De zin vanGerda Blees

De zin van Gerda Blees: Alles wat we bouwen is instabiel

Gerda Blees Beeld
Gerda BleesBeeld

In tijden van corona vertellen meer en minder bekende Nederlanders over hun pesoonlijke leefregel of een inspirerende zin. Vandaag: schrijfster Gerda Blees (36), die vorig jaar haar gelauwerde debuutroman Wij zijn licht publiceerde.

“Vergeleken met andere mensen heb ik weinig last gehad van corona, daarom vind ik het bijna een beetje oneerlijk iets over corona te zeggen. Ik ben niet ziek geworden, in mijn omgeving is niemand ziek geweest. Mijn werk werd ook niet heel anders, ik kon gewoon doorgaan met schrijven. Ik heb een kindje gekregen, dat is een hele grote verandering, maar dat staat los van corona.

Alles wat we bouwen is instabiel. Dat vind ik een mooi zinnetje. Ik heb het volgens mij gelezen in een verhaal van Eckhart Tolle. Het stond bij een bouwplaats, daar is het heel concreet toepasbaar, maar het is toepasbaar op alles.

Zekerheid hebben we toch nooit helemaal

Het is wel iets waar ik mee leef, ook voor corona. Maar bij corona zie je de instabiliteit heel sterk. We kunnen denken dat dingen op een bepaalde manier gaan, maar het kan dus ook heel anders. Na de eerste golf dachten we: oo, we kunnen wel weer... maar dan kon het toch weer niet. Dat was een soort herinnering dat alles instabiel is. We kunnen van alles bedenken om zekerheid te hebben, maar zekerheid hebben we toch nooit helemaal. Of eigenlijk helemaal niet.

Alle zekerheid die je probeert in te bouwen is instabiel. Wat we neerzetten, kan niet blijven. Grote zekerheden kunnen ineens omver worden geworpen. Dat we elkaar veilig kunnen knuffelen. Of dat vliegverkeer niet altijd zo door kan gaan. Voor de samenleving kan het ook iets goeds betekenen. Als het niet werkt wat je gebouwd hebt, kun je het anders doen.

Je kunt er twee kanten mee op, ook in je eigen leven. Dat alles kan veranderen kan rust geven, of troost. Er zit een zekere relativering in. Maar je kunt er ook bang van worden, of onzeker. Ik heb het allebei. Je wilt het goede behouden, althans wat je zelf goed vindt. En wat niet goed is, wil je graag veranderen. Ik had na de bevalling bijvoorbeeld een moeilijk herstel. Dan kun je zeggen: dit gaat voorbij, alles wordt beter. Maar met zo’n klein jongetje is het ook weer jammer dat dingen voorbijgaan.

Bevrijd van veel lijden

Dingen zijn er nu, en straks niet meer. Ik beoefen het boeddhisme. Als we helemaal onder ogen kunnen zien dat alles wat we bouwen instabiel is, dan ben je bevrijd van veel lijden. Je probeert dan niet zo krampachtig te houden wat er is. Dat helpt me wel, maar het lukt me niet altijd er zo naar te kijken.”

“Een boek blijft. Mijn boek kwam uit tijdens de eerste coronagolf. De boekpresentatie die ik van plan was, kon ik niet doen, maar daarmee was het boek niet weg, het is een vaste vorm die het wat langer uithoudt. Maar in je eigen leven verandert de rol van het boek. Als het boek uitkomt, krijgt het een tijdje aandacht. Het wordt goed of slecht ontvangen. Dat gaat ook weer voorbij. In je ­eigen leven wordt het boek na een tijdje geschiedenis. Er komen andere dingen die belangrijk zijn.

Ik woon in een woongroep, in een centraal-wonen-project. Dat is heel erg instabiel. In een woongroep is er altijd verandering, maar ik zou het nu met de baby wel fijn vinden als alles even blijft zoals het is. Ik verlang naar meer rust. Ja, naar meer stabiliteit.”

Lees ook:

Vrije liefde, zweverige praat en soms een goeroe: de wetten van de woongroep

De woongroep inspireert filmmakers en schrijvers, ook Gerda Blees. Wat hebben zij te zeggen over deze geïsoleerde minisamenlevingen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden