Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

'Als ik in de spiegel kijk, ken ik mezelf niet'

Religie en Filosofie

Noor Hellman

© Jorgen Caris
Ik heb een droom

“Tot mijn twaalfde ongeveer had ik veel nachtmerries.  Zo herinner ik me dat ik dwaalde door een doolhof en de uitgang niet vond, plotseling verscheen er een soort robot die met zijn armen mijn nek omklemde. 

Hij kneep steeds harder tot ik ten slotte wakker werd. In een andere nachtmerrie die me bijstaat was ik met andere mensen op de vlucht in een donker bos voor gemaskerde mannen met fakkels. Het was zo levensecht dat het meer een herinnering lijkt dan een droom. Er waren ook nachtmerries met een thema: mijn opa kwam erin voor, of mijn vader of moeder, maar dan in onherkenbare gedaante. Ze leken op duivels en wilde me kwaad doen. 

Lees verder na de advertentie

Monsters kwamen vaak terug in mijn dromen. In de ene variant was ik thuis op de vlucht voor een beest en verstopte ik mij achter de bank, de andere variant speelde zich af in Zeeland op de camping bij mijn opa en oma. Ik hoorde een stem die zei: ga niet van het pad af. Ik verstopte mij in de caravan en wachtte in vreselijke spanning op een monster - hoe het eruit zag weet ik niet. Ik denk dat deze nachtmerries te maken hadden met mijn sociale angst: op de basisschool durfde ik nooit iets te zeggen of te vragen, echt vrienden had ik niet. Ik creëerde een monsterbeeld dat alleen in mijn verbeelding bestond, daarom heb ik waarschijnlijk ook geen beeld van dat wezen in mijn droom.

Op zo’n moment vraag ik me af: wie ben ik?

Nu zijn mijn dromen meestal ver weg van de realiteit: mensen, plaatsen, gebeurtenissen - alles loopt door elkaar en is anders dan in werkelijkheid. Nachtmerries heb ik haast nooit meer en ook het sociale probleem is minder geworden, al is het contact met andere mensen nog altijd niet heel soepel. Van uitgaan hou ik niet en ik ben ook niet iemand die veel praat.

Ik ben nu veel bezig met dichten. Het is een vloeiende manier van schrijven, soms is het bijna filosofie. Poëzie en filosofie kunnen in elkaar overlopen, zoals in een column die ik op school bij filosofie heb geschreven over hoe idealistisch denken ontstaat. Ik onderscheid de hemelbestormer en de realist: hun denkwijzen verschillen weliswaar, maar allebei hebben ze de verbeelding als uitgangspunt.

Denken gaat niet zonder verbeelding. Ik schrijf dat je eens moet proberen je spiegelbeeld te zijn om vanuit dat perspectief naar jezelf te kijken. Het doet denken aan die ene keer dat ik mezelf zag en hoorde schreeuwen in een droom: een enge ervaring. Als ik in de spiegel kijk, ken ik mezelf niet, de ik en het spiegelbeeld lijken twee personen. Dat gevoel van vervreemding overkomt me tegenwoordig wel vaker. Het is dan net of ik in een film leef en alles niet echt gebeurt. Op zo’n moment vraag ik me af: wie ben ik?”

Hendrik Beukelman (18) zit in vwo5 van Melanchthon Schiebroek en is gekozen tot een van de Jonge Denkers. Zijn column ‘Hemelbestormer of Werkelijkheidsmens’ staat in de bundel ‘De jonge denkers. Verbeelding aan de macht’.

Deel dit artikel

Op zo’n moment vraag ik me af: wie ben ik?