Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

‘Gun de orthodoxen hun eigen tempo’, susten kerkelijk betrokken homo’s me

Religie en Filosofie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Op het prachtige Geestdrift-festival liep ik afgelopen weekeinde een bekende tegen het lijf, die me vertelde dat hij productiewerk deed voor een nog uit te zenden tv-serie over de kerk en homoseksualiteit. 

Ik wilde hem meteen mijn oprechte deelneming betuigen; er zijn feestelijker thema’s denkbaar. Maar dat bleek niet nodig. Het programma zou juist gaan over christelijke voorvechters van de homo-emancipatie, want die waren er ook.

Lees verder na de advertentie

De naam van pater Jan van Kilsdonk viel, de man die als studentenpastor in Amsterdam de homogemeenschap omhelsde. En de naam van dominee Alje Klamer, radiopastor van de Ikon. Klamer verkondigde in 1961 via de ether het volgende: “Ook al hebben uw eigen ouders, uw kerk, uw vrienden u afgewezen, ook al zwijgen ze u dood, God aanvaardt u zoals u bent. Dank God voor de liefde, die u als homoseksueel kunt beleven en mag beleven.” Met andere woorden: het idee dat seculier Nederland de homo-rechten op de kerken heeft moeten veroveren, is wat al te simpel. De remonstrantse kerk erkende het homohuwelijk al in 1986, terwijl het tot 2000 zou duren voordat de burgerlijke overheid zover was, terwijl in 1996 nog de helft van de VVD-fractie tegenstemde.

De PKN is een brede kerk, juist daarom mag de ‘waarheid’ van de ene vleugel niet die van de andere overstemmen

Bezwaren

Maar natuurlijk, in conservatief-religieuze kring bestaan grote bezwaren tegen homoseksualiteit, dat is mij niet onbekend. Als student aan de Evangelische School voor Journalistiek heb ik zelf nog eens een vermanend woord gesproken tegen een homostel, Tros-dj Cowboy Gerard en zijn partner. De herinnering daaraan achtervolgt me soms nog steeds, al geloof ik niet dat de heren erg onder de indruk waren van mijn bijbelverwijzingen. Maar het doet me wel iets als ik lees hoe Alies den Hartog afgelopen maandag in Trouw beschrijft wat haar als lesbische vrouw in de Gereformeerde Bond is overkomen: “Ik voelde me ongewenst, verstoten en er was niemand die het voor me opnam in de kerk waar ik toen nog zo graag bij wilde horen.”

Den Hartog schreef dit vanwege het debat in de Protestantse Kerk in Nederland over het zegenen dan wel inzegenen van homorelaties. De PKN-synode vergadert daar morgen over, en als het aan de Gereformeerde Bond ligt mag niet worden uitgesproken dat homorelaties gelijkwaardig zijn aan heterorelaties. Dat homohuwelijken in liberalere PKN-kerken worden ‘gezegend’ is voor de bond al ‘innerlijk onaanvaardbaar’. Wordt ook nog het formele (en raadselachtige) verschil met het ‘inzegenen’ van hetero-stellen opgeheven, dan zijn de rapen gaar.

Mij leek het gepast, al dan niet uit schuldgevoel ­jegens Cowboy Gerard, dat de synode de bezwaren van de bonders terzijde zou leggen. De PKN is een brede kerk, juist daarom mag de ‘waarheid’ van de ene vleugel niet die van de andere overstemmen. Tot ik zondagavond een etentje had met kerkelijk betrokken homo’s, die heerlijk ontspannen reageerden op al het gedoe. Zet de zaken niet op scherp, zeiden ze, gun de orthodoxen hun eigen tempo, onderhuids is daar van alles gaande. Wij leven intussen ons eigen leven. Nog een glaasje?

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees meer van zijn bijdragen op trouw.nl/stevoakkerman.

Lees ook:

De PKN wil homohuwelijken niet inzegenen, maar vindt ze niet ‘tweederangs’

Kern van de discussie in de Protestantse Kerk in Nederland: moet het onderscheid blijven tussen ‘zegenen’ en ‘inzegenen’ van een homohuwelijk?

Deel dit artikel

De PKN is een brede kerk, juist daarom mag de ‘waarheid’ van de ene vleugel niet die van de andere overstemmen