null Beeld

ColumnStijn Fens

De gevolgen van een zalig misverstand

Het was het hoogfeest van Maria Tenhemelopneming, het zou mooi weer worden en wij wilden op zondag naar de kerk. Om precies te zijn: naar de Sint-Jansbasiliek in Laren (NH). Dus googelde ik zaterdagavond al ‘Sint Jan, mis, 15 augustus’. Je kunt de dingen maar beter goed plannen, dan kom je niet voor onaangename verrassingen te staan.

Floep! Daar was al na 3 seconden de eerste link te zien. “Twee keer openluchtmis bij Sint-Jan.” Ik las het bericht snel door. Er zouden missen om 10.00 en om 12.00 uur zijn op het terras in de tuin van de Sint-Jan aan de Hinthamerstraat. Wat een service! Twee missen! Ik was weleens in die basiliek geweest en kon mij geen tuin herinneren, maar dat zegt niet alles. We kozen voor de mis van 10.00 uur. Dan had je ook nog wat aan je ochtend.

De volgende ochtend toetste ik rond half twaalf voor de zekerheid ‘Hinthamerstraat Laren’ in op mijn TomTom. Dan reden we er zo op af. Op die mis, in die tuin van de Sint-Jan. Vreemd, de TomTom kon geen Hinthamerstraat in Laren vinden. Hoe kon dat nou? “Jij bent hier de kenner van de katholieke kerk”, zei mijn vriendin. Daar had ze gelijk in. We besloten gewoon naar Laren te rijden. De basiliek en die tuin zouden we zo ook wel vinden.

Ik begon nattigheid te voelen

Laren heeft iets exclusiefs. Laat ik het zo zeggen: ik had niet vreemd opgekeken als er bij de toegangswegen van het dorp slagbomen zouden hebben gestaan en dat je alleen op vertoon van een speciaal pasje verder had mogen rijden.

Het was rustig op straat. We ­reden langs de Brink waar de Oud-Hollandse poffertjeskraam bezig was te ontwaken en parkeerden dicht bij de kerk. Ook daar was niemand te zien. Ik begon nattigheid te voelen, pakte mijn telefoon en las dat bericht nog een keer. Pas toen zag ik wat ik natuurlijk al lang had moeten zien, namelijk dat het om de Sint-Janskathedraal in Den Bosch ging. Het was te laat om daar nu nog naartoe te rijden.

We besloten dan maar de Sint-Jan van Laren binnen te lopen. We waren er nu toch. Gelukkig stond de deur van de basiliek open. De schoonheid van het interieur overviel mij. Buiten de koster was er verder niemand in de kerk aanwezig. Wel rook je nog duidelijk sporen van wierook, het forensisch bewijs dat hier nog niet zo lang geleden contact was gezocht met een hogere instantie.

Er werd ons iets in de schoot geworpen

Journalist Henk Hofland heeft ooit een woord bedacht voor tijd die je cadeau krijgt wanneer je veel te vroeg bent voor een afspraak, of wanneer een vriend belt dat hij een uur later komt. Ik kan nu even niet op dat woord komen, maar het is dus wel van toepassing op die situatie waarin wij ons in ­Laren bevonden. Er werd ons iets in de schoot geworpen.

We liepen verder de kerk in en pas toen zag ik dat er helemaal vooraan twee stoelen waren klaargezet. Eenmaal dichterbij zag ik dat op één daarvan een doopkaars lag. Het was dus nog niet klaar deze zondag. Er zou iemand in de kerk worden opgenomen. Het bewijs kwam toen we naar buiten liepen en zagen dat zich op het kerkplein een aantal mensen had verzameld in feestelijke kleding. Zo te zien familie van ­elkaar. Alleen de dopeling zelf ontbrak nog. Wilde de auto van de ouders niet starten? Of moest hij of zij nog snel een schone luier hebben? Je weet het niet. Hoe dan ook: er werd hier een nieuw begin ­gemaakt.

We lieten de basiliek achter ons en liepen naar het terras van de poffertjeskraam (anno 1837), waar we het enige tafeltje dat nog beschikbaar was konden bemachtigen. En dan zijn er nog mensen die niet in God geloven. Hier was alles nog zoals in de poffertjeskramen van mijn jeugd. Een bescheiden menukaart, montere obers met fris gesteven witte jasjes en een aaneenschakeling van rituelen. De ober kwam de bestelling opnemen; we wilden een gewone portie poffertjes en nog wat te drinken. Geroutineerd riep hij “Twee Hollandse, een cappuccino en een Cola light”, waarop zijn collega’s binnen precies wisten wat ze moesten doen. Het had wel iets van een theatervoorstelling. Ingehouden opgevoerd, dus passend bij de zondag.

Dit werd ons allemaal geschonken als gevolg van een misverstand. Een zalig misverstand.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden