Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Remco Campert is gestopt met schrijven. Arme taal, van de ene op de andere dag weduwe geworden

Religie en Filosofie

Stijn Fens

Stijn Fens © Trouw
Column

Toen deze week bekend werd dat Remco Campert stopt met schrijven, moest ik meteen aan de vorige paus Benedictus XVI denken.

Die twee hebben zo op het oog niets met elkaar te maken. Googel 'Remco Campert en Benedictus XVI' en je laptop gromt van tegenzin. Ik heb de gedachte aan de twee oude mannen dus maar een paar dagen stilgehouden. Voor je het weet krijg ik weer te horen dat ik een afwijking heb. 'Jij ook altijd met je pausen.'

Lees verder na de advertentie

Toch was ik ook benieuwd waarom ik de emeritus-paus en een van onze grootste dichters van ons land binnen luttele seconden aan elkaar had geknoopt. Kwestie van kortsluiting in de hersenen? Die vreemde gedachte liet me niet los.

Dus heb ik twee dagen geleden, toen ik zeker wist dat niemand keek, mijn schedel gelicht. Het ging gemakkelijker dan ik dacht. Voor ik het wist keek ik van boven in mijn eigen hersenen. Een leverkleurige massa met plooien en groeven. Als vanzelf zoomde ik in en ging mijn hoofd binnen. Voor ik het wist liep ik in een gangenstelsel, keurig behangen met bloemmotieven. Dat dan weer wel.

Smal bergpad

Al snel kwam ik bij een afgrond. Ik keek tientallen meters naar beneden. Toen zag ik in de bergwand tegenover mij, op iets dat op een smal bergpad leek, twee figuren elkaar naderen. Van links kwam, zich vastklampend aan een rollator, paus Benedictus XVI zachtjes aanlopen, van rechts - niet veel sneller - in de rook van een net opgestoken sigaret, Remco Campert. Ze konden elkaar niet negeren. Dus hielden ze halt, groetten elkaar beleefd en liepen allebei weer door.

Twee dagen geleden heb ik, toen ik zeker wist dat niemand keek, mijn schedel gelicht. Het ging gemakkelijker dan ik dacht.

Dat was er dus gebeurd. Een ontmoeting in mijn hoofd. Was het zo eenvoudig? Na enige tijd bedacht ik me dat ook over Benedictus een tijdje geleden iets naar buiten is gebracht in de trant van: 'Hij is gestopt met schrijven'. 

Na enig zoeken vond ik het citaat. Zijn privésecretaris had drie jaar geleden tegen een Italiaans tijdschrift gezegd dat er geen nieuwe boeken meer van Benedictus zouden verschijnen. Benedictus werd ouder en had niet langer de kracht om te schrijven. "Maar ondanks zijn leeftijd verkeert hij in een goede gezondheid." Snel zocht ik het bericht over Campert op: 'Hij is moe en oud en heeft genoeg geschreven, laat zijn familie via uitgeverij De Bezige Bij weten. Er is geen directe medische reden om te stoppen met werken, stelt een zegsvrouw in een korte toelichting.'

Allebei gestopt met schrijven, hoewel nog steeds gezond.

Weduwe

Arme taal, dacht ik nog wel, van de ene op de andere dag is ze weduwe geworden. Ik zag Campert in zijn huis staan. Hij kijkt uit het raam en ziet een rode auto, een fiets tegen een boom en een meisje dat iets van straat opraapt. Het zijn dingen geworden, geen taal meer waar iets mee gedaan moet worden. De woorden liggen nu als weeskinderen om hem heen. Hij blaast ze zachtjes weg. Ooit dichtte Campert:

ik droomde met de mensen
ik droomde met de wereld
ik droomde in de steden bij avond

Ik laat hem verder dromen. Als ik langs zijn huis loop, zal ik niet aanbellen of naar hem zwaaien. Ik fluister zacht: 'Hier woont een emeritus-dichter. Hij liet ons mooie taal na.'

Ik klim naar mijn zolder en ga in mijn boekenkast naar de C. Daar staat 'Poëzie is een daad, Gedichten voor Remco Campert', een bundel uitgegeven ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag. De Vlaamse dichter Maarten Inghels schreef daarin voor hem:

Hij moet immer waakzaam
blijven, soms zwak te zijn.
Opdat de wind zal winnen van zijn gehoor, hem
zinnen influistert waarmee hij een lichaam
rond zijn vinger bouwt.|
Waarna de dichter kan zeggen: O, omarm mij,
Ik ben nog niet gauw voorbij.

Ik blader terug naar de titelpagina. O ja, Campert heeft het boekje voor mij gesigneerd. Nu weet ik ook weer waar: op het Spui in Amsterdam voor Athenaeum Boekhandel. De datum staat erbij: '15.8.2009'. Ik bestudeer het handschrift. Klein, priegelig zelfs, maar intens tot aan de puntjes in de datum toe.

Het lijkt sprekend op dat van Benedictus XVI.

Lees hier meer columns van Stijn Fens.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Twee dagen geleden heb ik, toen ik zeker wist dat niemand keek, mijn schedel gelicht. Het ging gemakkelijker dan ik dacht.