ColumnStijn Fens

‘Assisi is coronavrij, mijnheer Fens’

Assisi is een stad op een berg in Italië. Wie daar naar beneden kijkt, lijkt met de wereld niets te maken hoeven hebben. Hierboven lijk je veilig tegen alles wat die wereld zo gevaarlijk maakt. Zoals het virus dat Italië in zijn ban heeft. In de middag ben ik vanuit Rome hierheen gereden. “Het is oorlog Stijn”, zei een Romeinse vriend tegen mij voor ik vertrok. “Pas maar goed op jezelf.” Het voelde alsof ik naar het front ging.

Op de wegen naar het noorden is het druk. Al snel trekt de hemel dicht en als het dan ook nog donker wordt, voel ik mij een kluizenaar. In mijn auto kan niemand mij iets maken. Op de radio hoor ik dat alle scholen en universiteiten in Italië de volgende dag dicht zullen gaan. Het aantal besmettingen met het coronavirus is de afgelopen 24 uur met bijna vijfhonderd gestegen, ruim honderd doden zijn er nu. ‘We geven ons niet gewonnen’, hoor ik iemand op de radio zeggen. Het lijkt inderdaad wel oorlog.

“Ik dacht dat u niet meer zou komen”, zegt de vrouw achter de receptie van het hotel in Assisi, wanneer ik daar incheck. “Voor uw informatie meneer Fens: Assisi is coronavrij. Als u nog wat wilt eten, ons restaurant is nog een uur open. Reserveren is niet nodig.” Ze lacht erbij.

Harde saxofoonmuziek

In het restaurant van het hotel is, als ik binnenkom, nog één ander tafeltje bezet. Een man en een vrouw, zo te zien een stel. Hij draagt een bonte korte broek en slippers, alsof het zomer is. We groeten elkaar met het hoofdknikje dat lotgenoten eigen is. “Zijn ze in het hotel ook zo aardig voor jullie?”, wil ik vragen, maar ik besluit mijn mond te houden. Belangstelling van een ander wordt niet altijd op prijs gesteld.

Dus ga ik maar aan een tafeltje zitten. Er klinkt harde saxofoonmuziek in het restaurant, die het gebrek aan gepraat van gasten lijkt te moeten compenseren. De naam van André Moss komt in mijn hoofd op, een saxofonist die in de jaren zeventig in ons land triomfen vierde met nummers als ‘Ella’ en ‘Let the bouzoukis play’. Wat heb je aan die kennis op momenten als deze?

De ober behandelt mij alsof ik een prijs in een talentenjacht heb gewonnen. Ik krijg een aperitief van het huis en de gerechten die ik van de kaart kies, noemt hij ‘de beste keus’ die ik had kunnen maken. Dit hotel had nu vol moeten zitten, maar is de afgelopen dagen overspoeld door annuleringen. ‘Hij houdt de moed erin’, mompel ik onhoorbaar. Door de grote ramen van het restaurant kijk ik naar buiten, het dal in. Een zee van lichtjes met hier en daar een kerktoren die uit de duisternis tevoorschijn komt. Ik zie hoe een lichtje van het ene naar het andere huis springt. Zou het met dit virus ook zo gaan? Als een bij die van bloem naar bloem gaat?

God is bij ons in deze dagen

De volgende ochtend ga ik naar de mis in de basiliek boven het graf van de heilige Franciscus. Als geen ander kende hij de tweestrijd tussen berg en wereld, tussen kluizenaar en missionaris, las ik ooit in een katholiek weekblad dat allang ter ziele is. Geen beter middel om de tweestrijd tussen kluizenaar en missionaris te begrijpen dan enkele keren de berg afgaan. Je verlaat de wereld – je nadert de wereld.

Met vijftien andere gelovigen zit ik in de kapel. Het voelt alsof we de laatste christenen op aarde zijn. De priester begint zijn preek met de vaststelling dat we in een bijzondere tijd leven. Dan noemt hij de naam van het virus en laat daarbij de r van corona twee seconden rollen: ‘corrrona’. Hij drukt ons op het hart dat God in deze dagen bij ons is, maar ook dat we het aardse leven moeten kunnen loslaten om het Koninkrijk der Hemelen te mogen binnengaan.

Dat loslaten lukt mij maar moeilijk. Gedurende de dag stijgt het aantal besmette personen in Italië verder. Die avond zit ik in hetzelfde restaurant, met dezelfde ober, dezelfde saxofoonmuziek en hetzelfde uitzicht. Er is één verschil: het lichtje dat van huis naar huis sprong, is van richting veranderd. Het komt mijn kant op, klaar om de berg op te gaan.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden