Alice Cooper vond school ook niks

"Geen potloden meer en geen boeken. Geen smerige grijns van de leraar meer. Geen klas, geen principes en geen onschuld." Wat Alice Cooper betreft kon de school worden opgeblazen, getuige zijn top-hit ‘School’s Out’ in 1972.

Heerlijke tiener-rebellie. Ik heb er goed van genoten. Ook ik ging niet graag naar school. Alles beter dan dat!

Alice Cooper was goedmoedig. Ondanks zijn shockerende optreden. Zeker, hij zal behoefte hebben gehad zich af te reageren. Vincent Furnier, zoals hij echt heet, was opgegroeid in de pastorie. De domineeszoon moet zich beknot gevoeld hebben in zijn levensdrift, die hem nu niet precies in de richting dreef van een braaf christelijk leven. Zijn frustraties leefde hij op het podium uit door acts met grote levende slangen, die zijn geweldige seksuele potentie moesten symboliseren.

Ook later heb ik nooit het gevoel gehad dat ‘Alice’ het hart niet op de juiste plaats had. Eens te minder toen hij in 2000 op de gelijknamige cd het nummer ‘Brutal Planet’ had opgenomen. Een hardrock-song die zich laat ervaren als een kyrie-gebed: de aarde was een heilige tuin tot de val van Adam. Sindsdien is het lelijkheid, haat, geweld en jacht op geld.

Ondanks zo’n nummer als ‘School’s Out’ is Alice Cooper geen nihilist.

Hij heeft een navolger in onze dagen. Weer een man die zich een meisjesvoornaam heeft aangemeten. Marilyn Manson, naar het seks-symbool en de massa-moordenaar. Dit is een heel ander verhaal, en ik vraag me af, is het volslagen onzin als ik een lijn trek tussen de populariteit onder heel wat jeugd van deze perverseling en de onzinnige stakingen op middelbare scholen?

Manson geniet ervan als de smerigste verhalen over hem de ronde doen, zoals dat hij een rib zou hebben laten verwijderen om zichzelf te kunnen pijpen. Waarden zijn er om geperverteerd te worden! Zo zag ik hem op tv eens een eigen versie doen van het nummer ‘Personal Jesus’ van Johnny Cash. Nu kan dit nummer me binnen het oeuvre van Cash ook al minder bekoren. Cash weet me vaak te raken met songs die getuigen van een doorleefd geloof in Jezus. Doorleefd omdat als hij zingt dat hij een zondaar is, dan meent hij het. Zeker in zijn latere jaren had Cash iets ongenaakbaars. The man in black. In ‘Personal Jesus’ gebruikt hij een te plastische beeldspraak. Alsof Jezus te vergelijken is met een zaktelefoon. Je hoeft de juiste toetsen maar in te drukken, en -hup- instant vergeving. Als Marilyn Manson het gaat zingen met muziek die klinkt naar natte scheten is het echt vreselijk. ‘Reach out and touch faith’. Dan is er niks meer heilig. Dan is er ook niks meer dat waarde heeft. Is er dan nog wel wat om voor te leven? Als het toch al moeilijk is om perspectief te zien voor je leven, omdat alles erop wijst dat onze planeet naar zijn grootje gaat, of in elk geval de mens daarop. Heeft het dan nog zin om ergens je best voor te doen. En school is toch al niet leuk! Als nihilisme tot jongeren-cultuur wordt, gaat er iets een droevige kant op.

Ds. Jan Andries de Boer is predikant in Broek op Langedijk. Hij schrijft op deze plaats over popmuziek en levensbeschouwing.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden