Column Stijn Fens

Blijf met je poten van mijn ouderlijk huis af

“Waar hou je van?”, vroeg iemand mij. Een kleine greep: in elke stad een vast restaurant waar ik altijd hetzelfde eet, lichtblauwe overhemden en natuurlijk de door mij gebruikte vaste looproutes in een stad of dorp. Ik schep mijn eigen, veilige wereld. Voorwaarde is dan wel dat alles hetzelfde blijft om mij heen. Laat dus mijn favoriete gebouwen van de stad waar ik studeerde in leven, laat de kerk van mijn jeugd intact en wees lief voor mijn ouderlijk huis. Veiligheid in steen.

Blijf er met je poten vanaf, zou ik willen zeggen.

Op het nieuwe album van Henny Vrienten staat een mooi liedje. Het heet ‘Karnemelk met bitterkoekjes’ en begint zo:

Langzaam rij ik door mijn oude straat
Waar het huis van mijn ouders in een rijtje staat
Het is er nog, het is er nog
En ik kijk naar het raam waar ik achter sliep
En dan hoor ik weer hoe mijn lieve moeder riep
‘Eten, komen jullie eten?’
En ik kijk en zie mezelf
Ben ik daar nou tien of elf?

Er ging de laatste weken geen dag voorbij of ik luisterde naar ‘Karnemelk met bitterkoekjes’. Vaak is alleen het eerste couplet al voldoende om in mijn hoofd een mannetje van zijn stoel te doen opstaan. U kent hem misschien wel. Hij heeft een doorsneegezicht en een grijze stofjas aan. Op zijn borst prijkt een zwart naambordje waarop met witte letters ‘magazijnmedewerker’ staat. “Loopt u maar even mee”, zegt hij en doet een deur open, waarachter zich een nauwe trap ­bevindt. Op die trap komt ons een massa mensen tegemoet. Het moeten er honderden zijn. Even ben ik bang onder de voet te worden gelopen. In sommigen herken ik mensen uit mijn leven, van lang geleden. “Zeg, wat wil je eigenlijk?”, vraagt de een na de ander.

Tegen de stroom in banen wij ons een weg. De magazijnmedewerker houdt een gele archiefmap in de lucht zodat ik hem niet kwijt-raak. Een nieuwe trap, nu omhoog. Even druk en benauwd.

Vanillevla met aardbeien

En dan sta ik weer voor mijn ­ouderlijk huis aan de Wilhelminaweg in Zandvoort. “U vindt het verder wel”, zegt de magazijnmedewerker en verdwijnt. Het huis ziet er nog net zo uit als in 1995, toen mijn ouders het verkochten. Het tuinhek maakt nog altijd hetzelfde piepende geluid. Het gras moet nodig gemaaid worden, de voordeur staat open. In de verte zie ik mijn rode Unionfiets tegen de houten schuur staan.

Ik ga het huis binnen en loop de gang in. Bijna struikel ik over mijn hockeystick die languit op de grond ligt. In de keuken staat mijn moeder met haar vertrouwde rood-wit geblokte schort aan. We hebben vanavond vanillevla met aardbeien als toetje.

Ik loop de huiskamer in, waar de hond mij bespringt. Een snelle blik: ook hier is alles hetzelfde. Het zwarte dressoir, de krantenbak tussen de twee banken in. Boven mij hoor ik gedreun: het geluid van de tikmachine van mijn vader komt door het plafond heen. Daar zit hij, volgende week wordt hij negentig. Sinds zijn dood geen spat veranderd. Om vijf uur moet het stuk bij de krant zijn.

Niet veel later heb ik het hele huis gecontroleerd. Alles is er nog: van de poster van The Beatles die op mijn jongenskamer hangt tot de letterkast van mijn zus. Klik. Einde gedachtegang.

Laatst waren er bekenden in mijn ouderlijk huis. Ze stuurden mij wat foto’s van het interieur en ook een van de voorkant. Ik bekijk ze opnieuw en ook nu voelt het alsof ik een stomp in mijn maag krijg. Die zonneschermen horen daar niet, en wie heeft die kelderdeur wit geschilderd? In de keuken hangt er opeens een designradiator aan de muur. Alles lijkt anders.

Maar dan hoor ik Henny Vrienten weer zingen en zie ik dat mijn moeder inmiddels in de serre zit en naar de televisie kijkt. Mijn vader heeft de gordijnen van zijn werkkamer dichtgedaan tegen de zon. Het stuk is bijna af. Alles is weer hetzelfde in mijn ouderlijk huis.

Het is er nog. Het is er nog.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden