Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ik ga lopen om te lopen

Home

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

De rugzak staat klaar in de kamer, ik heb drie doosjes blarenpleisters gekocht, een ultra-licht petje en zulke dure wandelsokken dat ik niet zeker weet of ze wel vies mogen worden; de bescheiden pelgrimstocht van Porto naar Santiago de Compostella kan beginnen. 

Vraag is nog of de telefoon mee mag. Beter van niet. Ik wil het nieuws mijden, de kop in het zand steken, de boel de boel laten.

Lees verder na de advertentie

Vroeger, toen de vooruitgang nog niet zo meedogenloos had toegeslagen, ging dat gemakkelijker. Zolang je op de camping maar geen buren trof die je lieten meegenieten van de Wereldomroep en je met een boog om de buitenland-editie van De Telegraaf heen liep – dat kostte mij nooit veel moeite – kwam je al een heel eind. Dan kon je best een paar weken de illusie vasthouden dat dit was waar het leven om draaide: zon, zwembad, een vuurtje bij de rivier, en ’s avonds, als de kinderstemmen verstomd waren, lezen in Gabriel Marcia Márquez of John Irving, net zo lang totdat iedereen sliep en je de wereld helemaal voor jezelf had, de wereld en de bijna lege fles wijn.

Het nieuws kan zonder mij. De enige vraag is of ik ook zonder het nieuws kan.

Misschien was het wel helemaal geen illusie.

Maar geen telefoon mee? Wat dan als ik verdwaal? Of geen onderdak kan vinden? Wat als er, God verhoede, iets gebeurt met een familielid waardoor ik spoorslags naar huis moet? Goed, hij mag mee. Maar ik mag mijn mail niet checken, niet appen, niet tweeten en al helemaal het nieuws niet volgen. De formatie zal doorgaan, zij het tergend langzaam, maar wat maakt het uit, het land draait nog steeds heel behoorlijk. Trump zal bespottelijke dingen zeggen en heilloze dingen doen, maar voorlopig zit hij nog wel even in het Witte Huis. Opgewarmde ijsvlaktes, waarvan de grootte altijd in Nederlandse provincies wordt uitgdrukt, zullen Antartica verlaten en hun eigen weg gaan, niets houdt hen tegen. Het nieuws zal zich blijven melden, maar het kan zonder mij. De enige vraag is of ik ook zonder het nieuws kan. Ik ga het proberen.

Reisgids

Wat in elk geval ook meegaat in mijn rugzak, is ‘Heilige onrust’, het jongste boek van theoloog Frits de Lange – ik noemde het op deze plaats al eerder. Ik vermoed dat dit mijn reisgids gaat worden. Gisteren heb ik stiekem de inleiding al gelezen, en daarin trof ik al zoveel van mijn gading, dat ik me nogal moest inhouden om niet door te lezen. De Lange noemt zijn boek ‘een pelgrimage naar het hart van religie’ en ziet de tocht naar Santiago als een metafoor voor het geloof: een reis die niet afhankelijk is van zijn bestemming. “Als mensen niet meer de heilige woorden van de traditie verstaan, als ze ervaren dat ook hun denken tekortschiet om de zin van hun leven te doorgronden, dan doen ze er goed aan een heilige wandeling te maken.”

Wat is je loopvraag, vroeg iemand me. Ik bedacht van alles, tot ik het wist: ik ga lopen om te lopen.

En daarbij houd ik me vast aan de slotregels van het gedicht ‘De jas’ van Wim Brands:

‘Waar ga je heen?’ ‘Nergens heen.’

‘Dan gaan we dezelfde kant op.’



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Het nieuws kan zonder mij. De enige vraag is of ik ook zonder het nieuws kan.