null Beeld  Trouw
Beeld Trouw

ColumnEva Meijer

Brief aan mijn vader

Lieve Gerrit,

Dit grenst aan het ongelofelijke, zou je zeggen.

Ik las je de vorige column over Olli in het ziekenhuis voor. Je vond hem prachtig, vertelde iedereen die bloed af kwam nemen, een infuus verwisselde of je bloeddruk en hartslag mat erover. De tijd hield zich koest, draaide rond, er was alleen maar nu. ‘Oneindigheid van tijd houdt me overeind nu’, schrijft Lieke Marsman. ‘Hoe lang de dag ook leek, het was een snipper. / Hoe kort de dag ook lijkt, er is nog tijd.’

Er was nog tijd. Ik dacht: de volgende column schrijf ik over jou. Maar ik kan je deze niet meer voorlezen. En eigenlijk heb ik nu de woorden niet. Maar je zou het mooi vinden als ik over je schreef.

Je had het vreemde geluk om geboren te worden. In de oorlog nota bene, je vader was tewerkgesteld en je moeder liep toen ze zwanger was elke dag naar het station om te kijken of hij aankwam. Zonder dat vreemde geluk was ik er ook niet geweest.

De herinneringen buitelen over elkaar heen en er komen steeds nieuwe: de geur van je aftershave, hoe je je bril in je oogleden zette en wij altijd weer lachten, dat we ’s avonds natuurkundige proefjes deden, dat je bij Blokker paardenbloembladeren ging plukken voor de cavia, op zondag in de rode lelijke Eend onderweg naar vrienden, de doka op zolder. Later gingen we altijd samen naar het Stedelijk en het Boijmans en het Gemeentemuseum. Je was altijd te vroeg (net als ik). We vonden hetzelfde mooi en maakten er weinig woorden aan vuil. Mooi, zeiden we of heel mooi, we liepen door als het niks was. De honden waren dol op je.

Bob Dylan, Hermans, zonnebloemen, de Rietveldstoel, je hoekige handschrift, hoe zorgvuldig je was en hoe systematisch, hoe trouw en bescheiden. Je foto’s natuurlijk. Je krijgt een overzichtstentoonstelling in de Boterhal volgend jaar.

Ik heb me veel zorgen om je gemaakt, als kind al. Ik heb van jou het rechtlijnige en de intelligentie, tenminste de helft van mijn moeilijkheid, het alleen zijn. Maar ook mijn liefde voor kleur en licht, zicht op een goede compositie, het onvoorwaardelijke en genereuze.

Het was al een tijd rustig tussen ons, vlekkeloos. Zelfs in het ziekenhuis hadden we hoe erg het ook was die laatste tien dagen een leuk doorlopend gesprek met grapjes, over Radio 1 en nieuwe personages in de vorm van dokters en zusters. Ze hadden het over antibiotica’s en data’s. We hoefden eigenlijk niks meer te zeggen. Woorden zijn haast overal beter in dan wij maar soms hebben we ze helemaal niet nodig.

Maar zoals je de laatste week steeds tegen de dokters zei als je te moe was om te praten: om een lang verhaal kort te maken.

Ik weet nu wat een vader is.

Er ligt een leeg landschap voor ons. Maar je zit ook in Esther en mij. Wij kijken met jouw ogen, we kijken nu ook voor jou.

May you stay forever young.

Eva

Eva Meijer (1980) is filosoof, schrijver en singer-songwriter. Ze promoveerde op de politieke stem van het dier en in 2011 debuteerde ze met de roman ‘Het schuwste dier’. Voor Trouw schrijft ze tweewekelijks een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden