Zoe Kazan (links) en Carey Mulligan als Jodi Kantor en Megan Twohey, de twee onderzoeksjournalisten die het #MeToo-verhaal over Harvey Weinstein publiceerden in The New York Times. Beeld
Zoe Kazan (links) en Carey Mulligan als Jodi Kantor en Megan Twohey, de twee onderzoeksjournalisten die het #MeToo-verhaal over Harvey Weinstein publiceerden in The New York Times.

FilmrecensieShe Said

Vijf jaar na Weinstein blijft de vraag: wanneer gaat ‘zij zei’ even zwaar wegen als ‘hij zei’?

She Said
Regie: Maria Schrader
Met Zoe Kazan, Carey Mulligan, Patricia Clarkson
★★★★

Remke de Lange

She Said gaat over het begin van de #MeToo-beweging, vijf jaar geleden. Over halsstarrige journalisten. Over de val van een onaantastbaar gewaande filmproducent. Bovenal gaat She Said over luisteren. Naar vrouwen met verhalen over seksueel geweld. Naar toegewijde onderzoekers die tegels lichten.

Jodi Kantor en Megan Twohey, onderzoeksjournalisten voor The New York Times, onthulden in 2017 de seksuele agressie van filmmogul Harvey Weinstein jegens actrices, modellen en assistenten. Hun werk, bekroond met een Pulitzerprijs, had grote impact: sindsdien zijn ook elders beerputten over seksueel machtsmisbruik opengetrokken. Deze bewerking van het boek dat het tweetal later schreef, laat zien hoeveel moeite het ze kostte dit naar buiten te brengen.

Systematische onderdrukking

Verhalen over hotelkamers met openvallende badjassen en ‘massages’: in Hollywood waren ze bekend. Maar niemand sprak erover. Dat wil zeggen: niet hardop. De journalisten worden gespeeld door Zoe Kazan en Carey Mulligan, als koelhoofdige vastbijters die thuis in de ogen van dochters kijken. Ze spitten met uiterst geduld naar getuigenissen van vrouwen die als hysterische gekkinnen zijn weggezet, naar aangiftes die werden ingetrokken en naar afkoopsommen, vernietigde documenten, en geheimhoudingsverklaringen waarmee medewerkers het werkveld hebben verlaten.

“Ik werk nu met paarden”, zegt een vrouw droogjes, nadat ze ontslag had genomen bij studio Miramax. Actrice Ashley Judd, een van de weinigen die destijds on the record hun verhaal deden, speelt in een gastrol zichzelf.

Het gaat niet om incidenten, maar om systematiek, onderstreept Rebecca Lenkiewicz in een scenario dat ruimte biedt aan een rijke schakering van vrouwelijke stemmen. Opmerkingen als ‘de stilte was het ergst’, ‘waarom is seksueel geweld zo wijdverspreid en zo taboe?’ en ‘als dit Hollywoodactrices overkomt, wie dan nog meer?’ komen langs in een film die een zakelijke, bijna documentaire-achtige toon heeft. Het valt niet mee er een dramatische lijn in te ontdekken.

Rechtzetten

Toch is het spannend kijken naar de slim geschreven, compacte scènes. Audio-opnamen, telefoonconversaties, cafégesprekken, redactievergaderingen en moeizame dinertjes met sleutelfiguren werken toe naar het moment waarop de twee zich eindelijk aan een doorwrocht artikel kunnen zetten. Geruggesteund door superieuren die het maatschappelijk belang van hun onderzoek inzien en zich niet laten intimideren door schreeuwende advocaten.

Zal #MeToo iets veranderen? Producent van de film Brad Pitt heeft sinds de jaren negentig relaties gehad met vrouwen – Gwyneth Paltrow, Angelina Jolie – die thuiskwamen met verhalen over aanrandingen door Weinstein. Het weerhield Pitt er niet van met de man samen te werken. Misschien wil hij met She Said iets rechtzetten. Mooi, maar een beetje laat is het wel.

De epiloog vermeldt fijntjes dat er 82 ‘she saids’ voor nodig waren om deze ene man veroordeeld te krijgen. Er gaat pas iets veranderen wanneer ‘zij zei’ even zwaar weegt als ‘hij zei’.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden