Recensie

‘Wild Thing’: Het slordige en korte leven van gitaargod Jimi Hendrix

Het slordige en korte leven van gitaargod Jimi Hendrix.

‘Clapton is God’ stond midden jaren zestig van de vorige eeuw op muren in Londen geschreven. Ook voor Jimi Hendrix was een ontmoeting met deze gitaargrootheid het uitkomen van een droom. Maar Eric Clapton kwam van een koude kermis thuis, toen ze op 1 oktober 1966 samen het podium op gingen voor een uitvoering van Howlin’ Wolfs ‘Killing floor’. 

Philip Norman beschrijft in het onlangs verschenen ‘Wild thing. De biografie van Jimi Hendrix’ hoe Hendrix met zijn instrument in de weer was, het in zijn nek legde, met zijn tanden beroerde en het van zich af probeerde te schudden. Ondertussen speelde hij ogenschijnlijk moeiteloos complexe riedels zonder één noot te missen. Halverwege het nummer zakten Claptons armen langs zijn lijf en liep de onttroonde God moedeloos het podium af.

De twee werden desondanks goede vrienden. Hendrix had achteraf een beetje spijt van zijn geldingsdrang: “Maar ik moest in die tijd wat voor elkaar zien te krijgen, en dat deed ik dus”. Clapton werd een vereerder van Jimi en nam qua spel en kleding het nodige van Hendrix over. Bij optredens van de Amerikaan zat meer pop-adel op de eerste rij: Beatles en Stones verbaasden zich over ’s mans kunnen.

Strenge vader en geen moeder

Norman wijdde eerder goed ontvangen boeken aan The Beatles, John Lennon en Paul McCartney afzonderlijk, Mick Jagger, Eric Clapton en Elton John. Hendrix (1942-1970) is een logische volgende kandidaat. Normans ervaring helpt daarbij, want zijn eerste Amerikaanse held had een nog turbulenter leven dan al die anderen. De belangrijkste kracht van ‘Wild thing’ is dat de biograaf redelijk orde in alle chaos weet aan te brengen en het durft toe te geven als dat niet helemaal lukt.

Buster (zijn oorspronkelijke roepnaam) Hendrix had een armoedige, lastige jeugd met een strenge vader en een vroeg gestorven moeder. In de gitaar vond hij troost. Als een bezetene wierp de linkshandige zich op het instrument en leerde zichzelf spelen. Dankzij een gulle tante kwam er een elektrisch exemplaar. Geld voor een gitaarkoffer was er niet. Hendrix gebruikte een stomerijzak.

Al vrij snel speelde hij geregeld met grote namen uit de zwarte muziek: van Ray Charles tot Little Richard, van Solomon Burke tot de Isley Brothers. Maar het leidde eigenlijk nooit tot langdurige verbintenissen. Hendrix was eigenzinnig in zijn spelbenadering en kledingkeuze en leefde slordig. Zelfs zijn gitaar was hij geregeld kwijt.

Jimi HendrixBeeld Monitor Picture Library/Photoshot/Getty Images

Zijn echte ontdekking kwam op naam van Britten. Zijn grote doorbraak beleefde Hendrix aan de overzijde van de Atlantische Oceaan. Een recensent van het tijdschrift Melody Maker probeerde samen te vatten wat hij had gezien en gehoord: ‘Vliegende muziek. Liefde en vrijheid. Lichaam, ziel, funk, feeling en freak.’

Het kostte de platenindustrie ondertussen moeite om hem te positioneren, want Hendrix was niet groot geworden in de gospeltraditie en negeerde zo’n beetje alle genregrenzen. De muziekpers probeerde hem alsnog in een raciaal hokje te duwen en schreef over hem als ‘neger’, ‘wildeman van Borneo’ en ‘derwisj’. Een Zweeds blad had het over ‘een kruising tussen een zwabber en een Australische bosneger’.

Ondertussen raakte Jimi Hendrix bij alle vrijheid die hij spelend nam ook gevangen in de verwachtingen. Te vaak moest hij ‘SOS spelen’. Die afkorting stond bij Hendrix voor Same Ole Shit, succesnummers als ‘Hey Joe’ en ‘Purple haze’. Een opvolger voor zijn begeleidingsband The Jimi Hendrix Experience kwam niet van de grond. Laat staan de supergroep waar even aan werd gedacht: met de jazzgrootheden Miles Davis (trompet) en Tony Williams (drums), Paul McCartney (bas) en Hendrix (gitaar).

Het hielp niet dat zijn management Hendrix op de meest vreemde plekken zette en hem voorprogramma’s liet doen van totaal andere acts als The Monkees en The Mamas & the Papas. Hendrix zelf was hopeloos met geld en gaf wat hij wel kreeg uit aan platen, kleding, de racebaan die hij als kind dolgraag wilde, drugs en vrouwen. Met het succes gingen steeds meer mensen op hem parasiteren en ging Hendrix onvermijdelijk zijn lidmaatschap van de Club van 27 (muzikanten die op hun 27ste het loodje legden) tegemoet. Al heeft Norman bij alle bewondering voor het muzikale meesterschap van zijn hoofdpersoon wel erg de neiging om Hendrix te ontslaan van alle eigen verantwoordelijkheid.

Philip Norman
Wild thing. De biografie van Jimi Hendrix
Vert. Frits van der Waa. Thomas Rap; 432 blz.€ 24,99

Lees ook:

Onbekend werk van Jimi Hendrix op nieuw album

Hij is al ruim 40 jaar dood, maar toch verschijnt volgend jaar een gloednieuw album van Jimi Hendrix. Daarop staan twaalf nooit eerder uitgebrachte nummers van de rockgitarist.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden