Recensie Klassiek

Poezelige Mozart van Shani schuurt dicht tegen kitsch aan

Lahav Shani in december 2018 tijdens een repetitie met het Rotterdams Philharmonisch Orkest in De Doelen. Beeld Werry Crone

KLASSIEK 
Rotterdams Philharmonisch Orkest
Mozart en Bruckner
★★☆☆☆

Eind augustus. De jeugdorkesten verdwijnen langzaamaan van het zomerpodium in het Concertgebouw, waar hun plek wordt ingenomen door de van vakantie terugkerende reguliere orkesten. Zo ook het Rotterdams Philharmonisch Orkest, dat vorige week al inspeelde op thuisbasis De Doelen, en zich nu in een van de laatste BankGiroLoterij Zomerconcerten in Amsterdam liet horen.

De beproefde combinatie van de Oostenrijkse componisten Mozart en Bruckner – niet bijster verrassend geprogrammeerd – luidde het tweede seizoen in van chef-dirigent Lahav Shani. En meteen nam Shani ook weer gretig plaats achter de vleugel om Mozarts 27ste Pianoconcert te spelen en te dirigeren. Bij de inzet hoorde je al dat dit een ouderwetsige Mozart zou worden. Over de strijkersklank lag een van vroeger herkenbaar patina van vibrerende waterverfkleuren, waardoor veel scherpte verloren ging. In deze sausige strijkersklank zorgden de prima blazers overigens voor mooie blubjes.

Bijna tot stilstand gekomen

Shani zelf had een nogal poezelige Mozart in de vingers. Vooral in het langzame middendeel vertraagde hij het tempo dusdanig dat de muziek bijna tot stilstand kwam. Genoeg liefhebbers waarschijnlijk die van zo’n lome en mijmerende Mozart houden, maar het schuurt wel dicht tegen de kitsch aan. Als mooie, stille stapjes van een donzige kat in de ongerepte sneeuw. Met het door Mozart gewilde ­larghetto-tempo had het weinig meer van doen.

De Vijfde symfonie van Bruckner, in dezelfde toonsoort als het concert van Mozart, kreeg gelukkig een veel steviger aanpak. Prachtig hoe Shani de lange symfonie leek te gaan opbouwen vanaf die mooie pizzicato-basis, die eigenlijk in alle delen terugkeert. Er was meteen betovering, maar gaandeweg slopen steeds meer twijfels binnen. Ongelijke en mislukte inzetten, kleine ontsporingen. Als een uitvoering de briljante kant op lijkt te gaan, zijn dit soort missers sneller vergeven en vergeten dan wanneer een interpretatie maar niet van de grond lijkt te komen. Helaas kreeg Bruckner deze keer geen vleugels, waardoor zo’n laatste deel wel heel lang kan duren.

Weinig gevoel voor balans

Shani dirigeerde de hele avond uit het hoofd. Pas bij het laatste deel begon hij de bladzijden van de partituur die voor hem lag, om te slaan. In het algemeen was het allemaal te eenvormig, te hard soms ook, en met weinig gevoel voor balans. 

Vooral in de vele generale pauzes die Bruckner in zijn betoog opnam, stokte Shani’s opbouw. Terwijl het juist daar moet het zinderen van de spanning. Vanaf morgen is het orkest een week op tournee in Europa – van Grafenegg via Italië naar Luzern.

Lees ook:
Dirigent Shani omarmt de energie van het Rotterdams Philharmonisch

Shani is met zijn 29 jaar de jongste chef ooit van het Rotterdamse orkest, dat een neus heeft voor jong talent. Overigens speelt Shani net zo intensief piano als zijn dirigeren. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden