Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Hoon en spot waren mijn deel, maar ik ben Ajax en het katholieke geloof altijd trouw gebleven

Religie en Filosofie

Stijn Fens

© Trouw
Column

Het is maar een klein boekje. In de rij andere, mij zo bekende, boeken van dezelfde schrijver, die een eigen plank hebben in mijn boekenkast, valt het bijna weg. Deze week haalde ik het weer eens uit de kast: een bundel sportcolumns uit 1980. 

Het wit van de voorkant was door de tijd enigszins naar grijs overgegaan. 'Voor Stijn, omdat hij nog altijd in Ajax gelooft', staat er voorin. De tweede druk die zijn 'oudere broer' al jaren gezelschap houdt, sloeg ik ook meteen maar open. Dezelfde opdracht, maar met een toevoeging: 'Nóg altijd'.

Lees verder na de advertentie

Het leek me zinnig deze geloofsbewijzen erbij te pakken in deze voor mijn club zo moeilijke tijden. Afgelopen zondag verloor Ajax met 3-0 van PSV, waardoor de voetballers uit Eindhoven het landskampioenschap konden binnenhalen. Dit is - voorzichtig gezegd - niet het beste seizoen van Ajax. Ook in deze zo belangrijke wedstrijd was van geloofsijver bij onze spelers nauwelijks sprake: het martelaarschap zat er voor hen dus niet in na te zijn afgeslacht.

Christenen in dit land lijden aan een vreemd min­der­waar­dig­heids­com­plex

Ik ben in een gelovig milieu opgevoed. Zo geloofden wij in de magie van de bal en in de kracht van Ajax. Mijn ouders namen de geloofsopvoeding serieus. Mijn broer en ik sliepen in Ajax-pyjama's en dronken melk uit Ajax-bekers. Elke zondag om zeven uur was er geloofsoefening op televisie. En Johan Cruijff was een voetbalprofeet die wij nog net niet aanbaden. Er waren ook mensen die hoorden bij een andere gemeenschap, in Rotterdam en Eindhoven, maar daar gingen wij niet mee om.

Ajax ben ik altijd trouw gebleven. Ik heb me overgegeven aan die hogere voetbalmacht en heb nooit iets anders gewild. Er waren grote successen die zorgden dat je het leven net iets beter aan kon, maar ook lange periodes van droogte en mislukte oogsten. Woestijnjaren. Hoon en spot waren dan mijn deel. Het deed niets af aan mijn liefde voor de club. In het stadion voel ik me als onder geloofsgenoten. Een gevoel van: hier hoor ik bij.

Wat ik daar beleef is in deze krant schitterend omschreven door publicist Yvonne Zonderop. "Waar vind je nou een systeem waarin je individueel iets kunt beleven, maar ook collectief iets aan hebt, iets dat een verhaal vertelt met een verleden en een toekomst, waarin je leefregels hebt en rituelen, en waar tegelijkertijd meervoudige interpretaties mogelijk zijn?"

Alleen had ze het niet over voetbal, maar over religie.

Bron van rijkdom

Yvonne Zonderop werd geïnterviewd naar aanleiding van haar boek 'Ongelofelijk, over de verrassende comeback van religie'. De titel doet vermoeden dat de carrière van religie beëindigd was, maar dat zij tot een terugkeer is verleid. Zonderop - niet gelovig - breekt in haar boek een lans voor het christelijk geloof. Of liever gezegd: voor de christelijke cultuur en erfenis. "Ik zie religie als een bron van rijkdom. Natuurlijk heeft het ook nadelen, zoals zoveel dingen in het leven. De afgelopen decennia hebben die nadelen heel veel aandacht gekregen, onevenredig veel, denk ik. Er mag ook wel eens aandacht zijn voor de voordelen." Met name kunst brengt haar in contact met het geloof, met het gevoel "dat je in iets groters staat".

Om mij heen hoor ik onder christenen instemmende geluiden over Zonderop en haar boek. "Interessant hoor", en "Opvallend dat zo iemand dat zegt". Je zou bijna denken dat christenen jaren zaten te wachten op erkenning door iemand uit het weldenkende deel der natie. Christenen in dit land lijden aan een vreemd soort minderwaardigheidscomplex. Je hoort ze te weinig en ze schuilen iets te vaak bij elkaar. Ik zou ze soms de grote bek van hun Amerikaanse broeders en zusters gunnen en ook iets van de arrogantie van de godenzonen uit Amsterdam.

Ik heb me nooit minderwaardig gevoeld omdat ik vermoed in iets te geloven. Als kind heb ik me overgegeven aan het katholieke geloof en ik ben het altijd trouw gebleven. Ondanks woestijnjaren van corruptie, misbruik en onkunde van kerkleiders. Hoon en spot waren mijn deel, het kon me niets schelen. Er staat zoveel moois tegenover. Hier hoor ik bij. Noem het clubliefde.

Deze week kreeg ik een appje van een vriend. Hij is voor PSV en wilde mij bemoedigen: "Gelukkig heb je je geloof nog."

Dat klopt, en ook in Ajax geloof ik nog altijd. Sterker nog: tot in de eeuwigheid.

Lees hier meer columns van Stijn Fens

Deel dit artikel

Christenen in dit land lijden aan een vreemd min­der­waar­dig­heids­com­plex