RecensieFilm

Zachtjes verpletterende scènes in autobiografisch drama over relatie tussen gewelddadige vader en zoon

Noah Jupe speelt de jonge Shia LaBeouf in ‘Honey Boy’.

Honey Boy
Regie: Alma Har’el
Met Shia LaBeouf, Lucas Hedges, Noah Jupe
★★★★☆ 

Je hebt van die mensen die alles om zich heen naar zich toe zuigen en kapotmaken. Omdat ze een bord voor hun kop hebben en nooit echt luisteren naar wat een ander zegt. Omdat ze een gapend gat hebben waar een ziel hoort te zitten en dat proberen te vullen met alles wat voorbijkomt. Omdat hun pijn voor hen de enige waarheid is.

De hoofdrol in het door acteur Shia LaBeouf geschreven autobiografische ‘Honey Boy’ is niet voor hem. Hij speelt zelf de vader: de ­rodeoclown die hem jaren eerder zo jong mogelijk naar Hollywood schopte om vervolgens van zijn zoons geld te kunnen leven zodra die succes kreeg, onder meer met de Transformers-films. Vóór dat succes er was, mocht de jonge Shia LaBeouf elke avond proberen zijn vaders dronken klappen te ont­wijken in de aftandse motels waar ze woonden.

Therapie

De film voelt als therapie voor LaBeouf en is dat in zekere zin ook: de eerste aantekeningen die later het scenario zouden worden, werden als oefening voor therapie­sessies geschreven.

De film is meer dan een introspectie of de geestelijke volwassenwording van een acteur die lang als enfant terrible bekendstond, toen LaBeouf in dronken toestand werd gearresteerd. “Je komt uit een lange lijn van alcoholisten”, zegt de vader in de film tegen zijn zoon. Sommige mensen krijgen klassieke muziek mee als opvoeding, LaBeouf de drankzucht en de zucht naar al het andere dat pijn kan onderdrukken.

Desastreuze schoonheid

Er is meer desastreuze schoonheid. Zachtjes verpletterend is de scène waarin de jonge Shia ’s avonds aan de rand van het zwembad bij het motel door een vrouw in de armen wordt genomen. Een nabijheid die hij niet kent, omdat zijn moeder al zo lang uit beeld is en papa alleen hard uit kan halen. Als ze even later binnen zijn, zitten ze samen op een bed en pakt de twaalfjarige jongen geld uit een la om haar te betalen. Voor hem is ­alles al een transactie. Kapotgemaakt door een vader die alleen in termen van winst en verlies kan denken.

De motels, het leven op en rond de set, de rodeoclown, het blauwe en roze neonlicht dat ’s avonds de ondiepe zwembaden verlicht: het zijn iconen van een typisch Amerikaanse melancholie en daarom kunnen ze voor sommige kijkers afstandelijk voelen. Maar in de relatie tussen de mislukte vader en de zoon die koste wat kost hun levens heel probeert te houden, tot het niet meer kan, is de film universeel en waarschijnlijk het beste van Shia LaBeouf tot nu toe.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden