Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Na maanden kerkasiel wil Hayarpi Tamrazyan christen-politica worden

Religie en Filosofie

Maaike van Houten

Hayarpi Tamrazyan: ‘Ik kan in afwachting van de uiteindelijke beslissing mijn normale dingen doen.’ © Inge van Mill
INTERVIEW

Na drie maanden kerkasiel is Hayarpi Tamrazyan weer aan de studie. Vandaag presenteert ze haar dichtbundel ‘Aards verdriet & hemelse vreugde’. Uiteraard in de Haagse Bethelkapel.

Het is Hayarpi Tamrazyan ten voeten uit. Op zoek naar een geschikte plek om af te spreken stelt de studente econometrie de gebedsruimte voor, een klein cirkelvormig gebouwtje, deel van het enorme Tilburgse universiteitscomplex. “Dan kan ik je laten zien waar ik direct ­heenging toen ik na het kerkasiel weer hier op de universiteit kwam.”

Lees verder na de advertentie

Staand in de schaars ingerichte ruimte met een halfronde zitbank, een gebedskleed en twee schilderijen, fluistert ze: “Het kwam gewoon in mij op om hierheen te gaan, dat voelde zo. Ik wilde met God beginnen, en tot Hem bidden, omdat ik vind dat Hem alle eer toekomt.”

Sinds een maand is de 21-jarige ­Hayarpi weer dagelijks op de universiteit, na een verblijf van vier maanden in de kerk. Het uitgeprocedeerde Armeense gezin Tamrazyan kreeg eerst vier weken onderdak in zijn eigen vrijgemaakt-gereformeerde kerk in Katwijk. En vanaf eind oktober bood een permanente kerkdienst door meer dan duizend voorgangers in de Haagse Bethelkapel maar liefst 96 dagen en nachten bescherming tegen een inval van de ­politie.

Slag om de arm

Begin februari kwam aan die bijzonder lange estafettedienst een einde, omdat de coalitie van VVD, CDA, D66 en ChristenUnie het kinderpardon verruimde. Naar verwachting kunnen rond de 700 kinderen, inclusief Hayarpi en haar zus en broer van 19 en 15, daarom in Nederland blijven. Een officieel bewijs heeft de familie nog niet, de slopende onzekerheid over haar toekomst is nog niet definitief ten einde. “Ik weet niet hoe lang dat nog gaat duren en ik hou voor iedereen een slag om de arm”, zegt Hayarpi. “Maar we hebben nu wel een ander en veel beter perspectief. Ik kan in afwachting van de uiteindelijke beslissing mijn normale dingen doen.”

Die normale dingen, dat betekent voor deze tweedejaars vooral: blokken voor de tentamens in april. Als ze achter de computer zit te studeren, dan dwalen haar gedachten weleens af naar de maanden in de Bethel. In die kerk van de Protestantse Kerk in Nederland (PKN) vond ze soms concentratie en rust voor haar studie. Haar decaan nam in de kerk een tentamen af. “Helemaal officieel volgens de regels hoor”, lacht ze aan een van de picknicktafels in het gras waar ook andere studenten in de flauwe voorjaarszon met hun laptop zitten.

Veel mensen weten niet dat er hier gewoon kinderen van hun bed worden gelicht

Hayarpi Tamrazyan

Om zich heen kijkend zegt Hayarpi: “Het is raar om hier na al die maanden van kerkasiel weer te zijn. Maar die tijd lijkt ook weer ver weg. Ik ben hier in mijn vertrouwde omgeving, het is ook weer heel gewoon. Als ik met mijn vriendinnen ben, dan is het helemaal compleet.”

Vandaag zal ze weer even terug zijn in Den Haag. In de Bethelkapel – waar anders? – presenteert ze haar boek, ‘Aards verdriet & hemelse vreugde’, een bundel met gedichten. Sommige zijn al wat ouder. Hayarpi schreef ook in haar geboorteland Armenië al gedichten, ze ging ermee door in de Nederlandse asielzoekerscentra waar ze sinds haar twaalfde woonde, ze schreef haar verdriet van zich af toen ze zich na haar achttiende dagelijks moest melden bij de vreemdelingendienst, waardoor het haast onmogelijk was ook nog college te volgen in Tilburg. Maar de meeste gedichten in het boek kwamen uit haar handen in de maanden in de kerk.

Gods hand

Voor wie heeft ze de verhalen nu gebundeld? “Ik heb niet speciaal iemand of een doelgroep voor ogen. Ik heb het boek geschreven om aandacht te vragen voor kinderen die in zo’n situatie hebben gezeten als de mijne, of nog zitten. Heel veel mensen weten niet dat er hier gewoon kinderen van hun bed worden gelicht”, zegt de schrijvende studente.

Samen met haar moeder (‘Mijn belangrijkste adviseur’), maakte ze de ­selectie. Ze deelde haar gedichten in in drie hoofdstukken: geloof, kinderpardon en gebeden.

Die over het geloof is niet voor niks verreweg het langst: “Ik wil laten zien hoeveel kracht en vreugde het geloof geeft.” Zonder dat had ze het niet volgehouden. ‘Wat als ik het geloof niet had, dan was ik verloren’, schrijft ze. ‘Want het onmogelijke voor mij / is het mogelijke voor U.’

Ze ziet Gods hand in het kerkasiel. “Natuurlijk, God werkt ook via mensen. Maar mijn moeder zegt altijd dat God een plan met ons heeft. Als ik terugkijk zie ik zijn leiding in alles. Wie had kunnen bedenken dat er kerkasiel bestond? Het kwam heel onverwachts, ik heb meteen gegoogeld wat het was. Ik had niet gedacht dat dit kon, en ook niet dat het zo lang is volgehouden. En er is áltijd een dienst geweest, nooit is er zomaar een muziekje opgezet.”

Boos op God, dat ze van rechters eerst wel en later niet in Nederland mocht blijven, is ze nooit geweest. Zo werkt het geloof bij haar niet: “Als ik bid, dan vraag ik nooit om een verblijfsvergunning. Anderen met wie ik in gebed ben doen dat wel voor mij, maar ik bid alleen om Gods nabijheid. Als het moeilijk is, is dat niet het einde van de wereld, maar dan ervaar ik God nog dichterbij.”

Gods bedoeling

Dat betekent voor haar niet dat ze zich zomaar neerlegt bij aardse ellende. “We weten niet wat Gods bedoeling is, maar ik vind onrecht heel erg.” Daarom is ze actief in de ChristenUnie. Ze zette in Brabant een jongerenafdeling op en ze volgt momenteel een cursus leiderschap. Even heeft ze een dip gehad, ze was teleurgesteld toen de ChristenUnie bij de formatie van dit kabinet uitbreiding van het kinderpardon moest inleveren. “Dat vond ik heel moeilijk, maar later besefte ik dat ze niet anders konden.”

En ze zag dat haar grote voorbeeld in de politiek, ChristenUnie-kamerlid Joël Voordewind, zich bleef inspannen voor haar en voor de honderden andere kinderen die net buiten het kinderpardon vielen. “Door hem ben ik de politiek ingegaan. Het had hem ook pijn gedaan, ik vond het heel belangrijk dat hij dat liet zien.” Terwijl hij onderhandelde over verruiming van de regels, stuurde ze hem het gedicht ‘Hoop en onmacht?’ Ze weet dat hij haar volgt. Hij noemt haar gedichten ‘bijna-psalmen’.

Hayarpi schrijft ervan te dromen ‘christen-politica’ te worden. Of dat ervan komt, dat weet ze nog niet. Maar nu ze aan den lijve heeft ondervonden wat politieke beslissingen teweeg kunnen brengen, is ze wel extra gemotiveerd. “Ik heb altijd de drang gehad me in te zetten voor anderen. Het is niet dat je in de politiek per se het meeste kunt bereiken, maar je kunt wel voor veel mensen iets doen. Als je naar het kinderpardon kijkt, dan kan de politiek zomaar een toekomst geven aan honderden kinderen. Voor mij is dat het bewijs dat je in de politiek iets kunt bereiken waar mensen wat aan hebben.”

Maar nu eerst: de studie. Vanmiddag heeft ze een belangrijke afspraak met een docent, morgen is ze weer in de bibliotheek met haar vriendinnen. Hoe voelt de vrijheid, na het lange verblijf binnen de kerkmuren? “Nou ja, in de kerk kon ik niet naar buiten. In de letterlijke zin was ik er niet vrij. Maar je hebt twee soorten vrijheid, naast de letterlijke is er de vrijheid van de geest. Dat is echte vrijheid. Die was er wel, die heb ik ook in de kerk gevoeld.”

© Inge van Mill

De realiteit

Je vergeet het nooit
Als je het een keer meemaakt
Vroeg in de ochtend
Geluiden buiten
Wat zal het zijn?
Nee, zei mijn hart
Wel, zei mijn hoofd
De vreemdelingenpolitie
Ik keek uit het raam
Een paar stevige mannen
De casemanager, dienst terugkeer
Ik begon te trillen
Heel mijn lichaam beefde
We zaten in een procedure
En hoefden niet in detentie
Maar even dacht ik
Zou het voor ons zijn?
Toen hield ik mijn adem vast
Toen klopte mijn hart sneller
Ze liepen het gebouw binnen
Ik was te bang om te kijken
Ging terug naar bed
Maar trilde nog steeds
En liet een traan
Mijn broertje was ontzettend bang
Ging naar onze ouders
Ze waren voor anderen
Voor andere kinderen
Die ook gescheiden van ouders
In een donker busje moeten zitten
Wat zouden zij hebben gevoeld?
Zouden ze nog wat kunnen voelen?
Vergeten kan ik niet
Hoe bang ik was
Het leek wel een nachtmerrie
Maar was helaas de realiteit

Het leven zingend tegemoet

Al stroomt mijn gezicht vol met tranen
Al lijkt mijn verdriet geen eind te kennen
En lijkt alles en écht alles te mislukken
Toch zing ik van Uw glorie
Want U hebt een vreugdeboom laten groeien
Diep in mijn hart geworteld
U hebt rust in mijn ziel geblazen
En de storm daarin gestild

Hoop en onmacht

Wanneer de sterren hun glans verliezen
En de harten achter de bomen schuilen
Wanneer de wereld ineen lijkt te storten
En de onmacht je lijkt te verslinden
Hou je een sprankje hoop
Steek je een klein kaarsje aan
Hoop je dat rechtvaardigheid wint

Wie is Hayarpi Tamrazyan?

Hayarpi Tamrazyan werd in 1997 geboren in Armenië. Toen ze twaalf jaar was vluchtte het gezin Tamrazyan wegens de politieke activiteiten van haar vader naar Nederland. Hayarpi begon op vmbo-kader en deed vervolgens havo en vwo. Ze ­studeert nu in Tilburg econometrie. Het gezin kreeg van de rechtbank twee keer toestemming in Nederland te blijven, maar nadat de staat in beroep was gegaan besloot de Raad van State dat het toch terugmoest naar Armenië. Tijdens het kerkasiel verruimde de ­coalitie de regels voor het kinderpardon, waardoor het gezin vermoedelijk een verblijfsvergunning krijgt.

Hayarpi Tamrazyan, ‘Aards verdriet & hemelse vreugde’, Stichting Inlia; 48 blz. € 12.50.

Lees ook:

Eensgezindheid in de Bethelkerk: ‘Elk mens heeft recht op een fatsoenlijke leefplek’

Uit het hele land komen voorgangers naar de Haagse Bethelkerk om een Armeens gezin te steunen. Reportage van een nacht in oktober. 

Lees ook:

Kabinet voorkomt crisis na akkoord over kinderpardon

Na een week onderhandelen hebben de regeringspartijen een oplossing voor het kinderpardon. Honderden kinderen mogen blijven, maar het pardon verdwijnt.

Deel dit artikel

Veel mensen weten niet dat er hier gewoon kinderen van hun bed worden gelicht

Hayarpi Tamrazyan