Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'De Wereldraad van Kerken is nog net zo relevant als zeventig jaar geleden'

Religie en Filosofie

Maaike van Houten

© Olaf Kraak
Reportage

Alsof de kerkdienst al is afgelopen, zo schuifelen de honderden verjaarsgasten van de Wereldraad van Kerken naar de randen van de Nieuwe Kerk in Amsterdam. Een knikje hier, een gesprekje daar. In hun hand hebben ze een voet van papier. Daar hebben ze hun gebed op geschreven.

Waar ze voor bidden? Een paar teksten: 

Lees verder na de advertentie

‘We blijven huilen totdat niemand meer honger heeft.’
‘Bruggen bouwen, onrecht zien.’
‘Mogen gerechtigheid en vrede uw hart vullen, geïnspireerd door Gods liefde.’ 

De gelovigen geven hun wensen door aan een ander. Ze krijgen er een paar plastic slippers voor terug.

Die kunnen ze gebruiken voor hun ‘pelgrimstocht van vrede en gerechtigheid’, het motto van de Wereldraad. Deze internationale organisatie van 350 kerken vierde gisteren haar zeventigste verjaardag met een overweging, een gospelkoor, een presentatie van jongeren en een performance over de opdracht van christenen in de wereld.

De dienst in het centrum van Amsterdam is losjes opgebouwd; qua vorm staat de huidige generatie ver af van de oprichters van het internationale samenwerkingsverband van kerken. Maar inhoudelijk is er opmerkelijk weinig veranderd. Al bij de oprichting – drie jaar na de Tweede Wereldoorlog – werd gesproken over het bestrijden van racisme en nationalisme, over miljoenen vluchtelingen.

Barmhartige God, de beelden van ont­men­se­lij­king, mar­gi­na­li­se­ring en buitensluiting kwellen me elke dag

Voorzitter Agnes Abuom

Waar is God?

In Nederland is de geest verflauwd, kerken zijn in een geseculariseerde omgeving druk met overleven. De Nieuwe Kerk, in het hartje van Amsterdam, staat daar model voor. Deze kerk was katholiek, werd protestants en is nu expositieruimte – de Dalai Lama opent in september een tentoonstelling over Boeddha.

Maar de Wereldraad is nog net zo relevant als zeventig jaar geleden, zegt de eerste vrouwelijke én Afrikaanse voorzitter, Agnes Abuom. Ze wijst erop dat er nog steeds oorlog is, al is dat nu buiten de Europese grenzen, in het Midden-Oosten, in Afrika, in Latijns-Amerika, allemaal regio’s die vertegenwoordigd zijn in deze dienst.

Ook vraagt ze aandacht voor andere vormen van geweld. Ze noemt, een paar keer, seksueel geweld, misbruik, mishandeling van vrouwen. En ze vraagt in haar gebed aandacht voor moderne slaven, jong en oud. “Ze roepen: waar is God, heeft God ons verlaten? Barmhartige God, de beelden van ontmenselijking, marginalisering en buitensluiting kwellen me elke dag.”

Over drie jaar houdt de Wereldraad van Kerken zijn grote vergadering in het Duitse Karlsruhe. De voorzitter van de Evangelische Kirche, Heinrich Bedford-Strohm, nodigt met nadruk kerken buiten Europa uit. Daar zit nog groei. Met een breed handgebaar: “Europa heeft u nodig!”

Lees ook:

De Wereldraad van Kerken viert 70-jarig bestaan: ‘We hoeven het niet allemaal alleen te doen’

Met een vredesmars, een symposium en een oecumenische dienst viert de Wereldraad van Kerken vandaag zijn zeventigjarig bestaan. Dat doen de ­circa 350 aangesloten kerken uit meer dan honderd landen in de stad waar de interkerkelijke wereldorganisatie werd opgericht: Amsterdam.

Deel dit artikel

Barmhartige God, de beelden van ont­men­se­lij­king, mar­gi­na­li­se­ring en buitensluiting kwellen me elke dag

Voorzitter Agnes Abuom