Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

De Wereldraad van Kerken viert 70-jarig bestaan: ‘We hoeven het niet allemaal alleen te doen’

Religie en Filosofie

Maaike van Houten

Toeschouwers luisteren naar paus Franciscus, die in juni de Wereldraad van Kerken in Genève bezocht wegens het zeventigjarig bestaan van de wereldwijde oecumenische beweging. © EPA anp

Een half miljard christenen en bijna alle christelijke stromingen komen samen in de Wereldraad van Kerken, die 70 jaar bestaat.

Met een vredesmars, een symposium en een oecumenische dienst viert de Wereldraad van Kerken vandaag zijn zeventigjarig bestaan. Dat doen de ­circa 350 aangesloten kerken uit meer dan honderd landen in de stad waar de interkerkelijke wereldorganisatie werd opgericht: Amsterdam.

Lees verder na de advertentie

“De Wereldraad van Kerken brengt een ander perspectief onze eigen kerken in”, zegt Karin van den Broeke. Zij is lid van het uitvoerend comité van de internationale organisatie, die in Genève is gevestigd. “Het haalt je weg van het idee dat je het ­allemaal alleen moet doen.”

Je kunt op de theologische verschillen blijven ­zitten, maar je kunt ook kijken wat er wel kan

De Wereldraad van Kerken heeft een achterban van een half miljard gelovigen, verdeeld over alle continenten en kerken van divers pluimage. De katholieke kerk heeft zich nooit willen aansluiten; de kerkstructuur met haar opvatting dat alleen mannen priester kunnen zijn, staat dat in de weg. “Het is echt een andere manier van kerk-zijn”, zegt Van den Broeke.

Ze ziet het onderscheid als een ­gegeven en heeft het liever over de goede contacten; de paus was deze ­zomer nog in Genève in verband met de 70ste verjaardag. “Je kunt op de theologische verschillen blijven ­zitten, maar je kunt ook kijken wat er wel kan”, zegt de voormalige preses van de Protestantse Kerk in Nederland.

Overlevingsstand

Bij de viering vandaag is bisschop De Korte aanwezig. Een internationale groep jongeren speelt een prominente rol in de dienst: ze presenteren zich, lezen voor uit de Bijbel en spelen toneel.

De Wereldraad van Kerken heeft van meet af aan het geloof willen ­verbinden met maatschappelijke kwesties. Met lidkerken in landen die lijnrecht tegenover elkaar staan – China en Taiwan, bijvoorbeeld – bevind je je al snel in politiek gevoelig vaarwater. De Wereldraad bemiddelde tussen kerken in Rusland en Oekraïne en pas nog tussen Noord- en Zuid-­Koreaanse gelovigen. In Colombia ­ondersteunde de raad het vredes­proces. En een delegatie uit Genève was op de klimaattop in Parijs.

Zijn hoogtepunt beleefde de ­Wereldraad, althans in Nederland, in de jaren tachtig. Met het conciliair proces gaven lokale kerken handen en ­voeten aan hun maatschappelijke ­bewogenheid op het gebied van ‘vrede, gerechtigheid en heelheid van de schepping’. Dat enthousiasme is er nu niet meer. “Ik denk dat veel kerken nu in de overlevingsstand zitten”, verklaart Van den Broeke.

Onder de noemer ‘pelgrimage van gerechtigheid en vrede’ probeert de Wereldraad ook in sterk geseculariseerde landen gelovigen opnieuw te inspireren. Naar verwachting wandelen vandaag een paar honderd ­mensen mee in een tocht door ­Amsterdam met dit motto.

'Zet religieuze en etnische verschillen aan de kant'

Ashley Mourad, 23, Syriac-orthodox, werkt in Jeruzalem in de marketing, onder andere voor een christelijk hotel.

Ashley Mourad. © Werry Crone

“Ik ben trots op de Wereldraad van Kerken, die ­kerken helpt met elkaar te communiceren. Er zijn verschillen binnen het christendom en dat is goed. Iedereen geeft het geloof op zijn manier vorm. Je moet de verschillende kerken wel bij elkaar houden. We hebben allemaal God in ons hart, we delen het geloof in Jezus Christus en we gaan allemaal uit van waarden als naastenliefde. Een echte christen heeft nooit een vijand.

In Israël leven christenen, joden en moslims. Ik denk dat mijn oecumenische contacten hier bijdragen aan vreedzaam samenleven. Om elkaar te accepteren moeten we religieuze en etnische verschillen opzij zetten. In Israël zijn christenen in de minderheid. Wij Arameeërs zijn daarbinnen weer een minderheid. We zijn geen Arabieren, maar spreken Arabisch – en Aramees, al kunnen jongeren dat amper. We willen het gebruik ervan stimuleren. Het is de taal van Christus, die mogen we nooit vergeten.”

'We moeten laten zien dat eenheid mogelijk is'

Ramon Roks, 21, katholiek, studeert aan Fontys ­Hogeschool Theologie Levensbeschouwing, woont bij de Franciscanen in het Amsterdamse klooster La Verna.

Ramon Roks. © Werry Crone

“Als instituut betekent de Wereldraad van Kerken niet zo veel voor me, maar de raad pretendeert de verbindende factor tussen kerken en christenen te zijn en in die zin vind ik het mooi dat hij er is. Zeker nu. Onze Nederlandse samenleving wordt steeds meer seculier, daardoor neemt het belang van samenwerking tussen kerken alleen maar toe. Als we als christenen al niet kunnen laten zien dat we één zijn, wat kun je dan van anderen verwachten? We moeten laten zien dat eenheid mogelijk is, en vrede.

Mijn eigen kerk, de katholieke, is officieel niet bij de Wereldraad aangesloten. Ik zie grote welwillendheid om naar eenheid toe te werken, maar daarvoor moeten we allemaal bewegen. Voor mezelf vind ik oecumene helemaal niet moeilijk. Het werkt het best als je helemaal in de ander gaat staan, zonder je erin te verliezen, en dan weer terug beweegt naar je eigen traditie. Je laat je vooroordelen los. Zo herken je elkaars geloof.”

'De oecumene motiveert en inspireert mij'

Euna Cho, 25, presbyteriaan, doet de opleiding tot ­pastor aan het presbyteriaans seminarie in Zuid-Korea, werkt parttime als dominee voor jongeren.

Euna Cho. © Werry Crone

“Op het seminarie hoorde ik voor het eerst van de Wereldraad van Kerken. We leven in een cruciale tijd. Onze kerk groeide sterk, maar nu haken veel jongeren af. Ze zijn druk het hoofd boven water te houden, en ze zijn teleurgesteld in het kerkelijk systeem. Daarom is het juist zo belangrijk dat zij zien hoe rijk onze erfenis is. Mensen hebben heel hun leven gewijd aan de eenheid van kerken, en zich ingezet voor vrede en gerechtigheid.

Ik zou willen dat de contacten met kerken en christenen in Noord-Korea als hier waren, dat je gewoon met elkaar kan zijn. De Wereldraad steunt gesprekken tussen kerken in Zuid- en Noord-Korea.

Ik voel me geïnspireerd en gemotiveerd door de ­oecumene. Eerst stond ik er niet voor open, nu zie ik scherper dat God voor al zijn kinderen zorgt, ongeacht achtergrond. We moeten God niet in ons eigen mandje stoppen, maar openstaan voor anderen. Ook in mijn kerk werken we daaraan.”

Lees ook:

Grondlegger van Wereldraad van Kerken wilde muren tussen mensen slechten

De Wereldraad van Kerken, een organisatie van 350 kerken wereldwijd, viert vandaag zijn zeventigjarig bestaan. Grondlegger was de Nederlandse theoloog Willem Visser 't Hooft. Geen idealist, maar een christelijke realist.

Paus Franciscus bezoekt de Wereldraad van Kerken: hoe staat het ervoor met de oecumene?

Er is iets opmerkelijks aan de hand met de huidige paus. Veel van wat Franciscus doet of zegt, lijkt uniek in de geschiedenis van het pausschap, maar is dat lang niet altijd. Dat is ook het geval met zijn recente bezoek aan de Wereldraad van Kerken.

Deel dit artikel

Je kunt op de theologische verschillen blijven ­zitten, maar je kunt ook kijken wat er wel kan