Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Een cantate in Rome, tranen en het leven kan verder

Religie en Filosofie

Stijn Fens

© Trouw
Column

Een zondag in Rome begint zonder het altijd aanwezige geluid van verkeer. De stad mag uitslapen. Zo rond half acht worden hier en daar de eerste klokken geluid. Het is nu ook weer niet de bedoeling dat de stad te lang in bed blijft liggen.

Rond tien uur valt aan het gebeier van klokken niet meer te ontkomen. Het zijn verleiders. Naar het kerkgebouw moet je. En wel rap. Daar eindigt en begint de week, worden behaalde resultaten tegen het licht gehouden en mag je opnieuw beginnen. Schoon gewassen. Elke week weer. De zondag raapt scherven bijeen en lijmt levens weer aan elkaar.

Lees verder na de advertentie

Er is geen stad waar dat zo goed kan als in Rome.

Afgelopen zondag bezocht ik met een groep lezers van deze krant de dienst van de evangelisch-lutherse gemeente van Rome. Hun kerkgebouw is groot en mooi wit, als een teken van emancipatie in een stad waar bijna alles rooms-katholiek is. Ik zorg er altijd voor ruim van tevoren aanwezig te zijn om het gebeier van de klokken niet te missen. Het behoort tot het mooiste gebeier dat in de eeuwige stad te horen is en moet iets weg hebben van wat er op zondagen in Lutherstad Wittenberg te horen is.

Klokken kunnen iets anoniems hebben, iets mechanisch. Maar deze klokken klinken elke keer weer anders, alsof ze zich aanpassen aan mijn stemming.

Tranen

Ik kijk om me heen. Verschillende groepsleden staan te filmen met hun telefoon. Een beetje op afstand staat Ellie, ik noem haar maar even zo. Ik schrik: de tranen lopen over haar wangen. Als ik op haar afloop en vraag wat er is, zeg ze: "Niets hoor, laat me maar even."

Even later lopen we de kerk in en worden zoals altijd aan de deur door de pastor welkom geheten. Het is Eeuwigheidszondag, de laatste zondag van het kerkelijk jaar. En daarom is er een cantatedienst. Bachcantates dus. We horen de beroemde cantate 'Wachet auf'. Ellie zit rechts van mij, aan het eind van de bank. Gaat het weer goed met haar?

Rome, de stad die als een moeder is, en troosteres van bedroefden en weduwen

Ik kijk op het blaadje dat ik bij binnenkomst heb gekregen lees alvast de tekst die ik vervolgens hoor. 'Zij die in tranen op weg gaan, dragend de buidel met zaad, zullen thuiskomen met gejuich, dragend de volle schoven'. Het nog aanwezige lawaai van de stad om ons heen maakt plaats voor goddelijke rust.

Na afloop moeten we snel weg. We moeten naar de paus. Ellie en ik belanden met zijn tweeën in een taxi. Ik zeg tegen de chauffeur dat we naar het Vaticaan moeten en we rijden weg.

Troost

Meteen pakt Ellie me bij mijn arm. "Nu moet ik je toch iets vertellen. Er is vanochtend zo iets moois gebeurd. Toen ik die klokken hoorde, raakte ik geëmotioneerd. Je weet misschien dat mijn man twee jaar geleden overleden is. Bij zijn begrafenis klonk er slechts één klok, zo somber. Ik vond de klokken van deze kerk hier zo mooi. Eigenlijk hebben zij afgemaakt wat die ene klok heeft laten liggen. Ik vond het schitterend." Ze kijkt weg en slikt even.

We moeten stoppen voor een zebrapad. Een ouder echtpaar steekt over.

Ellie praat verder. "Maar moet je nou eens horen. Karel, mijn man, was lang ziek. We wisten dat hij ging sterven. Samen hebben we de afscheidsdienst samengesteld. En als belangrijkste tekst kozen we : 'Zij die in tranen op weg gaan'. Wat we net ook gehoord hebben. Het einde van Psalm 126. Voor het eerst sinds zijn overlijden ben ik alleen op vakantie en dan hoor ik die tekst, hier in Rome, terug. Ik kan het gewoon niet geloven. Weet je: voor mij is het nu rond. Klaar. En zal ik je nog eens wat vertellen? Ik ben op mijn 76ste weer aan het daten. Kun je het geloven? Ik wil niet alleen blijven. Sinds vandaag heb ik het gevoel dat de rest van mijn leven echt kan gaan beginnen."

Om ons heen wordt intussen het verkeer als maar drukker. Rome is wakker.

De stad die als een moeder is, bovendien troosteres van bedroefden en weduwen, heeft haar helende werk weer eens voortreffelijk gedaan.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Rome, de stad die als een moeder is, en troosteres van bedroefden en weduwen