ColumnStijn Fens

De zalige Carlo: een dode jongen in een glazen kist

‘De horizon zit los en de hemel is weg’, zingt Spinvis op zijn nieuwste plaat. De tijden blijven inderdaad grimmig en enigszins uitzichtloos. Volgens de profeet Van Dissel kan het zomaar zijn dat we Kerstmis in lockdown moeten doorbrengen. Jozef en Maria zullen het bezoek aan hun stal moeten beperken. Drie koningen is echt het maximum.

Tot die tijd zitten we noodgedwongen bij elkaar en kijken naar de persconferentie van dinsdagavond zeven uur, het nieuwe zondagochtend half elf. Op zoek naar houvast. In het hele land werd nog één keer buiten de deur gegeten. De term Laatste Avondmaal viel hier en daar. Een pastoor zei op Twitter dat het niet met alle deelnemers aan het eerste Laatste Avondmaal goed afliep. De apocalyptische taal is terug van nooit weggeweest.

Het wordt steeds eerder donker. De besmettingen lopen niet gewoon op, er is sprake van een tsunami. We tellen de bedden en zien onszelf weerspiegeld in een ziekenhuisruit (weer Spinvis). En ik: ik keek deze week naar een dode jongen van vijftien jaar in een glazen kist. Een zin die me moeite kost op te schrijven, maar daar komt het wel op neer.

De jongen om wie het gaat heet Carlo Acutis, ook bekend als de cyberapostel. Zaterdag werd hij in Assisi zalig verklaard, de belangrijke stap op weg naar een heiligverklaring.

Snelweg naar de hemel

Als jongen ontwikkelde Carlo een liefde voor de eucharistie. Hij omschreef dat sacrament als een ‘snelweg naar de hemel’. (Misschien dat sommige protestantse lezers hier afhaken. Mocht dat zo zijn, weet dan dat ik altijd bereid ben om over zaligen en heiligen met u in gesprek te gaan, mits het aantal van dertig aanwezigen niet wordt overschreden.)

Carlo was gek op gamen en computers en leerde zichzelf programmeren, met behulp van een universitair handboek. Hij gebruikte die kennis om een database van eucharistische wonderen van overal ter wereld aan te leggen, zodat die snelweg naar de hemel voor zo veel mogelijk mensen bereikbaar werd.

In 2006 overleed Carlo aan acute leukemie, maar zijn verhaal ging door. In 2013 bereikte een T-shirt met zijn beeltenis een zevenjarig jongetje uit Brazilië dat leed aan een zeldzame ziekte van de alvleesklier. Met het T-shirt in zijn hand bad hij tot Carlo en het wonder was daar: hij genas. Aan de laatste voorwaarde voor een zaligverklaring was voldaan.

Op eigen verzoek werd Carlo begraven in een eeuwenoude kerk in Assisi, de stad van de heilige Franciscus, waar zijn ouders een vakantiehuis hadden. Ik heb vaak voor dat graf gestaan. Het was wit en nogal groot.

Spijkerbroek, Adidas sweater en Nike sportschoenen

Zoals bij alle kandidaat-zaligen werd zijn graf geopend, in aanwezigheid van de bisschop van Assisi en Carlo’s moeder, zodat zijn stoffelijke resten door de gelovigen konden worden vereerd. Daar lag hij in zijn glazen kist: hij droeg een spijkerbroek, een Adidas sweater en Nike sportschoenen. Zijn gezicht was, zo op het oog, onaangetast. Een teken van heiligheid. (Later bleek dat zijn lichaam bij de opgraving weliswaar intact was , maar toch door de tijd was aangetast. Zijn gezicht werd gereconstrueerd met een siliconenmasker voordat zijn lichaam werd teruggeplaatst.)

Er staat een webcam gericht op de cyberheilige in zijn glazen kist. Vierentwintig uur per dag kun je bij Carlo zijn. Te zien is hoe gelovigen langs de tombe lopen. Ze bidden of geven een foto van Carlo aan een vrijwilliger die de foto over de tombe wrijft. Een stempel van heiligheid.

Onbegrijpelijk voor een heleboel mensen, maar voor katholieken doet de zalige Carlo Acutis gewoon zijn werk, zeer welkom tijdens deze pandemie. Ze geloven dat hij in de hemel is, dicht bij God en daar voor hen bidt. Ben je dicht bij Carlo, dan ben je slechts één muisklik van God verwijderd.

Dat beeld van die jongen van vijftien in een glazen kist laat mij maar moeilijk los. Het verwijst naar zoveel dingen. Naar het drama van een kind dat sterft, naar iets van heiligheid en naar een hemel, hoe die er ook uit mag zien. Maar uiteindelijk begrijp ik het toch niet helemaal en kan ik alleen maar kijken, tot ik het niet meer aankan.

Deze week keek ik een keer laat in de middag naar de webcam. Buiten namen de coronabesmettingen toe. Binnen, in die kerk in Assisi, waren Carlo en ik samen. In de glazen kist brandde licht.

Het beeld was nog nooit zo helder, het mysterie nog nooit zo groot.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden