Acteur Austin Butler speelt met branie en bravoure Elvis.

RecensiesFilms & Series

Swingen met Elvis, niet lachen om Mr. Bean en huilend op zoek naar nieuwe ouders

Acteur Austin Butler speelt met branie en bravoure Elvis.

Hier vindt u alle films en series die deze week door Trouw besproken zijn.

Redactie Cultuur

De King krijgt met Elvis een swingende biopic ★★★★

Had er voor die 85 miljoen dollar een betere film over Elvis Presley gemaakt kunnen worden? Vast en zeker. Hoop je elke keer dat Tom Hanks schmierend als manager Colonel Parker in beeld komt dat de scène zo snel mogelijk voorbij is? Ja, oh god ja. Is Elvis dus een misbaksel? Nee, je moet de film absoluut gaan zien.

Regisseur Baz Luhrmann is een maximalist, niet geïnteresseerd in details. Hij gaat voor de Grote Tragedie: de grenzeloos getalenteerde zanger die door z’n omgeving met pillen en een gierend hoge werkdruk naar de rand van de afgrond wordt geduwd. En dan sterft. Entertainment als een sloopkogel.

Met bravoure swingt Luhrmanns film door het gedoemde leven van de king of rock-’n-roll, de man die conservatieve krachten ooit wilden laten arresteren vanwege zijn duivelse heupbewegingen. Gelukkig had Elvis het lef om door te zetten. Net als Luhrmann. De muziek klinkt nog wekenlang in je hoofd na. Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Rowan Atkinsons typetje Bingley in Man vs Bee is gewoon een nieuwe Mr. Bean ★★

De Britse komiek Rowan Atkinson werd wereldberoemd als Mr. Bean, de kluns met het rubberen gezicht en de grote, bolle ogen die zich veelal woordloos in allerlei rampen manoeuvreerde. Maar na dertig jaar was het blijkbaar tijd voor iets anders. Atkinson bedacht voor Netflix een nieuwe comedyserie, Man vs Bee, waarin hij het personage Trevor Bingley introduceert. Maar wat blijkt? Bingley is gewoon een nieuwe Bean die als huisoppas in een moderne villa terechtkomt.

De makke is dat de fysieke komedie zo voorspelbaar is. Ook is de Netflix-show overduidelijk geënt op een groot publiek. De grappen zijn daardoor nogal tam: een hond met notenallergie die pindakaas eet en diarree krijgt. Families met kinderen zullen waarschijnlijk best plezier beleven aan de kolder, maar als je weet waar Atkinson vandaan komt, doet het toch een beetje pijn. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Niemand houdt het droog bij de zoektocht naar nieuwe ouders in Nowhere Special ★★★★

Ongeneeslijk zieke vader zoekt gezin voor zijn zoontje. Als je het leest ga je al huilen. Toch is Nowhere Special een opmerkelijk nuchtere film. Alleenstaande dertiger John is glazenwasser. En ziek. Wat precies, het doet er niet toe. Belangrijker: wie gaat er straks voor Michael zorgen? De kleuter met een rood petje, wat stil van aard, houdt van dino’s en druiven, raakt overstuur wanneer zijn tijgerpyjama in de was zit. Samen bezoeken ze een trits mensen die zich over het jochie willen ontfermen.

Met dit bescheiden drama staat filmmaker Uberto Pasolini, ooit producent van arthouse hit The Full Monty, stil bij de vraag: wat verwacht je van het ouderschap? De meeste mensen hoeven daar nooit antwoord op te geven. De kandidaat-adoptieouders wel. Tussendoor zien we wat ouderschap in de praktijk is. Een kleuter die ’s ochtends veel te vroeg met boeken bij je in bed kruipt. Een ijsje eten. Knuffelen. En: uitleggen wat de dood is. Lees hier de hele recensie van Remke de Lange.

Het uitdagende Malmkrog vraagt of vooruitgang wel mogelijk is ★★★

Het drieënhalf uur durende, experimentele kostuumstuk Malmkrog (2020) is zonder meer een uitdaging voor de kijker. Regisseur Cristi Puiu, die met het bejubelde The Death of Mr. Lazarescu (2005) de Roemeense new wave inluidde, baseerde zijn drama op een traktaat van de negentiende-eeuwse Russische filosoof Vladimir Solovjov. Dat blijkt nog steeds relevant.

De film speelt op één locatie, een landgoed in winters Transsylvanië, en cirkelt rond de ellenlange gesprekken van een aristocratisch gezelschap. Is vooruitgang wel mogelijk? Onder meer een Russische generaal en zijn vrouw, een jonge gravin en een politicus converseren in het Frans over geschiedenis, oorlog, geloof, moraal en de komst van de antichrist. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Ontdek de spectaculaire schoonheid van een gat in de grond met Il Buco ★★★★

Het is Michelangelo Frammartino gelukt een tamelijk briljante film te maken over een gat in de grond. Niet zomaar een gat, bleek in 1961, toen Italiaanse speleologen erin afdaalden. Ze ontdekten dat het gat dat open en bloot midden in een weiland tussen de bergen ligt, een slordige 700 meter de aarde in dook.

Die expeditie wordt in Il buco gereconstrueerd. Dat wil zeggen: de expeditie wordt nagespeeld, maar niet door acteurs. Het Italiaanse landschap in het gebied rond het gat speelt zichzelf. Het ligt er op vrijwel dezelfde manier bij als in 1961: schitterend en uitgestrekt. De speleologen die afdalen in de aarde worden door de camera alleen van grote afstand geobserveerd. Er zijn geen dialogen, geen uitleg over wat er gebeurt. Hoeft ook niet, is al snel duidelijk. Je kunt je hier over van alles en nog wat verwonderen, de keuze waarover ligt bij de kijker. Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Hoe was de groepsverkrachting voor Sofie? In Twee Zomers kan het niemand iets schelen ★★

Vijf jongens en drie meiden van twintig hebben het leuk met elkaar, maar één avond gaat het mis. Een experiment met slaappillen en drank eindigt in een groepsverkrachting die de jongens ook nog filmen. Maar het slachtoffer Sofie is laveloos, ze heeft er niks van gemerkt. Het is 1992, de film staat nog gewoon op de cassette. Als de jongens die verbranden, is er toch geen vuiltje meer aan de lucht? Wel natuurlijk, want het filmpje duikt dertig jaar later weer op.

In België leidde deze serie tot veel discussie. Sommigen stoorden zich aan de pretentie van de makers, die met een “psychologisch drama met een #MeToosaus”, duidelijk willen maken dat er vele gradaties van schuld zijn. Situaties waarin sprake is van seksueel grensoverschrijdend gedrag zijn niet zwart-wit, er zijn grijstinten, ook goede mensen kunnen slechte dingen doen.

Mede door vlakke personages komt dat slecht uit de verf. Opmerkelijk is dat er nauwelijks aandacht is voor het slachtoffer Sofie, nauwelijks empathie met háár. Hoe heeft die verkrachting haar leven beïnvloed, wat doet dat filmpje met haar? Het kan eigenlijk niemand iets schelen. Tel daar enkele curieuze plotwendingen bij op, en je krijgt een soort soap met #MeToo-saus. Over schuld en onschuld leert deze serie je niets. Lees hier de hele recensie van Iris Pronk.

Bekijk hier al onze filmrecensies, een overzicht van al onze serierecensies vindt u hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden