minaret

Bajesdominee Paul Song laat zich niet wegsturen door een imam

De plek waar Lee Rigby werd vermoord. Beeld Getty Images

In zijn geboorteland Zuid-Korea werkte dominee Paul Song als detective bij de politie. Een kwart eeuw geleden emigreerde hij naar Engeland, waar hij zich op een andere manier met criminelen ging bezighouden, als geestelijk verzorger. Zelfs al zou hij een begenadigd helderziende zijn geweest, dan nog had hij niet kunnen voorspellen dat ooit een Londense gevangenis hem wegens ‘christelijk radicalisme’ de deur zou wijzen. Op aandrang van een imam en na negentien jaar trouwe dienst.

Toch gebeurde dat een jaar geleden. De bewuste imam is Mohammed Yusuf Ahmed, sinds 2015 hoofd zielszorg in het strafhuis van stadsdeel Brixton. Mag de imam zich ook inhoudelijk met het werk van zijn ­christelijke collega’s bemoeien? Hoe dat ook zij, dat deed hij getuige de reden van Songs verbanning ­kennelijk wel. Song kreeg, zegt hij, zelfs niet de kans zich fatsoenlijk te verweren bij de directie. Onlangs gaf een externe commissie hem gelijk. Kennissen schudden het hoofd toen Song zei dat hij zijn bezigheden in de ­gevangenis zou hervatten. Gezien het interview met hem afgelopen zaterdag in de Daily Mail, kun je je hun zorgen voorstellen. Hij laat bij zijn terugkeer de ­noodklokken hard luiden.

Lee Rigby

De narigheid begon al voordat imam Ahmed chef werd. In 2013 verstoorden drie gedetineerden een ­bijbelles van Song, over het thema genade. Ze bejubelden de moord op de militair Lee Rigby, een lugubere voetnoot in het geschiedenisboek van de terreur. Twee terroristen reden Rigby in Londen omver met een auto en staken en hakten hem dood. Terwijl ze stonden te wachten op de politie legden ze gepassioneerd het ­publiek hun motieven uit: wraak voor moslims die het Britse leger had omgebracht in landen als Afghanistan en Irak. Het waren Nigeriaanse migranten, twintigers, christelijk opgegroeid en moslim geworden.

Herboren christen

Islamitische gedetineerden verstoorden vaker zijn bijbellessen, zegt Song. Ze noemden hem een ‘geschifte christen’ en verheerlijkten zelfmoordaanslagen. Ook zou tegen Song fysiek geweld zijn gebruikt. Nou zou je je, als advocaat van de duivel, kunnen afvragen of Song misschien inderdaad een militant christendom ­uitdroeg. Een ding staat vast: nooit pleitte hij voor het doodhakken van mensen. Hij gebruikte gangbaar ­ cursusmateriaal. Zelf noemt hij zich een herboren ­christen.

Zijn verhaal past in wat kwaliteitskranten melden. Ook die geven een rauw beeld van Britse gevangenissen. Ze puilen uit en door bezuinigingen is er personeels-­gebrek. Criminele bendes krijgen daardoor vrij spel. Vaak zijn ze etnisch getint of religieus of allebei. Islamitische bendes ontplooien bekeringsijver. Ze bieden in de gevaarlijke penitentiaire jungle bescherming aan ­nieuwe geloofsgenoten. Weigeraars persen ze af door hen ‘jizya-belasting’ op te leggen. Vroeger moesten in de moslimwereld christenen en joden die betalen. In de gevangenis int de ‘fiscus’ drugs, voedsel, tabak of ­telefoonkaarten. Het staat allemaal in rapporten. Ook Song heeft het over bekeringen.

De imam beloofde een einde te maken aan de ­‘christelijke dominantie’ in de strafinstelling. Hij ­verbood Song de kapel te benutten. Ook andere zielzorgers treiterde hij. Een voor een vertrokken ze. ­Alleen Song keert terug. Onderwijl doet Engeland ­opgewonden over politicus Boris Johnson die moslimvrouwen met een gezichtssluier vergeleek met ­brievenbussen. Niet fijntjes, maar er spelen ergere ­dingen rondom de Britse islam dan een botte grap. ­Binnen en buiten de gevangenis.

In De Minaret bespiegt arabist en oud-redacteur van Trouw Eildert Mulder de islamitische wereld. Eerdere afleveringen vind je in dit dossier.

Lees ook

In Indonesië loopt de manie rondom blasfemie uit de hand

Ook decibellen kunnen heilig zijn. Zo heilig zelfs dat ze bescherming genieten van de Indonesische wet tegen godslastering. Dat bepaalde vorige week een rechter in de stad Medan, op het eiland Sumatra. Hij veroordeelde de boeddhistische vrouw Meiliana tot anderhalf jaar cel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden