De zin vanAntoine Bodar

De zin van Antoine Bodar: Wie zijt Gij dat Gij omziet naar ons

Antoine BodarBeeld anp

In tijden van corona vertellen meer en minder bekende Nederlanders over hun persoonlijke leefregel of een inspirerende zin. Vandaag: priester Antoine Bodar

Aanvankelijk was er wel een mate van angst. Mensen vroegen mij: ‘Waarom ga je niet naar Nederland? Als je corona krijgt, dan word je er beter verzorgd dan hier in Italië.’

“Toen heb ik een codicil geschreven dat bij mijn testament gevoegd zou moeten worden met als inhoud: als ik overlijd, dan dit en dat en zus en zo. Daarna was mijn angst weg en dacht ik: ik ga helemaal niet weg en blijf in Rome. Alles was afgezegd, zowel de lezingen in Nederland als het bezoek van groepen hier. Ik vond het wel zo rustig.

“Ik woon in een priesterhuis dat zich in het centrum van Rome bevindt, vlak bij Piazza Navona. Daar leef ik samen met priesters van allerlei nationaliteiten variërend in leeftijd. Wij waren met achttien mensen achtergebleven. Het personeel was naar huis. Wij priesters namen de taken over die normaal door anderen worden gedaan. De zusters gingen koken en wij deden de vaat. Ik heb avond aan avond afgedroogd. Wij moesten ook onze eigen kamers schoon houden en ook zo’n beetje de gangen. De saamhorigheid in ons huis is de afgelopen maanden gegroeid.

Privémissen voor alle mensen

“Dat huis van ons is groot en luxueus, maar dat deed ons niet ­vergeten dat zoveel mensen met hun gezin op appartementen woonden daar in Rome, die weliswaar ­vanaf hun balkon elke avond het ­Italiaanse volkslied zongen, maar het toch heel zwaar moeten hebben gehad.

“Ook wij konden geen publieke missen meer houden in onze kerk Santa Maria dell’Anima, dus hebben wij gedurende de hele coronatijd aan een van de zijaltaren alleen de mis opgedragen. In Nederland hoor je wel zeggen dat een priester die de privémis viert een narcist is. Maar vergeet niet dat priesters de mis ­opdragen voor het heil van alle ­mensen. Ik heb dus steeds gebeden voor alle mensen, bijvoorbeeld ook voor de bewoners van verpleeghuizen in Nederland. Ik heb goed ­meegekregen wat daar gebeurd is. Dat moet vreselijk zijn geweest.

“Meer algemeen gesproken: ik heb die hele coronacrisis toch wel ­gezien als een waarschuwing. En die is – het is een cliché van de allerbovenste plank – moet u wel zo doorgaan met uw leefwijze? Waarom moeten wij altijd doorgroeien met onze economie? Met andere woorden: er zijn wel een paar dingen te overwegen.”

Een nieuw begin

“Nu ik weer even terug in het ­vaderland ben, valt me op hoeveel angst er hier is voor de toekomst. Hoe gaat het verder met de economie? Houd ik mijn baan nog wel?

“Bij mijzelf was de angst dus weg, nadat ik het codicil had geschreven. Dat is wel een nieuw begin geweest. Ik heb daarna geprobeerd meer met God te leven en heb zijn nabijheid echt gevoeld. Meer dan ooit hebben mij de woorden van de Psalmist ontroerd: ‘Wie zijt Gij dat Gij omziet naar ons, Uw schepselen die Gij Uw vrienden noemt’ (Psalm 8).

“Zo heb ik de Goede Week nog nooit zo intensief beleefd als juist dit jaar. De jaren hiervoor moest ik de week voor Pasen van alles in het ­vaderland. Optreden in ‘Business Class’ van Harry Mens en allerlei ­andere verplichtingen. Nu moest ik dus in Rome blijven. We waren hier meer dan ooit met elkaar en met God. Dat was troostrijk en van blijvende waarde.”

Lees ook: 
De zin van Maarten Engeltjes: 

‘Hoe meer je aan bepaalde zaken hecht, hoe meer je lijdt’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden