Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Om de Heilige Geest te ontvangen, trekken christenen naar Delden

Religie en Filosofie

Maaike van Houten

© Koen Verheijden
Reportage

Jaarlijks komen honderden christenen af op de vierdaagse voorjaarsbijeenkomst van de Charismatische Werkgemeenschap Nederland. Zij willen de Heilige Geest ontvangen, iets wat ze weleens missen in de reguliere kerken.

Ze zingen vol overgave, ze klappen er opgewekt bij in hun handen, in de grote eenvoudig ingerichte hal hangt een ontspannen sfeer. Eigenlijk is de week tussen Hemelvaart en Pinksteren helemaal niet zo'n fijne week voor christenen, zegt Wilma van Klaveren, leidster van deze ochtendlofprijzing. "Dit is de engste week van het jaar. Jezus is er niet, hij is naar de hemel gegaan. En de Heilige Geest is er pas met Pinksteren."

Lees verder na de advertentie

En juist in deze week houdt de Charismatische Werkgemeenschap Nederland (CWN) al sinds de jaren zestig haar voorjaarsconventie. Vier dagen lang, van woensdagavond tot zondagmiddag, zijn rond de 1100 christenen in het christelijke vakantie- en conferentiecentrum Kroeze Danne in het Twentse Delden. Ze komen hoofdzakelijk uit de Protestantse Kerk in Nederland. 

In Nederland hebben christenen vast een betere reputatie dan in Amerika, maar christenen zijn bij ons het grootste obstakel naar Jezus

Shane Claiborne

Er zijn opvallend veel kinderen, veel gezinnen, nogal wat dominees ook. Ze komen, zo schrijft het uitgebreide programmaboekje, met het verlangen de Heilige Geest aan het werk te zien, iets wat ze in de kerk nogal eens missen.

Betere reputatie

Dat doen ze in diensten, in stiltetenten, in workshops, in gebed, bij lezingen. Of gewoon in de zon voor hun tijdelijke onderkomen: rond het conferentieoord in het prachtige Twentse landschap staan slaapgebouwen, chaletjes en veel, heel veel tenten en caravans.

Hoofdspreker op deze conventie is Shane Claiborne, een 42-jarige Amerikaanse christelijke activist en schrijver. Een vlotte spreker met oorbel, bril en sikje, die de aandacht van de honderden toehoorders moeiteloos vasthoudt. Met een grap, maar vooral met een stevige boodschap. Christenen staan, zegt hij, bij niet-christenen bekend als anti-homo, moralistisch en hypocriet. "Dat breekt mijn hart. In Nederland hebben christenen vast een betere reputatie dan in Amerika", zegt hij en dat maakt de zaal aan het lachen. "Maar christenen zijn bij ons het grootste obstakel naar Jezus."

Dat moet anders, en dat kan ook, houdt hij de gelovigen voor. Zelf heeft hij in Philadelphia in een van de slechtste wijken een gemeenschap gesticht die mensen bijstaat die in deplorabele omstandigheden verkeren. "God heeft ons gemaakt, met ons hoofd, onze handen en onze voeten. We moeten samen met Hem aan het werk."

Vrucht van de Geest

Die boodschap, van een praktisch christendom, is niet nieuw. Ook niet op een charismatische conferentie, zegt bestuurslid Elsbeth Gruteke. "We zijn ons bewust van onze taak in de samenleving, dat aspect is altijd aanwezig geweest." De CWN is  niet ontstaan uit een gebrek aan maatschappelijk besef in de kerk, maar uit een gemis aan aandacht voor de werken van de Heilige Geest. Hoewel, zegt predikant Gruteke, de belangstelling daarvoor in de kerk wel wat toeneemt.

© Koen Verheijden

En wat dat is, de Heilige Geest? Gruteke grinnikt. "Dat is best moeilijk uit te leggen. Het is de aanwezigheid van God in het leven van gelovigen. De Geest van God is in de mens. Ik noem het ook wel: inspiratie, geweten, intuïtie, een kracht in je die je richting geeft, iemand die je leert hoe te leven." Ze haalt de Bijbel erbij, en leest voor wat de vrucht is van de Geest: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. "Dat moet je oefenen", zegt Gruteke.

Zalving

De CWN is begonnen als een oecumenische beweging, samen met de rooms-katholieke kerk. Die heeft zich teruggetrokken. De oud-katholieke kerk is wel vertegenwoordigd. Ook de ziekenzalving is gebleven, een katholieke traditie die in protestantse kerken hier en daar ingang vindt.

"Niet de ziekte bepaalt wie je bent, maar de doop", zegt de Amersfoortse oud-katholiek pastoor Louis Runhaar 's avonds in de eucharistie met zalving. In de warme, bewierookte zaal zitten pastores twee aan twee klaar voor de mensen die gezalfd willen worden vanwege hun lijden aan het leven. 

Onder zacht gezang van de honderden gelovigen komen zij naar voren, ze praten kort met de pastores en dan worden ze gezalfd, met speciaal daarvoor gezegende olie. Ze lopen terug naar hun stoel, stil en ontroerd. Het gebeurt wel dat mensen er direct van genezen, zegt pastoor Runhaar, maar de zalving in zo'n volle zaal wordt vooral gezien als bemoedigend en troostend.

Vreugde, zacht­moe­dig­heid, op dat soort dingen ligt hier de focus. Dat vind ik tof

Paulien Engelbert

Links en rechts zitten een biechtvader en een biechtmoeder - dat is deze keer Saskia van Meggelen, voorzitter van de Protestantse Kerk in Nederland. Mensen kunnen bij hen hun zonde opbiechten - nog een katholiek ritueel. Ondertussen lopen twee kinderen in hun pyamaatjes naar buiten. Voor hen is het bedtijd, de dienst gaat door en eindigt met communie. En daarna is er theater.

© Koen Verheijden

Paulien Engelbert (23)

Enschede, kerkt voornamelijk bij een baptistengemeente in Enschede, student technische geneeskunde, logeert met haar familie in een kamer.

"Ik kom hier al sinds de brugklas. Mijn ouders hoorden jaren geleden over de conventie van vrienden. We zijn blijven hangen. Als kind vond ik het hier heel leuk. Nu is het fijn en vertrouwd, het voelt als thuiskomen, ik zie zoveel mensen die ik ken. 

"De lezing van Shane Claiborne sprak me zeer aan. Ik pak even mijn aantekenblokje erbij, ik heb een paar dingen opgeschreven. Shane haalde Jezus aan, die de vraag kreeg of hij diegene was die de mensen zou bevrijden. Jezus zei: 'Wat denk je zelf?' Datzelfde geldt voor christenen. Als mensen ons vragen of we christen zijn, moeten we kunnen zeggen: 'Kijk naar wat we doen, wat denk jezelf?' De daden moeten voor zichzelf spreken. Daar draait het geloof om, dat je de liefde van God laat zien in de wereld. 

"Ik probeer zo te leven. Dat zit ook in kleine dingen, dat je zo weinig mogelijk roddelt, dat je een luisterend oor biedt. Het is wel een beetje raar om zoiets over jezelf te zeggen. Het lukt heus niet altijd. Wat charismatisch precies betekent, weet ik niet helemaal. Ik denk dat het erom gaat hoe je de Heilige Geest in je leven laat werken. In de kerk hoor je meer over God en Jezus, hier wordt geleerd hoe je de Geest kan ontvangen, door je heen kan laten waaien. Door de liefde, en door andere vruchten van de Geest. Vreugde, zachtmoedigheid, op dat soort dingen ligt hier de focus. Dat vind ik tof."

Ik voel hier het verlangen om uit je comfortzone te komen, open te staan voor wat de Heilige Geest met je doet

Christian Zwart

© Koen Verheijden

Margriet (28) en Christian (33) Zwart met Abel van vijf maanden

Rotterdam, kerken bij het evangelische Crossroads, hij werkt bij een woningcorporatie, zij is kerkelijk werker bij een pioniersgemeente, hebben een b&b in de buurt.

Margriet: "Dit is de eerste keer dat we hier zijn. We hadden ervan gehoord via iemand die ik ken van mijn werk. Ze had gezegd dat het makkelijk is met een baby, hij slaapt gelukkig goed door de samenkomsten heen. Er is hier veel herkenning, je kunt je vragen kwijt. Onder charismatisch versta ik de aandacht die er is voor de Geest. Maar de grap is natuurlijk dat de conventie met Hemelvaartsdag is en niet met Pinksteren, het feest dat draait om de Geest. Hier staat vooral het discipelschap centraal."

Christian: "Dat zie je ook bij Shane Claiborne. Ik vind hem een heel aansprekend en bevlogen persoon. Dat komt vast ook doordat wij in een woongroep wonen, een christelijke. Toen we daaraan begonnen, heb ik zijn boek gelezen, hij vindt het belangrijk om in een gemeenschap te wonen, hij doet het zelf ook. Als je samen met anderen woont, kun je samen wat proberen te betekenen. Ik voel hier het verlangen om uit je comfortzone te komen, open te staan voor wat de Heilige Geest met je doet, en de grotere verwachting wat God doet. Ik vind het programma en de activiteiten heel aansprekend en doordacht. Het is nuchter, niet opgepompt."

Margriet: "Ja, het is hier leuk. Misschien komen we volgend jaar weer. Maar dan gaan we wel nog wat dichter in de buurt zitten, dat is nog makkelijker."

's Avonds stond ik op het podium met mijn trompet. Ik voelde ineens iets warms in mijn rug. Ik keek schichtig om, maar ik zag niks

Ed Grootveld

© Koen Verheijden

Ed Grootveld (56)

Sliedrecht, Nederlands-gereformeerd, werkloos hovenier, komt jaarlijks, nu zeker voor de vijftiende keer, verblijft in zijn eigen caravan.

"Ik kom hier al jaren, misschien wel vijftien of zeventien jaar. Ik ben hier gekomen via vrienden. Ik zorgde voor hun hond terwijl zij hier waren. Ik kon van hen geld krijgen, of een keertje mee naar deze conventie. Ik heb hiervoor gekozen en ik vind het geweldig. 

"Het is charismatisch, maar ik vind dat een heel moeilijk woord. Wat dat precies is? Het zal wel. Ik weet dat er bijzondere dingen gebeuren. Ik was een keer bij de ziekenzalving, voor mijn rug. 's Avonds stond ik op het podium met mijn trompet. Ik voelde ineens iets warms in mijn rug. Ik keek schichtig om, maar ik zag niks. Ik zei later tegen mijn vrienden dat ik daar wel van geschrokken was. Zij zeiden: 'Het is de Heilige Geest die met je bezig is geweest'. 

"Nu kan ik er niet meer omheen: de Heilige Geest bestaat. Ik word daar nu nog emotioneel van, het is onvoorstelbaar. Dit is genezing, al ben ik niet beter. Ook dit keer is voor mij speciaal. Sinds een jaar of vijf zamel ik hier geld in voor de Vierdaagse die ik al 35 jaar loop. De laatste jaren gaat het sponsorgeld naar een echtpaar dat in Indonesië ontwikkelingswerk doet. Een van de collecten van deze conventie gaat naar mijn sponsordoel. Dat vind ik fantastisch."

Lees ook: Ook bij het christelijk geloof hoort spiritualiteit
Het christendom heeft een rijke spirituele traditie, maar in de protestantse kerk heeft volgens theoloog Arjan Plaisier het Woord te veel de overhand. 

Deel dit artikel

In Nederland hebben christenen vast een betere reputatie dan in Amerika, maar christenen zijn bij ons het grootste obstakel naar Jezus

Shane Claiborne

Vreugde, zacht­moe­dig­heid, op dat soort dingen ligt hier de focus. Dat vind ik tof

Paulien Engelbert

Ik voel hier het verlangen om uit je comfortzone te komen, open te staan voor wat de Heilige Geest met je doet

Christian Zwart

's Avonds stond ik op het podium met mijn trompet. Ik voelde ineens iets warms in mijn rug. Ik keek schichtig om, maar ik zag niks

Ed Grootveld