ZingevingDunner is beter

Als slanker mens is Werend Griffioen (70) gelukkiger: ‘Nu besef ik hoe kostbaar een goed functionerend lichaam is’

Werend Griffioen Beeld Lars Van Den Brink
Werend GriffioenBeeld Lars Van Den Brink

Welk verhaal geeft uw leven zin? Trouw-lezers vertellen hun zingevingsverhaal. In deze aflevering: Werend Griffioen (1950). ‘Hoe dik je ook bent, je vindt jezelf toch mooi – mits je op een gunstige wijze in de spiegel kijkt, maar dat doe je altijd.’

Een paar jaar geleden moest ik tijdens een treinreis mijn veters strikken. In zo’n krappe treinbank zit je al ongemakkelijk, maar toen ik me moest bukken zat mijn buik zo in de weg, dat ik nauwelijks bij mijn schoenen kon komen. Ik voelde dat mijn medepassagiers naar me keken – waarschijnlijk was dat niet zo, maar ik dacht dat ze in hun vuistje lachten.

Ik woog 30 kilo te veel. Ik ben 1,78. Dan is zo’n 80 kilo gezond gewicht. Ik woog 110 kilo. Ik hield van snoepen, chocolade, niet één plakje kaas op brood maar drie, slagroom, ijs. En de wijn vloeide rijkelijk. Tot er een moeheid over me kwam die niet meer wegging. Mijn huisarts vroeg: ‘Hoe zit het met de drank?’ ‘Ongeveer een fles per dag,’ antwoordde ik. ‘Stop daar eens mee.’

Na een paar weken ontdekte ik dat de moeheid was verdwenen. Ik drink nu nauwelijks meer, in de zomer geniet ik af en toe van een blonde. Een jaar later bleek ik tien kilo lichter. Twee jaar geleden, met de vastentijd, heb ik echt mijn eetgewoontes aangepast. Op Aswoensdag ben ik begonnen, dat leek me een mooi spiritueel moment.

Stijve pudding

Ik kom uit een katholiek gezin met zes kinderen. Er was genoeg eten, luxe eten. Mijn moeder had een pasje voor de groothandel. Daar kon ze goedkoop veel boodschappen doen. ‘Dan hoef ik niet elke dag naar de supermarkt.’ Ze kocht hammen en hele kaaswielen. Van die overvloed heb ik leren genieten. Mijn vader ontdekte begin jaren zestig hoe je makkelijk saromapudding kon maken; saroma is een poeder dat toen net uit Amerika werd geïmporteerd. Hij goot het poeder in een halve liter melk, klopte het, liet het een half uur staan en we hadden stijve pudding. Ik zie hem nog staan. Ook bij mijn vader vloeide de wijn rijkelijk.

Mijn moeder was een mooie half Indische vrouw die gedisciplineerd leefde omdat ze diabetes had. Werd ze in haar ogen iets te zwaar, dan gaf ze zichzelf een extra injectie insuline, waardoor haar stofwisseling versnelde. ‘Dan zijn de kilo’s er zo af’, zei ze ­lachend. Hoewel diabetes bij ons in de familie veel voorkomt, heb ik het gelukkig niet. Ik hoefde nooit op mijn gewicht te letten, ik kon ongelimiteerd eten. Ik heb heerlijke jongerenjaren beleefd. Dat Bourgondische is een deel van mijn geschiedenis, deel van het verhaal dat ik over mijn leven vertel.

Dat verhaal nam een wending toen ik afscheid nam van het onmatige eten. Dat ging niet van de een op andere dag. Het begon met subtiele grapjes die men over mij maakte. Ik vond dat pijnlijk, als je op dergelijke spot reageert, richt je de aandacht alleen maar meer op jezelf.

Een zware man, veel te oud

Stond ik voor de spiegel dan viel dat zelfbeeld nog wel mee. Hoe dik je ook bent, je vindt jezelf toch mooi – mits je op een gunstige wijze in de spiegel kijkt, maar dat doe je altijd. Je beduvelt jezelf. Op foto’s die spontaan door een ander genomen waren, zag ik hoe ik er echt uitzag: een zware man, veel te oud voor zijn leeftijd.

Je kunt te veel kilo’s hebben, dat is meetbaar, iets technisch, tamelijk waardenvrij. Je kunt ook dik zíjn; dat bén je, dat raakt je identiteit. Ik was dik. Dat zelfbeeld is enorm van invloed op je zin in het leven.

Na acht maanden eetdiscipline had ik op eigen kracht mijn streefgewicht bereikt. Ik had mijzelf constant voorgehouden: ik wil een gezond gewicht krijgen, ik wil gezond eten. Ik zei niet tegen mijzelf: ‘Jij mag geen saroma’. Gewicht kwijtraken was een positief doel geworden waar ik echt achter stond. Dat maakte het streven zinvol. Ik kwam in een flow terecht, die ik in die acht maanden niet meer kwijtraakte.

Ik ben gaan sporten en dat doe ik nog steeds, twee keer per week. Ik ben van nature helemaal geen sporter, maar nu herinnert sport mij er telkens aan dat ik mijn eigen lijf bén, en dat ik onderhoud nodig heb. Aanvankelijk kon ik op de sportschool de trappers van een spinfiets nauwelijks rondkrijgen. Nu fiets ik makkelijk tien minuten op een zwaar verzet.

Het lekkere wordt ingetoomd

Toen ik uiteindelijk 80 kilo woog, heb ik bij de Bijenkorf het felbegeerde leren jackie van Armani gekocht. Toen ik een skinny spijkerbroek paste, zei de verkoper: ‘U valt wel onder de kleine herenmaatjes’. Ik juichte van binnen en kocht de broek. ‘Je ziet er goed uit in je nieuwe outfit’, hoorde ik niet veel later, toen er een foto van gemaakt werd. Op die foto’s zie ik een totaal ander figuur dan drie jaar geleden, een ander mens.

Een half jaar geleden vierde een vriendin een jubileum, vanwege corona kon dat niet live. Of we een korte video konden opnemen van een liedje waarop we zouden staan swingen. In mijn dikke tijd zou ik daar zeer over geaarzeld hebben. Nu vond ik het fantastisch, swingen als een oude rocker. Ik geneer me niet meer voor mijn lijf.

Het zinnelijke, lekkere wordt ingetoomd omdat het mooie, gezonde voorrang heeft. De souplesse van het lijf levert veel voordelen op, ik hijg niet meer als ik een trap oploop, ik dreig niet meer van een keukentrappetje te vallen als ik een lamp vervang.

Pas nu ik 70 ben, besef ik hoe kostbaar een goed functionerend lichaam is. Ik ben een katholieke jongen. Als je doodgaat, kom je in de hemel. Ik geloof dat graag. Volgens onze theologie word je dan een zieltje. Wat heb ik aan een ziel die niet meer proeft, geen muziek kan horen, die de wind niet meer door zijn haren voelt gaan? Naarmate ik ouder word, is mijn ervaring van het lichamelijke sterker geworden. Als slanker mens heb ik meer zin in het leven.”

Heeft u ook een zingevingsverhaal te vertellen en wilt u dat delen? Mail dan naar: zingeving@trouw.nl.

Lees ook:

Zin in het alledaagse

In deze verhalenreeks vertellen Trouw-lezers hoe ze zin geven aan hun bestaan. Eerdere afleveringen uit de reeks zijn hier terug te lezen. Bij de reeks hoort ook een podcast. Klik hier om de podcast te beluisteren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden