstal (51), predikant in de Protestantse Gemeente in Houten, en voorzitter van de Oecumenische Vrouwensynode.

Monniken en ook vrouwelijke monniken, de monialen, zochten in de vierde, vijfde eeuw de stilte op in de woestijn. In hun eentje gingen ze daar zitten om te leren over het leven en welke plek God daarin had. Van die woestijnvaders en -moeders komt deze zin.

Eenzaamheid, alleen zijn, dat is echt iets uit het kloosterleven. Kloosterlingen kiezen er voor om in de cel, op één plek te leven, zoals wij dat nu ook moeten. Op de plaats waar je bent, probeer je het te doen met wat er in je omgaat en wat er van de wereld bij je binnenkomt. Daar is genoeg om van te leren, om als mens te groeien en beschikbaar te zijn voor anderen. Die plek is belangrijk, daarom kijk ik nog eens naar mijn huis: is dit een thuis, op een goeie manier?

Neiging tot vluchten

De regelmaat van het klooster vind ik inspirerend. Ik ben niet zo goed in discipline. Advent is een periode om dat weer te proberen. Ik begin de ochtend met een podcast, liefst een beetje meditatief, niet een waar ik alleen kabbelende beekjes hoor of stilte. Ik wil ook iets hebben om op te kauwen, in mijn geval is dat een bijbeltekst waar je een paar vragen bij stelt. Die kunnen me op een ander spoor zetten, zodat ik niet alleen in mijn eigen kringetje ronddraai, maar even daarbuiten ga kijken. Ik heb neiging te vluchten, maar die cel daagt me uit om bij mezelf te zijn en ervan uit te gaan dat dat mijn thuis is.

Ik kan me erg verzetten tegen het idee dat je van jezelf moet houden, dat je voor jezelf moet zorgen, daar krijg ik jeuk van op mijn rug. Ik heb de stem van buiten nodig om uit de cirkels om mezelf te komen. Het vraagt nederigheid – een ouderwets woord – om bij jezelf te zijn. Dit is wat ik ben, en laat ik daar nou eens niet voor weglopen.

Ik probeer nu het woord vreugde te oefenen, en eenvoud te ervaren. Dat heb ik niet altijd voor handen, maar er zit niks anders op dan mezelf daar naar toe te keren en daar de verantwoordelijkheid voor te nemen.

Vertrouwen

In coronatijd zien en leren we dingen die altijd al goed voor ons waren. Bij crisismomenten besef je wat belangrijk voor je is, nu krijgen we ook maatschappelijk die kans. Als er zoveel wegvalt, waar vind je dan je houvast in? Onze eigen plek kan ons veel leren, we kunnen meer dan alle kanten opvliegen. Dat is ook wel iets om vast te houden voor het nieuwe normaal.

In relatie met anderen leven is heel belangrijk, maar in relatie leven met jezelf is net zo belangrijk. Dan kom je op de bijbelse regel, heb de naaste lief als jezelf. Die twee zijn aan elkaar gekoppeld. Dat heeft ook met die cel te maken. Als je echt van jezelf houdt en je lichte en je donkere kanten onder ogen ziet, dan kan je een ander niet meer zomaar veroordelen. Dat is de les van de cel.

Uiteindelijk moet je op eigen benen staan, maar er zijn momenten dat je dat niet redt en dat een ander iets toevoegt aan wat je zelf niet in huis hebt. Dat is ook een les: ik kan alleen goed alleen zijn als ik het besef kan vasthouden dat er anderen zijn met wie ik verbonden ben. Vanuit het vertrouwen dat ik bij anderen terecht kan, kan ik alleen zijn.”

Lees ook:

De zin van Karima el Fillali

Karima el Fillali: ‘Door corona raken we onze beleefdheid kwijt

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden