Reportage Migrantenkerken

De Rotterdamse Chinese kerk heeft graag een lange, bijbelgetrouwe preek

De Chinese kerkdienst in de Bethelkerk. Beeld Otto Snoek

De autochtone kerk wordt kleiner, de migrantenkerk is springlevend, en dus wordt het Nederlandse christendom steeds veelkleuriger. Vandaag: Lokale christelijke Gemeente in Rotterdam.

 Bij het avondmaal klinkt door de koptelefoon zachtjes een vrouwenstem met licht Chinees accent. “Avondmaal is niet zomaar een ceremonie, het is een serieuze zaak”, vertaalt ze de woorden van Shen Dong Chen, voorganger in de Christelijke Gemeente in Rotterdam. “Alleen in Christus kun je je zonden belijden. We vieren daarom wekelijks avondmaal om Christus te herdenken.”

De kerk is een oude protestantse, met bijbehorende sobere inrichting. Het podium is versierd met een enkel gordijn. Chen staat achter de avondmaalstafel. Hij breekt het brood, ‘het lichaam van Christus’. Uit een zilveren theekan schenkt hij vingerhoedjes wijn. De dienbladen gaan rond in de goedgevulde kerkzaal, op de achtergrond klinkt pianomuziek. Alle mensen die zijn gaan staan krijgen brood en wijn aangereikt – vooraf heeft Chen gezegd dat iedereen welkom is die is wedergeboren in Christus en is gedoopt. Dat zijn de meesten.

Als de lege schalen en bekertjes weer netjes op het witte kleed staan en een laatste gemeentelid spontaan een gebed heeft uitgesproken, kunnen de oortjes uit. Slechts een handjevol bezoekers heeft er gebruik van gemaakt: de Nederlandse partner van een gemengd koppel, een paar jongeren die de leeftijd van de kinderdienst ontstegen zijn.

Evangeliseren

Chinees is in de Christelijke Gemeente de voertaal. Maar de enorme groep kinderen heeft in toenemende mate moeite met de taal van hun ouders. Er zijn er zo’n zestig, voor het avondmaal zijn ze al naar hun eigen dienst gerend. Hun Nederlands is veel beter dan hun Chinees en daar wil de kerk op inspelen. Ook al, omdat de gemeente volgens pastor Anton Qin in de Bijbel leest dat ze niet Chinees moet blijven; die draagt haar op de wereld in te gaan en te evangeliseren. Als er alleen Chinees wordt gesproken is de kerk niet aantrekkelijk voor nieuwe bekeerden.

Elke maand is er daarom een Nederlandse gastspreker. Vandaag is dat Cees van Breugel, dominee bij ‘Hart voor West’, een geloofsgemeenschap met wortels in de Christelijke Gereformeerde Kerk. Zijn preken voor de Chinese gemeente zijn, bekent hij, wel een beetje anders dan hij gewend is. Hij moet er rekening mee houden dat veel Chinese gelovigen bekeerling zijn, ze hebben pas recent kennisgemaakt met de Bijbel en ‘weten er weinig van’. Vooraf is hem gezegd dat preken in deze gemeente standaard een uur duren, bijbelgetrouw moeten zijn én zonder kritiek op de Schrift.

Streng

“We zijn niet zo streng en gestructureerd, iedereen die de geest heeft mag hier bidden. Maar geestelijk zijn we wel streng, we willen allemaal terug naar de leer van de Bijbel”, licht pastor Qin die voorwaarden toe. Hij zit voor in de zaal met zijn been in het gips – gebroken bij de basketbal. Even verderop beweegt een meisje in een lichtblauwe jurk heen en weer, ze probeert haar rokje draaiend te krijgen door de wind eronder te vangen. Verveeld hangt ze na een tijdje andersom in de stoel. Maar niet voor lang. Een vrouw achter haar zet haar weer recht, met het hoofd naar de dominee.

Die begroet achter de sobere preekstoel de gemeente. “Fijn om jullie allemaal weer te zien”, zegt hij. Naast hem staat Jia Yin Wu, een studente die de preek zin voor zin vertaalt, ze hapert alleen even als ze een woord niet heeft verstaan.

De zaal is muisstil, sommige gemeenteleden zitten op het puntje van hun stoel. Dominee Van Breugel vertelt over de liefdesbrieven die hij en zijn vrouw schreven toen ze net verkering hadden. “De Bijbel is een persoonlijke liefdesbrief van God aan jou”, zegt hij. En ook, de Bijbel is ‘geen sprookje’, de Bijbel is geschreven door God en door getuigen, de Bijbel geeft licht en ‘het is goed om naar de Bijbel te luisteren.’ Want het is ‘een troostboek, en een boek dat helpt bij het leven; het leert wat goed is en wat kwaad’. Hij roept op te bidden voor iedereen die twijfelt. “En geef ons kracht elke dag uit de Bijbel te lezen.”

De Chinese voorganger neemt aan het eind van de twee uur durende dienst het woord over. Hij zegt dat er eten is. Twaalf families verzorgen om de beurt een maaltijd, die in een van de kerkzalen in een mum van tijd wordt opgegeten. Als de laatsten aan de rijst met kip zitten, komt de schoonmaakploeg al met de stofzuigers aangelopen. De Chinezen huren de kerk, vanmiddag hebben Koerdische christenen er hun dienst.

Gesticht: 2010

Aantal leden: geen lidmaatschap, gemiddeld 80 volwassen bezoekers en 60 kinderen.
Achtergrond: Chinees’
Voertaal: Chinees, met vertaling in het Nederlands’
Voorganger: Anton Qin (51), sinds 1995 in Nederland, was zendeling, deed een onlinie-cursus theologie en een jaarlijkse training kerkstichting. Was eerst aangesloten bij International Christian Fellowship, nu voorganger bij de Christelijke Gemeente.
Aangesloten bij: zelfstandig

Anthony Wong Beeld Otto Snoek

Anthony Wong (19), groeide op in een Nederlands-Chinees gezin, studeert biofarmaceutische wetenschappen in Leiden, deed VWO op evangelische school De Passie. Woont bij zijn moeder.

Waarom deze kerk?

“Met mijn moeder ging ik toen ik klein was naar de ICF, een andere kerk in Rotterdam. Ik snapte toen nog niet veel van het geloof, ik was nog klein en dus nog niet echt bekeerd. Mijn moeder nam me op den duur mee naar andere kerken, met name Chinese kerken, omdat mijn moeder het Nederlands nog niet vaardig was. Uiteindelijk kwamen we terecht in deze Chineestalige kerk. Het was in de tijd dat ik naar de middelbare school ging. Daar leerde ik andere christenen kennen. Mijn geloof begon te groeien, ik zag dat het geloof in deze gemeente en op school levend was. Ik ben van Chinese afkomst, maar ik spreek niet vloeiend Chinees. Ik vind het belangrijk dat hier Chinese christenen bijeenkomen. God heeft mij hier een taak gegeven, om me in te zetten voor de gemeenten en voor jonge mensen.”

Hoe helpt de kerk bij je leven in Nederland?

“Tussen de kerk en de studentenwereld zijn er grote verschillen. Ik doe een bètastudie, en in zo’n wetenschappelijke omgeving is het moeilijk je geloof te delen. Hier is een gemeenschap met broeders en zusters, hier is het licht. Je ziet hoeveel verschil er is met buiten, er is nog veel werk te doen. Dit is een jonge kerk, we moeten eerst nog zelf groeien, maar we willen ook naar buiten gaan om te evangeliseren.”

Wat heeft je in deze dienst het meest aangesproken?

“De dominee legde uit dat er een hele geschiedenis achter de Bijbel zit en daar leer ik veel van. Zeker bij zo’n studie die ik doe, zegt iedereen dat de Bijbel verzonnen is en dat de wereld is ontstaan door evolutie, en niet door God. In Hebreeën 11 staat: het geloof is de verklaring voor wat we niet begrijpen. Ik lees in de Bijbel zekerheid. Jezus is de weg, de waarheid en het leven. Hij is het sprankje licht dat je de weg wijst.”

Li Qinhong Beeld Otto Snoek

Li Qinhong (47), opgegroeid in China, komt uit een ongelovig gezin. Ze trouwde in China en kreeg daar een dochter die nu 26 is. Na haar komst naar Nederland in 2006 zijn er nog drie kinderen gekomen, nu 12, 10 en 7.

Waarom bij deze kerk?

“Wij zeggen: we zijn in deze kerk wedergeboren. Mijn man en ik woonden boven een plek waar Bijbelstudie werd gegeven. Ze vroegen ons erbij, het was lekker Chinees praten en eten. We waren ongelovig, maar we zijn tot geloof gekomen, en in 2003 zijn we hier gedoopt. Thuis praten we Chinees, maar de kinderen zijn beter in Nederlands dan in Chinees, vooral de jongste vindt dat heel moeilijk. Wij vinden het belangrijk dat ze Chinees leren. Mijn familie is nog niet tot geloof gekomen, misschien zendt God de kinderen wel naar China. Dan moeten ze wel Chinees kunnen.”

Welke rol speelt de kerk in uw leven in Nederland?

“We komen uit China. Het was erg wennen in dit land. Alles was vreemd en nieuw, en nog steeds is mijn Nederlands niet zo goed. Hier heb ik Jezus leren kennen, en daardoor kan ik elke situatie aan, alle moeilijkheden leg ik bij de Heer. Ik voel me los, vrij. Ik ben zes dagen in de wereld, en een dag ben ik thuis. God geeft me kracht, voeding voor het leven. Die afhankelijkheid van God ervaar ik in de kerk.”

Wat heeft u in de dienst het meest aangesproken?

“China is heel groot, we kennen elkaar niet, maar hier zijn we één. Dat heeft nog meer betekenis dan familie. Wij zijn het lichaam van Jezus. God is in en met ons, dat is prachtig. Het is genade dat God een huis bouwt dat de kinderen beschermt tegen het donker, tegen de zonde. De satan werkt 24 uur per dag, die heeft geen pauze. We moeten wakker blijven, ook voor de kinderen. Het is Gods genade dat er nog zoveel kinderen in onze kerk zijn.”

Lees ook:

Voor de serie ‘De kerk krijgt kleur’ bezoekt religie-redacteur Maaike van Houten een aantal migrantenkerken in Rotterdam.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden