null Beeld

RecensieoverzichtBoeken

Pfeijffer is volwassen geworden en de nieuwe Cindy Hoetmer: Dit zijn de boekrecensies van deze week

Redactie Trouw

Op deze pagina vindt u alle boekrecensies uit Tijdgeest van dit weekend.

Met deze week:

Julian Barnes - Elizabeth Finch
Cindy Hoetmer - Goed, naar omstandigheden
Ilja Leonard Pfeijffer - Monterosso mon amour (Boekenweekgeschenk)
Marieke Lucas Rijneveld - Het warmtefort (Boekenweekessay)
Vilan van der Loo -
Een eervol bestaan (geschiedenis)
Åsa Larsson - De zonden van onze vaders
Rindert Kromhout - De Poppenspeler van Lampedusa


En lees ook het schrijversinterview van de week met Lisa Weeda over haar roman Aleksandra.

Barnes portretteert een hyperintelligente, geestige vrouw én bekritiseert oppervlakkigheid

Elizabeth Finch van Julian Barnes is een psychologisch portret van een ongrijpbare, geleerde vrouw én een filosofisch debat over de dominantie van het christelijk denken in onze cultuur, schrijft Rob Schouten deze week. Barnes is sinds zijn debuut in 1984 een graag gelezen auteur in Nederland, vooral ook vanwege zijn specialiteit, een mix van romankunst en essayistiek. Die formule gebruikt hij ook voor zijn jongste roman Elizabeth Finch, een boek dat heel goed de ondertitel ‘portet van een vrouw’ zou kunnen verdragen.

Barnes baseerde het personage van Elisabeth Finch, een hyperintelligente, geestige en geleerde vrijgezelle vrouw, ongetwijfeld op schrijfster en kunsthistorica Anita Brookner (1928-2016), die hij persoonlijk kende en aan wie hij bij haar overlijden een treffend in memoriam wijdde met details die in Elizabeth Finch letterlijk terugkomen. Het is een boek dat over iets fundamenteels gaat: over de dubieuze dominantie en erfenis van het christelijk denken in onze cultuur, afgezet tegen het denken in de hellenistische wereld. Barnes geeft, bij monde van Finch, toe dat het christendom het meeste succes oogstte, niet omdat het waar en waarachtig zou zijn, maar omdat het naar zijn/haar zeggen ‘de beste filmmakers’ had. Deze gedachte maakt, in allerlei varianten, de kern van het boek uit. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Cindy Hoetmer biedt een welkome verademing

De niet meer zo heel jonge maar nu wel succesvolle schrijver Cindy Hoetmer schrijft over de pandemie, gewoon omdat die er nu eenmaal was, maar vooral weer over Cindy Hoetmer, zonder poespas en met veel droge humor, schrijft Yolanda Entius. Het woord ‘roman’ ontbreekt dit keer op de omslag, valt de recensent op, en dat kan kloppen, want de scheidslijn tussen feit en fictie is in dit spiegelpaleis een dunne.

‘Het monument van de Pels’, ‘Cindy de Barmhartige’, ‘niet het type vrouw dat wordt voorgesteld aan de kinderen’, ‘gewoon een Instagram-tiener’; het is maar een greep van de typeringen die Cindy Hoetmer van zichzelf geeft in haar vierde boek. ‘Mislukkeling’ zou je aan het rijtje toe kunnen voegen, ware het niet dat haar vorige boek een dusdanig succes was dat de schrijver Hoetmer zo mislukt niet meer is. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Een vrouw is een keer geen karikatuur in het boekenweekgeschenk van Pfeijffer

Naïeve vrouwen van zekere leeftijd met een hang naar iets bijzonders doken eerder op in de romans van Ilja Leonard Pfeijffer, dan met enig dedain gekarakteriseerd als onbeduidend, te romantisch, gedoemd voor teleurstelling. Niet gek dat Jann Ruyters zich dus schrap zette bij de introductie van Carmen, hoofdpersoon in Pfeijffers Boekenweekgeschenk.

Als dit Boekenweekgeschenk begint is de Boekenweek net voorbij en zelfverklaard ‘bibliotheekmoeder’ Carmen besluit de luwte daarna te gebruiken voor een korte vakantie alleen naar Italië, naar Monterosso waar ze ooit van haar eerste liefde, de Italiaanse Antonio, haar eerste kus kreeg, onder water.

De herinnering aan de karikaturale antiheldin uit Pfeijffers Het ware leven kwam bij de recensent bovendrijven, maar gelukkig is Ilja Leonard Pfeijffer is na inmiddels meer dan dertig boeken, een Libris Literatuurprijs (voor La Superba) en een bestseller Grand Hotel Europa, volwassen geworden. Lees hier de hele recensie.

null Beeld

Weinig essay in het boekenweekessay, maar Rijneveld brengt een mooie ode aan de zachte kracten

Wie herinnert zich niet die ene juf of meester die ervoor zorgde dat je je voor even uitverkoren voelde, of in ieder geval gezien? In het Boekenweekessay schrijft Marieke Lucas Rijneveld over basisschool ‘De regenboog’ in Nieuwendijk, en over juf Christa als zijn ‘eerste liefde’. Het klonk me op voorhand al te idyllisch in de oren, maar Het warmtefort is een hartverwarmend miniatuur geworden van een jeugd op een gewone school, met gewone juffen en meesters, die allen op hun beurt buitengewoon bleken. Lees hier de hele recensie.

Hoe hield het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger zo’n immens gebied onder de duim?

In het nieuwe geschiedenisboek van Vilan van der Loo, wil zij een compleet beeld schetsen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL) die het vanaf 1814 mogelijk maakte dat het kleine Nederland de immense archipel Indonesië onder de duim hield.

De auteur presenteert een vorm van ‘doe-het-zelf-geschiedenis’, schrijft Rob Hartmans. De aangehaalde documenten strekken zich soms uit over vele pagina’s, wat de leesbaarheid niet ten goede komt. In tegenstelling tot wat de ondertitel stelt is dit niet ‘de geschiedenis’ van het KNIL, maar een verzameling documenten die kunnen bijdragen aan een dergelijke geschiedenis. Lees hier de hele recensie.

Hoe is wereldvreemd alcoholist Henry in contact gekomen met Russen?

De zonden van onze vaders is het laatste deel in de serie rond Rebecka Martinsson, de Zweedse thrillerserie rond openbaar aanklager Rebecka Martinsson van de Zweedse Åsa Larsson, en speelt zich af in het noordelijke Kiruna. De natuur en band die de bewoners met hun omgeving hebben worden prachtig door het verhaal geweven, ziet Monique de Heer.

De boeken zijn goed afzonderlijk te lezen. Fraai wordt beschreven hoe de verdwijning van zijn vader de jonge Börje tot bokser maakt. En hoe gewelddadige vaders, een ongelukkig toeval en een bang kind voor een drama kunnen zorgen. Met dit boek neemt Larsson op een meeslepende manier afscheid van haar geliefde personage. Lees hier de hele recensie.

Matteo ontmoet Davide in zomers Rome. Het is 1948. Hoe moet dat nu?

Na zijn trilogieën over de Bloomsbury-groep en schrijver Klaus Mann, neemt Rindert Kromhout jongeren in zijn nieuwe boek opnieuw mee naar kunstenaarskringen van weleer. Aan de hand van de fictieve Matteo (18) begeven we ons in het Rome van 1948 onder de dan opkomende sterren van de Italiaanse cinema, zoals regisseur Federico Fellini en zijn vrouw, actrice Giulietta Masina. Kromhout schrijft ontroerend over de worsteling met liefde, vriendschap en seksualiteit. Jammer dat hij er niet wat meer de ruimte voor neemt, signaleert Bas Maliepaard. Lees de hele recensie hier.

null Beeld
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden