Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een ode aan de priesters aan het front

Religie en Filosofie

Stijn Fens

Stijn Fens © Trouw
COLUMN

Dit is een ode. Hij lijkt misschien op die van GroenLinks-leider Jesse­­ Klaver, maar die leek weer op een ode van cabaretier Vincent Bijlo. Droste-effect. Een ode dus, aan mannen die helpen, met harten die horen. 

Aan de niet-klagers die je niet ziet of hoort, maar die er wel zijn. Dit is een ode aan de parochiepriesters van Nederland.

Lees verder na de advertentie

Ze hebben het niet gemakkelijk in deze barre dagen en ik zeg het ze maar meteen: het wordt niet snel beter. Er ligt nog heel wat onder het tapijt.

Misschien keken veel Nederlandse parochiepriesters afgelopen maandag wel naar het tv-programma ‘Pauw’. Daar was hun collega-priester Antoine Bodar weer eens te gast. Het ging over uitspraken van ‘de priester des Vaderlands’ in de Volkskrant over Ethiopië, waar ‘ze geen last hebben van mensen die omgebouwd moeten worden’. Maar het gesprek draaide toch vooral over seksueel misbruik in de moederkerk. Naast Bodar zaten onder anderen schrijver Arnon Grunberg en de bekende ‘godsdienst­socioloog’ Gerard Joling aan tafel die – zo leek het althans, maar alles schitterde nogal – voor een geel jasje bij zijn witte overhemd had gekozen. Geel en wit: inderdaad, de kleuren van het Vaticaan.

Een hele beroepsgroep werd even weggezet als pedofiel. Het kan allemaal. Om met Joling zelf te spreken: 'Dat is toch om te gieren?'

Joling, om wie ik normaal vreselijk moet lachen, riep op een gegeven moment: “Tachtig procent ligt het allemaal te doen met jonge meisjes, jonge jongens. Dat is toch iets afschuwelijks.” We zaten toen midden in de discussie over de vermeende decadentie van de Canal Pride, want daar had Bodar blijkbaar ook iets over gezegd. Op welke groep Joling met die tachtig procent precies doelde, zei hij er niet bij, maar het was wel duidelijk dat hij het over rooms-katholieke geestelijken had. Een hele beroepsgroep werd even weggezet als pedofiel. Het kan allemaal. Om met Joling zelf te spreken: “Dat is toch om te gieren?”

Dit is nog steeds een ode. Aan een parochiepriester. Misschien leest hij deze column wel.

We wisten van elkaars bestaan, maar hadden elkaar nog nooit ontmoet. Tot deze week. Deze parochiepriester vertelde mij dat een van de kerken waar hij voorgaat, zondag een heugelijk feit mocht herdenken, maar dat hij het niet over zijn hart kon verkrijgen om zijn met bladgoud afgezette feestkazuifel aan te trekken. Hij zei dat hij het liefst in het zwart was gegaan. Verder had hij in zijn preek gezegd dat hij zich vreselijk schaamt voor wat zijn collega’s –weliswaar vaak lang geleden – de meest kwetsbaren onder ons hadden aangedaan. Hij heeft zelf slachtoffers gesproken. Voor het leven­­ verminkt. “Voor het leven verminkt, Stijn”, zei hij nog.

Terwijl bisschoppen zich verschuilen in paleizen, vangen pa­ro­chie­pries­ters de eerste klappen op

Na die viering van zondag was er een kind naar hem toegekomen. Even stonden ze alleen. Meteen zag hij mensen kijken. Een priester met een kind. Dat is tegenwoordig bijna net zo verdacht als een man die op een kinderdagverblijf werkt.

Het wereldwijde gezicht van de kerk is de paus, maar plaatselijk gezien is dat de parochiepriester. Zijn 06-nummer staat op de website van bijna elke parochie. Google maar: ‘rooms-katholiek’ en uw ‘woon- of verblijfplaats’ en u weet bij wie u terecht kan om uw beklag te doen over doofpotten en andere corrupt gedrag.

Terwijl de meeste bisschoppen zich verschuilen in hun paleizen, staan de parochiepriesters aan het front, klaar om de eerste klappen op te vangen. Tegelijkertijd wordt van hen verwacht dat ze hun gelovigen bijeenhouden en in Gods naam bemoedigen. Die gelovigen blijven wel, vertelde de parochiepriester mij. Geen massa uitschrijvingen als reactie op de meest recente schandalen, de uittocht heeft al eerder plaatsgevonden. Er melden zich volgens de parochiepriester zelfs behoorlijk veel jonge mensen aan, maar dat nieuws legt het af tegen de schandalen.

Dit is nog altijd een ode. Aan al die gemotiveerde en onvermoeibare priesters die vaak zes, zeven of nog meer geloofsgemeenschappen moeten bedienen. Schaalvergroting heet dat. Naar verluidt neemt het aantal burn-outs onder priesters toe. De rek is er allang uit met al dat fuseren van parochies. Ooit komt het moment dat de laatste fusie­­ een feit is. Nederland is dan één parochie, bediend door nog maar één priester. Als ook hij met pensioen gaat, mag hij nog één keer naar Pauw. Hij zegt een paar ongevaarlijke dingen en krijgt een klaterend applaus.

Daarna wordt niets meer van hem vernomen.

Lees meer columns van Stijn Fens in ons dossier.

Lees ook:

Onder de bisschoppen regeert de angst nu hun kerk in lichterlaaie staat

Ik gebruik het woord 'genade' niet zo vaak. Het is me te protestants. Die genade van God waaraan je als simpele ziel bent overgeleverd. Afkomstig van een toornige, onpersoonlijke God die, als ware Hij geprogrammeerd, vanuit de hoogte zijn gaven en straffen over ons uitstort. Liever spreek ik van barmhartigheid. Dat klinkt vriendelijker, schrijft Stijn Fens.

Deel dit artikel

Een hele beroepsgroep werd even weggezet als pedofiel. Het kan allemaal. Om met Joling zelf te spreken: 'Dat is toch om te gieren?'

Terwijl bisschoppen zich verschuilen in paleizen, vangen pa­ro­chie­pries­ters de eerste klappen op