Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Niets is helemaal zeker, alles draait om het vraagteken

Religie en Filosofie

Stijn Fens

Stijn Fens © Trouw
Column

Ons land verenigde zich deze week rond twee vaderlandse relieken. Ik heb het over Mies Bouwman en de kou. 

De koningin - of moet ik zeggen keizerin - van de Nederlandse televisie blies op 88-jarige leeftijd haar laatste adem uit en een Siberische luchtstroom zorgde ervoor dat de temperatuur daalde tot de gevoelswaarden uit onze jeugd.

Lees verder na de advertentie

Die kou leidde weer tot schaatskoorts. Ik heb er geen studie van gemaakt, maar het zou me verbazen als er buiten het Nederlands een andere taal is waarin 'schaatskoorts' als zelfstandig en niet samengesteld woord voorkomt. Nu kun je koorts niet over jezelf afroepen, maar bij schaatskoorts is het anders. Wij maken onszelf een beetje ziek.

Die kou maakt nog iets anders duidelijk. We denken dat we het weer inmiddels wel kennen. Alles is in graden te vatten, al is het soms alleen op gevoel. Maar die kou laat ook zien dat niet alles te voorspellen is. De dikte van het ijs niet en ook niet het aantal nachten dat nodig is om een vijver of meer te laten dichtvriezen. Niets is helemaal zeker. We komen maar niet los van het leesteken dat nu eenmaal aan ons kleeft: het vraagteken.

Met de dood van Pieter 'had God zijn eigen glazen ingegooid', zei een bisschop tijdens zijn uitvaart

Licht uit, spot uit

Dan Mies Bouwman. Die voelde zich al een tijdje niet lekker en ging naar het ziekenhuis. De artsen wilden volgens De Telegraaf nog een longfoto maken, daar zag Mies vanaf. Ze wilde liever naar huis, ging daar in bed liggen en sliep zachtjes in. De familie om haar heen. Licht uit, spot uit. Haar verdiensten als tv-maakster zijn veel geroemd en terecht. Ook voor mij betekent haar dood afscheid van de televisie uit mijn jeugd met die lopende band en dat altijd spannende vraagteken. Ik bewonder Mies Bouwman vooral om haar eigenzinnige keuzes. Zij leek de baas te zijn over haar leven en werk. Maar het mooiste geschenk aan het volk dat zo van haar hield, was misschien toch wel de manier waarop ze uit de tijd stapte. Gewoon op je 88ste op bed gaan liggen en gaan. Dat is nou de kunst van het sterven.

Op de radio hoorde ik een nieuwslezeres zeggen dat Nederland 'verslagen' had gereageerd op het overlijden van Mies Bouwman. Dat woord vond ik nou net niet op zijn plaats. Ik wil niet treden in het verdriet van haar familie en goede vrienden, maar volgens mij viel het bij het Nederlandse volk wel mee met die verslagenheid. Is het niet meer zo dat we ernaar verlángen 'verslagen' te zijn over iets en dan het liefst met z'n allen?

Pieter

Nee, verslagenheid vind ik meer passen bij een jongen van 17 die na acht dagen vermissing uit onbarmhartig koud water wordt gehaald. Of bij die lieve dochter van een staatssecretaris die zomaar - ook al is ze nog maar 18 - uit het leven wordt weggeplukt. En ook past het woord bij de dood van Pieter, al overleed hij een paar weken geleden.

Ik kende Pieter al wat jaren. Hij was perschef van de Nederlandse bisschoppenconferentie en later vervulde hij een spilfunctie in het contact tussen verschillende katholieke organisaties in ons land. Zo hadden we met elkaar te maken. Af en toe belandden we aan tafel in een restaurant of in een kroeg en werden de gesprekken wat vertrouwelijker. Pieter hield zielsveel van de katholieke kerk. Eind januari werd hij doodziek opgenomen op de intensive care, drie dagen later was hij dood, 46 jaar nog maar. De dag van zijn begrafenis liep ik aangedaan door Rome, waar we elkaar zo vaak zagen. Een collega mailde mij dat tijdens de uitvaart een bisschop had gezegd dat met de dood van Pieter 'God zijn eigen glazen had ingegooid'.

Deze week stond ik bij zijn graf. Ook op deze begraafplaats had de kou het voor het zeggen. Overal om mij heen zag ik stukken van Gods eigen glazen liggen. Mijn gedachten dwaalden af naar Mies Bouwman. Ze was in de hemel aangekomen. God begroette haar met liefde en zette haar achter een lopende band. Daar kwamen een voor een de belangrijkste dingen uit haar leven langs. Moeiteloos noemde zij ze later allemaal weer uit haar hoofd op. Natuurlijk wilde ze van God weten wat er achter het vraagteken zat.

"Het vraagteken", zei God "dat ben ik."

Lees hier het naschrift van Mies Bouwman, de moeder van de Nederlandse televisie.

Gisteren ging Karin Sitalsing, onze correspondent Noord-Nederland, naar It Nannewiid, een meer vlak bij Heerenveen, om te kijken hoe het met patiënten van de schaatskoorts ging.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel

Met de dood van Pieter 'had God zijn eigen glazen ingegooid', zei een bisschop tijdens zijn uitvaart