null Beeld
Beeld

BoekrecensieKinderboek

Waarom zou je, behalve hoofdrekenen, niet ook hoofdschrijven?

De poëzie van Rian Visser is speels, soepel van rijm en ritme en toegankelijk.

Bas Maliepaard

Waarom weten we allemaal wat hoofdrekenen is, maar is ‘hoofdschrijven’ geen begrip? Rian Visser, bekend van populaire series als Blitz en Robotoorlog, introduceert het in haar gevarieerde dichtbundel: ‘Hier [ ] schreef ik een gedicht./ Hele zinnen maak ik./ Hele verhalen bedenk ik./ Ik zet alleen niets op papier.

Gelukkig doet Visser dat wél, want haar poëzie is speels, soepel van rijm en ritme, toegankelijk, dichtbij het kind en bevat mooie metaforen, vragen en inzichten.

Niet alleen ‘Hoofdschrijven’ gaat over verbeelding. Zo staat er een gedicht in over hoe je binnenwereld eruit ziet (met een grot om je in te verstoppen) en – een van de beste – over hoe woorden soms beelden oproepen die niet makkelijk op papier te vangen zijn: ‘Kun jij iets tekenen/ bij de woorden,/ bij de dingen die ik zeg?/ Teken dan/ een gat in de dag,/ kou,/ wind,/ een brok in de keel/ of dikke pech (…) teken de plek waar ooit,/ de plek waar nooit,/ de plek waar straks/ iets zal gebeuren (…) Maak beelden/ bij mijn gedicht,/ maar voel je vrij:/ deze woorden/ zijn van jou/ ook al kwamen ze uit mij.’

Angst lijkt op witte vlokken

Aan Janneke Ipenburg om hier een illustratie bij te maken en dat resulteert in een van haar meest poëtische tekeningen: uitgestrekt strand, krasserige schaduwen van een volwassene en een kind, in de verte een huisje op palen, waar je dwars doorheen kijkt. Dit is pas haar tweede kinderboek, maar haar sfeervolle stijl smaakt naar meer.

De bundel bevat ook tamelijk concrete gedichten over kamperen in de regen, wonen in een flat en een slak als huisdier. En een paar mooie over gevoelens als hoop, geluk, verdriet. In het ontroerende Sneeuw lijkt angst op witte vlokken: soms wil je er een bal van kneden en die hard weggooien, soms plakt de angst als sneeuw onder je schoenen, neem je het mee naar binnen, waar het smelt en je er op je sokken doorheen loopt. Maar Visser besluit dapper: ‘Toch durf ik er soms/ zomaar in te gaan liggen,/ mijn armen te spreiden/ en een sneeuwengel te maken.’

Prachtig is ook het gedicht over de vraag of spullen heimwee kunnen hebben, met deze slotregels: “Zou een matras zich ledig voelen/ als er niemand op hem ligt?/ Zou een typemachine nog hopen/ op een nieuw gedicht?”

null Beeld

Rian Visser
Alle wensen van de wereld
Ill. Janneke Ipenburg
Leopold; 42 blz. € 15,99
Vanaf 7 jaar

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden