ColumnStijn Fens

Alles was even verschrikkelijk. Verschrikkelijk mooi

Een collega-columnist mailde mij. Of het wel goed met mij ging. Hij had me een aantal weken op deze plek gemist. “Elke week lees ik je en roep dan tegen mijn vrouw: ‘Het is weer verschrikkelijk!’”, schreef hij. “Want een mens moet zich ergens aan kunnen ergeren, toch?”

Hij groette me hartelijk, dat dan weer wel.

Waaraan had mijn collega zich zo geërgerd, vroeg ik mij af toen ik met een vuilniszak naar de afvalcontainer bij mij op de hoek liep. Een mens wil toch weten waarom hij anderen ongenoegen bezorgt. Je zou zo iemand het liefst het mes op de keel willen zetten om antwoord te krijgen, maar vaak krabbelt iemand dan juist op zo’n moment terug. Hij had het allemaal niet zo bedoeld, en zo.

Het kon natuurlijk zijn dat hij met ‘verschrikkelijk’ het katholiek geloof bedoelde waar het hier vaak over gaat. Misschien wil hij daar niets (meer) mee te maken hebben en ziet hij de Heilige Moederkerk als één grote boevenbende. Toen ik terug was in mijn appartement, besloot ik een verschrikkelijke column te gaan schrijven waarin ik bovendien aan de collega-columnist en de rest van het Nederlandse volk zou uitleggen waar ik de afgelopen weken had uitgehangen.

Hermann Hesse had wel iets weg van Gandhi

Ik was onder meer in Lugano, een stad in het zuiden van Zwitserland, niet ver van de grens met Italië. We waren op de terugweg naar het vaderland en sliepen in een statig hotel, waar ook de Zwitserse schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur Hermann Hesse enige tijd had doorgebracht. In de receptie van het hotel stond zijn borstbeeld. Hesse had wel iets weg van Gandhi, alleen met iets meer haar.

Onze kamer bevond zich op de derde etage. Vanaf ons balkon keken we uit over het meer van Lugano. Er was een boot te zien, die terwijl hij voer, prachtige rimpels in het water tevoorschijn toverde. Links van ons lag het station en daar ging het ook gemoedelijk toe. Alles straalde een enorme rust uit, net als de rest van Zwitserland. Er bekroop mij het verlangen om zelf Zwitserland te worden en voortaan als stressvrije zone door het leven te gaan.

In het vaderland was het onrustig en liep het aantal besmettingen op. Er wachtte ons thuis weer dagen vol coronagekibbel. Hier leken de bergen alle verschrikkelijke dingen van buiten tegen te houden, zo leek het. Ook het nieuws over de Heilige Moederkerk en haar dienaren. Ook op dat vlak heerste er rust in mijn leven. Als verklaard katholiek word je namelijk op een hoop dingen aangaande de kerk aangesproken, terwijl je er zelf vaak maar weinig aan kan doen.

Logisch, dat heb je met die katholieken

Eenmaal thuis haalde ik twee weken nieuws in. Er was weer een hoop gebeurd, ook in Rome en verre omstreken. Een kardinaal had zijn baan verloren in het Vaticaan, omdat hij verdacht werd van verduistering. Ik hoorde de meute zich al weer verzamelen: “Zie je wel”, klonk het, “katholieken zijn niet te vertrouwen.” Verder had datzelfde Vaticaan een verklaring doen uitgaan onder de naam ‘De Barmhartige Samaritaan’ waarin het zich luid en duidelijk uitspreekt tegen onder meer euthanasie. Patiënten die er vrijwillig voor kiezen op deze manier te sterven moeten de sacramenten worden ontzegd. En dan was er nog de katholieke Amy Coney Barrett die door de Amerikaanse president Trump is voorgedragen voor het Hooggerechtshof. Ze zou tegen abortus zijn, tegen het homohuwelijk en voor wapenbezit. Logisch, dat heb je met die katholieken. Dat Joe Biden ook katholiek is, maar vóór het recht op abortus is en vóór het homohuwelijk, wordt er dan vaak niet bij gemeld.

Maar van Amy Coney Barrett had ik nog nooit gehoord, toen ik daar op dat balkon van dat hotel in Lugano stond. De boot was weer uit het zicht verdwenen en het meer lag er daarna weer rimpelloos bij. Toen het donker werd daalden we af naar de oude stad om te gaan eten. We waren halverwege toen we in de verte orgelspel hoorde. Dat bleek uit de rooms-katholieke kathedraal te komen waar we even later plotseling voorstonden. Eenmaal binnen voelde ik me gelijk thuis, zoals in elk katholiek gebedshuis waar ook ter wereld. In een hoek zat een organist, bijgelicht door een kleine bureaulamp, te spelen. Hij keek even op, maar ging toen rustig door.

Het was allemaal even verschrikkelijk.

Verschrikkelijk mooi.

Trouw-redacteur Stijn Fens volgt de katholieke kerk al decennia op de voet en schrijft columns over het geloof en zijn persoonlijk leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden