Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Louis van Gaal daalde van zijn zelfgeschapen universum af naar de aarde om zijn wereld aan ons uit te leggen

Religie en Filosofie

Stijn Fens

© Trouw
Column

Vorige week was ik in een verpleeghuis, een van het moderne soort. Dan lijkt het allemaal net iets mooier.

Ik moest even een tijdje wachten en nam plaats aan een van de tafels op het 'advies- en ontmoetingsplein' in de centrale hal. Met een koffiehoek, apotheek en ook de kapper. Er kwamen veel patiënten in rolstoelen langs. Ik vroeg me bij ieder van hen af wat hun mankeerde. Zouden ze nog beter kunnen worden? Of was dit moderne complex in deze stad aan de rivier hun eindstation? Ik zag de liefdevolle blik in de ogen van de duwers en ving af en toe een bemoedigend woord op: "Eerst gaan we wat lekkers drinken schat." Even later zaten ze dan tegenover mij op het 'advies- en ontmoetingsplein'. Hij een chocomel en zij een glaasje jus d'orange.

Lees verder na de advertentie
De man zegt niks, hij kijkt alleen maar en laat het toeval zijn werk doen.

Op een gegeven moment keek ik omhoog en toen zag ik hem staan op de eerste verdieping. Een oude man die leunde op de balustrade en over ons uitkeek. Hij was vrijwel kaal, met alleen hier en daar nog wat plukken wit haar waarnaar niemand meer omkeek. Naast hem stond zijn rollator te wachten tot ze samen teruggingen naar zijn kamer. De man keek alleen maar en zei niks. Toen een klein kind iets te snel kwam aanrennen, zag ik hoe hij zijn arm optilde en iets wilde zeggen, maar het uiteindelijk aan de moeder overliet om het kind ter verantwoording te roepen.

De oude man liep nog rond in mijn hoofd, toen ik de volgende avond naar 'Zomergasten' met 30 van Gaal keek.

Die uitzending was aangekondigd als zo'n beetje hét televisie-evenement van het jaar. "Het zal een avond zijn over de mens en de coach Louis van Gaal. Voor mijn familie zal het herkenbaar zijn, voor de rest van Nederland eventueel een openbaring", had de mens en coach tevoren zelf aangekondigd.

Het was een lange zit en veel was al bekend. Maar toch: fascinerend om te zien hoe de man die in de loop der jaren een heel eigen universum om zich heen heeft geschapen, afdaalde naar de aarde om zijn wereld aan ons uit te leggen. Hij had de controle en had ook deze avond niets aan het toeval overgelaten. Tot de wijn toe, rood en Portugees. Daarbij poneerde hij levenslessen die bij het gros van de mensen al eeuwen bekend zijn, maar die hij bracht alsof hij aan het begin van al het denken stond. Dingen als: "Ik zeg altijd maar: je wordt ook alleen geboren en je gaat alleen weg."

Zijn taal is werk in uitvoering. Tegelijkertijd zit er niets aarzelends in hoe hij de dingen zegt. Sterker nog: het lijkt alsof hij zijn woorden waar je bij staat in stenen tafelen uithouwt. "Ik - ben - de - man - van - het - totale - mensprincipe."

Weinig gevoel voor religie

Het gesprek kwam ook op het overlijden van zijn eerste vrouw Fernanda, op haar 39ste, aan alvleesklierkanker. Een ziekbed van maar twee maanden. We zagen Mariah Carey 'Hero' zingen, een nummer waar Van Gaal en zijn vrouw in die tijd veel naar luisterden in de auto. Toen dat klaar was, moest hij nog wat kwijt aan Mariah Carey. "Ze heeft het over God en dit was wel het moment dat ik niet meer in God geloofde. Want als je zo'n lief mens op zo'n manier laat sterven, waarvoor is er dan een God?"

Op zulke momenten is het jammer dat er een interviewer tegenover Van Gaal zit die even weinig gevoel voor religie heeft als pakweg de voltallige directie van de NPO bij elkaar. Ik had toch even doorgevraagd. Is het niet zo dat we allemaal naar een God verlangen die bij ons past? In het geval van Louis van Gaal een die alle toeval uitsluit en de liefde van je leven niet zo jong laat sterven.

Ik zou Van Gaal willen meenemen naar het 'advies- en ontmoetingsplein' van het verpleeghuis. Ik een chocomel, hij een glaasje Portugese wijn. Ik zou hem wijzen op de man op de eerste verdieping. De man met de plukken wit haar die over ons uitkijkt, niets zegt, maar het toeval zijn werk laat doen en af en toe de mensen de kracht geeft tot dat ene wonder, waarvan we allemaal vinden dat het ons toekomt.

Ieder zijn eigen godsbeeld.

Columnist Stijn Fens schrijft over katholicisme. Lees al zijn stukken in ons dossier. 

Deel dit artikel

De man zegt niks, hij kijkt alleen maar en laat het toeval zijn werk doen.