Wie goed kijkt ziet in 'Fabian Oder der Gang vor die Hunde' de donkere wolk van de toekomst naderbij komen.

Schermtijd

Opdoemende swastika's en tederheid tussen Engelse armoede: dit zijn onze film- en serierecensies van deze week

Wie goed kijkt ziet in 'Fabian Oder der Gang vor die Hunde' de donkere wolk van de toekomst naderbij komen.

Hier vindt u alle films en series die deze week door Trouw besproken zijn.

Redactie Cultuur

De onopvallende moralist Fabian ziet in Weimar Berlijn her en der swastika's verschijnen ★★★★

De in eigen land zeer produktieve regisseur Dominik Graf (Die geliebten Schwestern) neemt ons losjes mee naar de Weimar Republiek. Oud zwart-witmateriaal van Berlijnse straten en interieurs vol zwaar eikenhout, punkmuziek, Super8- en digitaal filmmateriaal: ze lopen naadloos in elkaar over in een film ‘zonder verhaal’, zoals Kästner zijn semi-autobiografische roman al omschreef. Een meanderende schets van een onopvallend petit bourgeois-bestaan in een historisch rustige fase.

Toch zie je als goede verstaander de donkere wolk van de toekomst naderbij komen. De rijen werklozen op straat. Ontvlambare types die om niks met elkaar op de vuist gaan. De swastika’s die her en der in het straatbeeld verschijnen. Graf neemt er met drie uur de tijd voor om hoofdpersoon Fabian, een moreel deugdelijke maar dolende jongeman, te confronteren met krachten waar hij geen vat op krijgt, of geen verantwoordelijkheid voor wil nemen. ‘We zitten allemaal in de trein des tijds – hier en daar zijn er stations, maar de trein komt nooit aan’, klinkt het ergens fatalistisch.

Toch gaat het om de stations, wil Graf misschien wel zeggen met een visueel eclectische film die ook het heden lijkt te onderzoeken. Als iemand over een kleine eeuw de metrotrappen beklimt en rondkijkt: hoe willen we dat ons tijdperk er dan uitziet? Lees hier de hele recensie van Remke de Lange.

Ali & Ava laat je warmte en tederheid tussen de klinkers van Bradford voelen ★★★★

Sommige films zitten zo vol liefde dat je de warmte zou voelen als je je hand tegen het scherm zou houden. Niet dat er ook maar iets van zoetigheid zit in Ali & Ava van regisseur Clio Barnard. De liefde hier komt niet vanzelf, want de mensen in deze armere wijken van het Engelse Bradford hebben geleerd dat ze weinig van het leven hoeven te verwachten. Alles en iedereen hier lijkt uit voorzorg de hakken in het zand te hebben. Voor de zekerheid.

Barnard blijft in bijna al haar films dicht bij de mensen en de straten van Bradford. Iedereen bijt er van zich af, uit armoede en frustratie, maar Barnard kijkt verder en vindt warmte. Zonder iets of iemand te romantiseren. Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Burgers filmen in Myanmar Diaries het brute geweld onder het militaire regime ★★★

Een stuk of tien agenten dringen op klaarlichte dag het huis binnen van een moeder, terwijl we haar kind hartverscheurend horen huilen. Even verderop wordt een betoger door agenten in burger geslagen met een ijzeren staaf. Terwijl de man hulpeloos op de grond ligt, wordt hij verder afgetuigd. Het zijn twee aangrijpende getuigenissen van het geweld waarmee burgers in Myanmar dagelijks te maken hebben sinds het leger in februari 2021 de macht greep. De afgrijselijke taferelen zijn gefilmd door burgerjournalisten met mobiele camera’s en verwerkt in Myanmar Diaries, een documentaire die met hulp van een Nederlandse producent werd gemaakt door het Myanmar Film Collective.

Je kunt alleen maar ontzag hebben voor de Myanmarese grootmoeder die niet wil leven onder een militaire dictatuur en met gevaar voor eigen leven soldaten in een militaire colonne toespreekt. Je ziet in de film ook hoe de vreedzame protesten worden neergeslagen en hoe het gewapend verzet in het land groeit. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Foodies lijkt fris, maar is eigenlijk bedorven ★★

Je kúnt meeliften op de populariteit van foodblogs en een jong publiek bereiken en nog steeds een interessante film maken. Foodies lijkt de conclusie te trekken dat het publiek niet meer verdient dan een eindeloze herhaling van scènes uit andere romantische komedies, steeds met een nieuw likje verf. Eergisteren Ibiza, gisteren Brasserie Valentijn, vandaag foodblogs. Ook al wordt er in Foodies zo vaak over de Amsterdamse grachten heen en weer gefietst dat de film iets lijkt te willen parodiëren.

Ook als het glas halfvol is, verzuipt romkom Foodies in dat beetje laagstaand water. Geen idee wat de intenties van de makers waren – oprecht iets leuks met eten en verliefdheid willen doen of toch cynische geldklopperij – maar wat je op het scherm ziet, is plat en levenloos. Ondanks de onmiskenbare energie die actrice Sanne Vogel naar het scherm brengt. Het spijt me voor de (vier!) schrijvers, maar de vraag die zich opdrong was: is dit door een algoritme geschreven? Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Engelse landhuisfilm Mothering Sunday gaat ten onder aan te veel geknoei ★★

Mothering Sunday, gebaseerd op de gelijknamige novelle van Graham Swift uit 2016 waarin een schrijfster terugblikt op een dramatische gebeurtenis in haar leven als dienstmeisje, is typisch een film waarmee te veel geknoeid is. Alles klopt, de landhuizen, de jurken, het porselein. We treffen zelfs Colin Firth en Olivia Colman in bijrolletjes als het stijve echtpaar Niven bij wie Jane in dienst is.

Maar wat blijkt? De dramatische muziek overstemt de losgewoelde emoties, terwijl de hectische montage alle energie uit de film trekt. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Dramaserie The Staircase toont het theater van de rechtszaak

De rechtszaak tussen Johnny Depp en Amber Heard is online wereldwijd live te volgen. Ingrijpend voor de betrokkenen, omdat in de rechtszaal alles wordt gefilmd en de intiemste getuigenissen de wereld over gaan. Twintig jaar geleden begon ook een zaak die veel stof deed opwaaien en die uitgebreid werd gefilmd, niet alleen in de rechtszaal, ook daarbuiten.

In 2001 werd de Amerikaanse schrijver Michael Peterson verdacht van de moord op zijn echtgenote Kathleen. Volgens hem was ze van de trap gevallen van hun villa in Durham in North Carolina. Maar, zo is te zien in de achtdelige dramaserieThe Staircase op HBO, de politie denkt op 9 december 2001 iets anders aan te treffen: een plaats delict. Michael Peterson is hoofdverdachte. Dat we eerder al zoveel over deze zaak te weten kwamen, komt omdat Peterson een Franse filmploeg toeliet.

De serie, waarin we een zestien jaar durende gerechtelijke strijd volgen, stelt de vraag in hoeverre de waarheid verloren gaat in het theater van de rechtszaak. Het gaat daarbij om dramatische ontwikkelingen die door de aanwezigheid van de filmploeg nog eens extra lijken te worden aangedikt. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Bekijk hier al onze filmrecensies, een overzicht van al onze serierecensies vindt u hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden