null Beeld

FilmrecensieCannes

Vrouwen en relaties spelen een centrale rol in de films op Cannes

De films die afgelopen week in Cannes in première gingen, gaan veelal over relaties. De tijdgeest schemert erin door.

Het Filmfestival van Cannes is over de helft, en tot nu toe hebben we het zonder al te veel kleerscheuren doorstaan, met mondkapjes, vaccinatiebewijzen en testen, testen, testen. De Franse president Emmanuel Macron heeft deze week wel verscherpte coronamaatregelen aangekondigd die op 21 juli ingaan, als het festival al is afgelopen. De komende dagen is het vooral zaak een virusuitbraak onder de festivalgangers te voorkomen. Want er zijn ook hier coronagevallen geconstateerd.

De Israëlische regisseur Nadal Lapid (45) die afgelopen week Ahed’s Knee presenteerde – een inventief portret van een Israëlische filmmaker, dat meedingt naar de Gouden Palm – moest in quarantaine in zijn hotel en deed vanaf zijn kamer Zoom-interviews. Ook de Franse steractrice Léa Seydoux (36) werd ondanks haar volledige vaccinatie positief getest. Ze ging in zelfisolatie in haar woonplaats Parijs en moest haar komst naar Cannes afzeggen.

Naaktmodel is voor een schilder

Jammer voor het festival want Seydoux, die hier eerder werd gelauwerd voor het lesbische epos La Vie d’Adèle, is in drie competitiefilms te zien. In Wes Andersons oogstrelende maar ook erg drukke filmmozaïek The French Dispatch speelt ze een cipier die in haar vrije tijd naaktmodel is voor een schilder. En in The Story of my Wife van de Hongaarse regisseuse Ildiko Enyedi is ze de tegenspeelster van Gijs Naber. De film is op het moment van schrijven nog niet vertoond, dus het is nog even afwachten hoe het de Nederlandse acteur zal vergaan in Cannes.

Een handvol andere films wacht ook nog op een première, waaronder nieuw werk van Bruno Dumont (Frankrijk), Joachim Lafosse (België), de Amerikaanse regisseur Sean Baker (bekend van The Florida Project) en de Thaise filmmaker Apichatpong Weerasethakul die eerder de Gouden Palm won met Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives en nu een film heeft gemaakt met Tilda Swinton. Maar uit de films die afgelopen week wel het licht zagen, valt zeker al iets op te maken, een tijdgeest wellicht. Veel filmmakers buigen zich over relaties. Hoe is het gesteld met de verhouding tussen mannen en vrouwen?

Julie (in The Worst Person in the World) heeft moeite met settelen, ze wil haar leven niet vastleggen en vlindert van de ene naar de andere relatie. Beeld x
Julie (in The Worst Person in the World) heeft moeite met settelen, ze wil haar leven niet vastleggen en vlindert van de ene naar de andere relatie.Beeld x

De openingsfilm Annette van de Franse regisseur Leos Carax, waarin de liefdesrelatie tussen een frêle operazangeres (Marion Cotillard) en een grofgebekte stand-up-comedian (Adam Driver) onder de loep wordt genomen, zou je exemplarisch kunnen noemen voor het onderzoek naar onze intiemste betrekkingen. Vrouwen blijken daarin steeds een centrale rol te spelen.

Alle ruimte om te botsen met haar omgeving

Zo maakte de Noorse regisseur Joachim Trier met The Worst Person in the World een origineel en gevoelig portret van een besluiteloze jonge vrouw. Julie heeft moeite met settelen, ze wil haar leven niet vastleggen en vlindert van de ene naar de andere relatie. Ook als ze eindelijk een vaste vriend heeft, blijft ze onrustig, wispelturig. Joachim Trier geeft haar alle ruimte om te botsen met haar omgeving. Ze mag twijfelen. Het is goed. Ook de Franse regisseuse Mia Hansen-Love trekt in Bergman Island op met een koppel. Chris (een geweldige rol van de Luxemburgse Vicky Krieps, bekend van Phantom Thread van Paul Thomas Anderson) en haar vriend Tony (Tim Roth) reizen naar Faro om een zomer lang aan hun filmscenario’s te werken. Ze zijn ‘writers in residence’ op het eiland waar de beroemde Zweedse cineast Ingmar Bergman woonde en waar je tegenwoordig naar het Bergman Museum kunt, en op Bergman Safari.

De Finse studente Laura reist in haar uppie naar het verre Moermansk om petrogliefen, rotsschilderingen, te bestuderen. In compartiment nummer 6 komt ze tegenover een jonge, stomdronken, Russische mijnwerker te zitten. Beeld
De Finse studente Laura reist in haar uppie naar het verre Moermansk om petrogliefen, rotsschilderingen, te bestuderen. In compartiment nummer 6 komt ze tegenover een jonge, stomdronken, Russische mijnwerker te zitten.

Centraal staat de gedachtewereld en het gevoelsleven van de jonge vrouw die moeite heeft om iets op papier te krijgen in een omgeving waar de geest rondwaart van de grote, alom bejubelde Bergman. Mia Hansen-Love smeedt een delicate film over een op handen zijnde werk- én relatiecrisis. Hoe communiceert het koppel? Wat zeggen de geliefden wel en niet tegen elkaar?

In Lingui, Les Liens Sacrés van Mahamat-Saleh Haroun, een van meest gerenommeerde filmmakers van het Afrikaanse continent, zien we een moeder en dochter in gevecht met het patriarchaat in Tsjaad. Precies zoals de lesbische nonnen in Paul Verhoevens Benedetta, al speelt die film in de Italiaanse Renaissance. Het gaat om vrouwen in een door mannen gedomineerde wereld die hun eigen weg zoeken, alert en vindingrijk zijn en een verbond sluiten.

Twee mensen in een treincoupé

De mooiste film tot nu toe, met de meest betoverende hoofdrolspelers, komt uit Finland en speelt zich af in een Russische trein naar Moermansk. Met Compartment No. 6 laat de Finse regisseur Juho Kuosmanen zien dat je feitelijk niet meer nodig hebt dan twee mensen in een treincoupé om het geweldig te laten knetteren.

Chris (een geweldige rol van de Luxemburgse Vicky Krieps, bekend van Phantom Thread van Paul Thomas Anderson) en haar vriend Tony (Tim Roth) reizen naar Faro om een zomer lang aan hun filmscenario’s te werken. Beeld
Chris (een geweldige rol van de Luxemburgse Vicky Krieps, bekend van Phantom Thread van Paul Thomas Anderson) en haar vriend Tony (Tim Roth) reizen naar Faro om een zomer lang aan hun filmscenario’s te werken.

De Finse studente Laura reist in haar uppie naar het verre Moermansk om petrogliefen, rotsschilderingen, te bestuderen. In compartiment nummer 6 komt ze tegenover een jonge, stomdronken, Russische mijnwerker te zitten. Ljoha is zijn naam, en hij teert op wodka en worst. Hemeltjelief, hoe moet ze die vele uren naar het uiterste noordwesten van Rusland doorkomen?

Maar niet getreurd, Compartment No. 6 ontpopt zich als een prachtfilm over het belang van reizen, mensen ontmoeten en elkaar werkelijk leren kennen. Het is geen boy meets girl-verhaaltje, het gaat om twee zielen die nader tot elkaar komen en die meer gemeen blijken te hebben dan gedacht. De film speelt zich af rond de eeuwwisseling, vóór het smartphone-tijdperk, ook dat is van belang. Laura en Ljoha, geweldig gespeeld (én geïmproviseerd) door de Finse Seidi Haarla en de Russische Juriy Borisov, mogen als koppel dat elkaar nadert in plaats van afstoot, hopen op goud.

Het 74ste Filmfestival van Cannes duurt nog tot en met zaterdag.

Lees ook:

Paul Verhoeven in Cannes: ‘Als mensen seks hebben, trekken ze hun kleren uit!’

Op het Filmfestival van Cannes ging dit weekend de lesbische nonnenfilm van Paul Verhoeven in wereldpremière. De gemoederen raakten aardig verhit.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden