Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik gun de protestanten het ritme van de katholieke mis

Religie en Filosofie

Stijn Fens

Stijn Fens © Trouw

In het dorp waar ik als kind opgroeide, waren de protestantse kerken voor mij onbekende, naamloze gebouwen. Niet eens geheimzinnig of zo. Ze interesseerden me niet. Wij waren katholiek.

De enige keren dat wij thuis een protestantse kerk betraden, was als er verkiezingen waren. Dan was de gereformeerde kerk in ons dorp ingericht als stemlokaal. Ik mocht mee wanneer mijn moeder daar haar stem uitbracht. Het was een modern gebouw met veel ramen. "Waarom mogen wij eigenlijk niet in onze eigen kerk stemmen?", vroeg ik mijn moeder een keer. Het antwoord herinner ik me niet precies, maar het had ermee te maken dat ze moeilijk al die heiligenbeelden konden opzij zetten om plaats te maken voor de stemhokjes.

Lees verder na de advertentie

Nu, jaren later, zie ik het eigenlijk toch wel voor me: een beeld van de heilige Antonius wijst je de weg, Jozef geeft je het stembiljet en Maria fluistert je stiekem in op welke partij je moet stemmen.

Protestanten zingen ook gewoon beter dan katholieken

Afgelopen zondag, Eerste Paasdag, deed een goede vriend van mijn zoon belijdenis en ik mocht daarbij zijn. De viering waarin dit zou gebeuren, vond plaats in een wijkcentrum waar de protestantse gemeente uit mijn buurt haar diensten houdt, bij gebrek aan een eigen kerkgebouw.

Mijn dochter had in dit wijkcentrum een tijdje pianoles. In de grote zaal waar de uitvoeringen altijd waren, werd nu de dienst gehouden.

Jonge gezinnen

We kwamen te zitten in een aangrenzende ruimte met zicht op die grote zaal. Wat ik meteen zag: er waren nogal wat jonge gezinnen. Die zie je bij mij in de kerk nauwelijks. Verder speelde er een bandje en stond er een levensgrote beamer, die de orde van dienst bepaalde. Ik moest me wel overgeven aan dit bijna heilige apparaat, want een liturgieboekje kreeg ik niet.

Het was druk, er moesten zelfs mensen staan. De dienst begon met een lied, er zouden er nog velen volgen. 'Lam van God, Lam van God, dat de zonden der wereld draagt', klonk het door de multifunctionele ruimte. Katholieken houden niet zo van samenzang, behalve als het om kerstliedjes gaat. Bij een mis is er vaak een koor en de algemene houding is dan al snel: "Laten zij het maar doen."

Dus zong ik ook nu niet mee, maar liet het gezang over aan de gemeente. Bijna iedereen deed mee, niet hard maar wel goed gearticuleerd. Dat kwam mede door de beamer, waarop de teksten geprojecteerd worden. Maar protestanten zingen ook gewoon beter dan katholieken.

Ontroerend

De belijdenis zelf was ontroerend. Voor het oog van de gemeente vertelde de vriend van mijn zoon waarom hij deze keuze had gemaakt. Hij vertelde dat God voor hem liefde was die het kwaad overwint, hij ging op de knieën en kreeg een belijdenistekst mee uit de brief aan de Filippenzen.

In een protestantse kerk heb je niet zo veel om op terug te vallen. Het kerkgebouw is kaal en functioneel. Gods woord eist de ruimte op

Kortom: het was een mooie dienst, maar op een gegeven moment begon ik stiekem toch een beetje naar een katholieke kerk te verlangen. Als er in een mis een stilte valt en je geest even weg wil, dan is er altijd het mysterie van het gebouw - van zichzelf expressie van geloof - dat jou in zijn armen sluit.

In een protestantse kerk heb je in die situatie niet zo veel om op terug te vallen. Het kerkgebouw is, ook als je niet in een wijkcentrum zit, kaal en functioneel. Gods woord eist de ruimte op.

Verder zocht ik, naarmate de dienst vorderde, steeds meer naar een structuur. Waar ging dit naartoe? Naar welk hoogtepunt werd toegewerkt? Misschien de belijdenis, maar die was er niet elke zondag. Zoals ik de katholieken de samenzang van de protestanten toewens, gun ik de protestanten misschien wat meer het ritme van de katholieke mis die in alle heiligheid voldoet aan de wetten van het theater.

Kaarsje opsteken

Na afloop waren er soep en broodjes. Voor mijn ogen werd de kerkzaal leeggemaakt en binnen korte tijd was die weer geschikt voor piano-uitvoeringen. Dat was mooi om te zien.

Op weg naar huis wilde ik in mijn eigen kerk een kaarsje opsteken bij Maria. Die was er deze zondag een beetje bekaaid vanaf gekomen. Maar de kerk was dicht. 's Middags keken mijn zoon en ik op tv naar de Ronde van Vlaanderen, de hoogmis van het wielrennen. Met een heldere structuur, een theatraal hoogtepunt en genoeg mysterie om je aan over te geven.

Lees hier meer columns van Stijn Fens

Deel dit artikel

Protestanten zingen ook gewoon beter dan katholieken

In een protestantse kerk heb je niet zo veel om op terug te vallen. Het kerkgebouw is kaal en functioneel. Gods woord eist de ruimte op