Beeld Jakob van Vliet

KokenLangzaam gegaarde rettich

Hoeveel geduld hebben wij nog?

Filmmaker en ramenchef Fow Pyng Hu heeft drie restaurants. Hij haalt zijn inspiratie uit Nederland, Japan en alles daartussenin. 

Eindelijk weer naar een Franse film in de bioscoop geweest. Ik heb een zwak voor Franse films; personages met scherpe dialogen dwalend door het Franse landschap. Ik zat geboeid te kijken. De zaal was bijna uitverkocht. Tegenwoordig houdt dat in dat de zaal voor een kwart is gevuld.

De meeste kijkers waren van mijn leeftijd of ouder. Het waren mensen die misschien, net als ik, ook weer verlangden naar een Franse film. In onze gedachten reisden we even terug naar onze jongvolwassen jaren, toen de Franse cinema floreerde. We zaten destijds in een volle bioscoopzaal naast onze nieuwe geliefden.

Vier stoelen rechts van me zat een jonge vrouw. Ze was alleen gekomen. Het viel me op dat ze er zo goed gekleed uitzag. Eigenlijk waren de kleren net iets te mooi om daarmee alleen in het donker te gaan zitten. Ze had een glas witte wijn in haar linkerhand, en in haar rechterhand haar telefoon.

Na een half uurtje ontbrandde in mijn rechterooghoek het witte licht van de ontwakende telefoon. Ze keek erop, maar ze typte niet. Een tiental minuten later ging ze verzitten en haalde ze haar telefoon weer tevoorschijn. Het scherm lichtte op, ze tuurde ernaar.

De film belandde in een cruciale scène, de twee hoofdpersonages hadden een intense woordenwisseling. De scène was zo goed gespeeld dat iedereen verstild zat te kijken. Maar rechts van me lichtte de telefoon weer op. De vrouw leek zich niet in de film te kunnen inleven.

Ze was onrustig deze avond, en niet geboeid door de afgewezen liefde van de hoofdpersoon. Zou ze zelf op een antwoord aan het wachten zijn geweest? Antwoord van een geliefde die vanavond niet was komen opdagen en geen bericht had gestuurd om haar gerust te stellen? Ik had het wel willen geloven. Dan zou ik het haar vergeven hebben dat ze de hele avond op haar telefoon keek.

En de Franse keuken, is die ook ouderwets geworden? De tijd nemen om sowieso iets te bereiden, hoeveel geduld hebben we daar nog voor? Zolang sommigen het blijven doen, is er altijd nog wat te eten. Dus neem nu de tijd en zet die telefoon uit.

Daikon no nimono

(langzaam gegaarde rettich)

• 1/2 rettich (bovenste gedeelte)
• water
• 1 el rijst
• 2 el sojasaus
• 4 el sake
• 2 tl suiker
• ½ tl zout
• 1 tl dashipoeder (bouillonpoeder)
• een beetje wasabi

Bereiding

Gestoofde daikon (rettich) is een eenvoudig delicaat Japans gerecht, lekker als bijgerecht. Zoek een zware rettich uit, lichte kunnen van binnen sponzig zijn. Schil de rettich twee keer, de buitenlaag is namelijk vezelrijk. Snij uit het dikke gedeelte van de rettich schijven van 4 cm dik. Rond vervolgens de hoeken van de schijven af door de rand iets weg te snijden. En snij vervolgens op en onder de schijf een kruis van ongeveer 1 cm diep. Hierdoor gaart het sneller.

Leg de schijven in een pan (zorg dat ze onder water staan), doe de rijst erbij en breng aan de kook (de rijst zorgt ervoor dat de rettich milder gaat smaken). Laat rustig een half uur koken. Prik even met een vork in de schijven om te kijken of ze zacht zijn. Giet ze dan af (de rijst heb je niet meer nodig) en leg ze vervolgens terug in de lege pan. Vul deze opnieuw met water en voeg de andere ingrediënten toe, op de wasabi na. Laat nog eens 30 minuten zachtjes koken met de deksel erop, tot de rettichschijven geelbruin zijn. Serveer ze op een schaal met wat vocht en doe er wat wasabi op.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden