De zin vanJohannes van den Akker

De zin van abt Johannes van den Akker: Zo zonder iets te willen er te zijn

Johannes van den Akker Beeld
Johannes van den Akker

Meer en minder bekende Nederlanders vertellen over hun persoonlijke leefregel of inspirerende zin. Vandaag Johannes van den Akker (37), abt van het protestantse Kleiklooster in Amsterdam.

Het Kleiklooster is een christelijke leefgemeenschap met 5 huishoudens en noodopvang. Van den Akker is net gekozen tot voorzitter van de vereniging voor Religieuze Leefgemeenschappen.

“Bij de opening van ons klooster hebben we het bordje met deze zin gekregen van een bezoeker. We hebben het opgehangen in de woonkamer en het is onze zin geworden: Zo zonder iets te willen er te zijn.

“Voor ons betekent dit dat we van meet af aan gewoon klooster proberen te zijn. We hadden niet meteen grootse plannen, om hulpbehoevenden te helpen, om onderdak te regelen voor mensen die geen dak hebben. We zijn hier, in deze flat in Amsterdam-Zuidoost gaan wonen, en we zien wel wat er ontstaat.

“Deze houding maakt de relatie met de mensen om ons heen gelijkwaardiger. We zijn er niet om zomaar een levensbeschouwing over mensen heen te strooien. De ontmoeting staat centraal.

“Dit motto, er zijn zonder iets te willen, staat in contrast met hoe ik op mijn werk ben. Ik help mensen en organisaties bij hun idealen voor een betere wereld. Daar gaat het om plannen maken, om actie. Er zit juist heel veel ‘willen’ in.

‘Dit motto kan passief maken, daar zit een risico in’

“Ja, het klooster is er ook niet zomaar gekomen, we moesten keuzes maken, iets willen. Deze zin kwam er dus pas toen we hier gingen wonen, nu is het kloppend. Het is voortdurend zoeken naar de balans tussen willen en zijn. We hebben een plek gekozen, we leven volgens een kloosterritme, met gebeden, en daarbinnen is er ruimte om te zijn.

“Zeker, dit motto kan passief maken, daar zit op zichzelf wel een risico in. Maar er gewoon te zijn is wel een opdracht, van onszelf, van mijzelf. Deze manier van leven doe ik ook omdat ik mijn geloof zo wil vormgeven en God wil ontmoeten in de ander.

“Corona heeft ons wel wat tot stilstand gebracht. Hier in huis vangen we daklozen en moeders met kinderen op. We zijn voorzichtiger met hen, en we willen ook de gasten beschermen. De buurtmaaltijd en het bezoek aan de kapel moesten we schrappen. Tegelijkertijd zie je de nood en de vereenzaming om je heen. Dan kun je de deur niet dichtdoen. De deur van een klooster is per definitie open.”

‘We zijn muffins gaan bakken en uitdelen’

“Ook bij het uitbreken van corona zijn wij als leefgemeenschap niet meteen in de actiestand gegaan. Zelf hadden we geen last van eenzaamheid, we wonen samen met anderen. Maar we zijn hier niet gaan wonen omdat we alleen met elkaar willen zijn. We zijn er ook voor anderen. In deze flat van 500 woningen met veel mensen zonder familie in Nederland, is de eenzaamheid dichtbij. We zijn muffins gaan bakken en uitdelen. Het is geen grote campagne, maar er is toch even contact, een ontmoeting en dat is heel waardevol.

“Evangeliseren doen we niet, we starten het gesprek nooit om het geloof te verkondigen. Maar mensen weten wel dat het de Kleiburg is die de muffins uitdeelt. We verbergen onze identiteit niet. Als anderen erover beginnen, dan zijn wij natuurlijk bereid om over ons geloof te praten. Maar altijd in díe volgorde. Bij de opvang is dat ook heel belangrijk, dat is evenmin het juiste moment om het geloof door te drukken. Ook hier weer is het motto: Zo zonder iets te willen er te zijn.”

Lees ook:

Leven als kloosterling in spijkerbroek

Leven als een kloosterling is in. Stadsklooster Arnhem is een van de jongste initiatieven om ‘niet alleen op zondag christen te zijn’.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden