null Beeld

ColumnStijn Fens

De dingen liepen door elkaar op Witte Donderdag

Het was Witte Donderdag en terwijl in Den Haag voorbereidingen werden getroffen voor het Tweede Kamerdebat over ‘Positie Omtzigt, functie elders’, reed ik naar Heiloo, naar het heiligdom Onze Lieve Vrouw ter Nood. Ik weet eigenlijk niet goed waarom. Misschien was het een goedaardige vlucht uit de eentonigheid die de dagen tegenwoordig kenmerkt. Misschien was het heimwee naar iets uit mijn jeugd. Een treinreis, een streekbus, een bezoek aan een klooster. De vanzelfsprekende aanwezigheid van het katholiek geloof in het ­leven van alledag.

Enfin, het zou waarschijnlijk een vergeefse missie worden. Heimwee leidt immers vaak tot teleurstelling. Aan de andere kant: in het park van het Maria-heiligdom bevond zich een kruisweg, veertien staties die het lijdensverhaal van Jezus verbeelden. Die kruisweg wilde ik wel eens met eigen ogen zien.

Rond half twaalf in de ochtend parkeerde ik mijn auto op korte afstand van het heiligdom. Over een half uur zou het debat in de Tweede Kamer beginnen. Nog even rust. Links naast de ingang van het heiligdom hing een bord met daarop een afbeelding van Christus aan het kruis met links daarboven in grote letters de tekst ‘Pasen 2021’. Daaronder een lijst van de liturgische plechtigheden die de komende dagen hier zouden plaatsvinden. Dit stelde mij op een bepaalde manier gerust. Het ging hier allemaal gewoon door. Rechts stond een bord met een tekst van een geheel andere orde: ­‘Take-awaykoffie en andere dranken bij winkel Het Oesdom’.

Ik liep tegen statie nummer zes aan

Ik liep het park in en zag in de verte een man en een vrouw op een bankje zitten. Ze dronken take-awaykoffie en straalden een rust uit waar ik enigszins jaloers op was. Vervolgens liep ik tegen statie nummer zes aan: Veronica die het aangezicht van Jezus droogt. Via een QR-code kon je een meditatieve tekst op je telefoon downloaden. Dat deed ik en voor ik het wist begon er een vrouw te praten. Veel te hard. Ik zette haar uit en liep terug om de kruisweg van voren af aan te beginnen.

En zo liep ik alle veertien staties af. Het waren mooie klassieke afbeeldingen zoals ik ze kende uit mijn jeugd, met teksten daarbij in Nederlands uit de eerste helft van de vorige eeuw: ‘Christus valt den derden keer onder het kruis’ (statie 9) en ‘Christus wordt aan het kruis genageld’ (statie 11). Op de een of andere manier voelde het vertrouwd aan. Ik kwam nog een tuinman tegen, die ook echt in het park aan het werken was, en passeerde een jogger met een grote koptelefoon op zijn hoofd. Die was al van alles weg. Maar ook bij mij ging dat nu snel. De wereld buiten dit heiligdom verdween rapper dan verwacht uit mijn zicht. Een Haagse wereld van verkenners en ex-verkenners, van vier woorden op een gefotografeerde notitie, een ­wereld van spooktypemachines en alle documenten op tafel. Hier in het ­heiligdom stond alles stil en dat kon ik op dit moment goed gebruiken.

Er luidde een klok, het was twaalf uur, maar het was voor mij ook het ­teken dat in Den Haag elk moment Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib de vergadering zou gaan openen. En dus was het alweer gedaan met mijn rust. Ik liep het heiligdom weer uit, stapte in mijn auto en reed weg. Meteen zette ik de radio aan. Eerst hoorde ik dat de aanvang van het debat was uitgesteld en meteen daarna een promo voor The Passion, een ‘verhaal van lijden en verraad’ heette het. Er liepen dingen door elkaar.

Weer thuis in de wereld die ik achter me wilde laten

Eenmaal thuis zette ik de televisie aan en zag hoe de minister-president ‘via via’ steeds meer in moeilijkheden kwam. Ik was weer thuis in de wereld die ik achter me had willen laten. Maar toen hoorde ik Jesse Klaver zeggen dat de premier zijn handen in onschuld waste en hoe Sigrid Kaag zei te moeten denken aan de Via Dolorosa. Iemand schreef al eerder die dag op Twitter: ‘Wel mooi dat de Tweede Kamer geheel in stijl zich vandaag buigt over de vraag wie Pieter Omtzigt heeft verraden #wittedonderdag #avondmaal #judas’.

Zo kreeg het volgen van het Kamerdebat een bijzondere lading. Twee ­werelden die gescheiden leken, het wereldse en geestelijke, raakten elkaar. Over drie dagen was het Pasen en er liepen dingen door elkaar. Ook in mijn hoofd.

‘Positie Christus, functie elders.’

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden