null Beeld
Beeld

FilmrecensieNo Hay Camino

Onwennig zelfportret No Hay Camino zit vol kleine bespiegelingen

No Hay Camino
Regie: Heddy Honigmann
★★★

Belinda van de Graaf

Haar vaste producent Pieter van Huystee vond het tijd dat Heddy Honigmann, die morgen haar 70ste verjaardag viert, eens de camera op zichzelf richtte. Ze is de beroemdste Nederlandse documentaire­maker die altijd met veel nieuwsgierigheid en inlevingsvermogen mensen vanachter de camera interviewde. Denk aan prachtdocu’s als O Amor Natural, Het Ondergronds Orkest en Crazy. In No Hay Camino komt ze zelf in beeld, en dat is best onwennig.

Honigmann heeft na MS ook kanker gekregen, zit in een rolstoel en heeft volgens de dokter niet lang meer te leven. Drie maanden? Twee jaar? Vandaar de keuze voor een roadmovie langs mensen en plekken die voor haar van betekenis zijn. De reis gaat naar de Peruaanse hoofdstad Lima waar ze opgroeide, haar eerste succesvolle documentaire Metaal & Melancholie (1994) maakte, en waar ze nu oude vrienden ontmoet.

Documentairemaker Heddy Honigmann achter de camera.  Beeld
Documentairemaker Heddy Honigmann achter de camera.

Een oud buurtvriendje vertelt haar dat haar vader als een tweede vader voor hem was. Honigmanns mond valt open van verbazing. Zelf kijkt ze terug op een ingewikkelde relatie met haar vader, die in concentratiekamp Mauthausen zat. Uit zijn overbeschermende gedrag kwamen veel ruzies voort, vertelt ze.

Het verhaal van die vader, een bekende striptekenaar, vormt een kleine rode draad; later in gesprek met haar filmende zoon Stefan van de Staak blijkt dat Honigmann zelf ook een nogal zorgelijke moeder was. In weer een ander gesprek met Johanna ter Steege die de hoofdrol speelde in Honigmanns speelfilm Tot Ziens (1995) vertelt ze, hoe ze na het lezen van Primo Levi’s Is dit een mens haar vader kon vergeven.

Reis door leven en werk

En zo reist Honigmann door haar leven en werk. Met Kristien Hemmerechts, coscenarist van No Hay Camino, praat ze over haar voorkeur voor het portretteren van goede mensen, omdat je die niet een-twee-drie ziet. Je ziet sneller slechte mensen, zegt ze, die vallen meer op. Er zitten mooie, kleine bespiegelingen in de film, over dat er geen weg is (no hay camino) maar dat je die weg zelf maakt, door te gaan. Hoewel Honigmann hoopt dat het niet zo is, is haar zelfportret af en toe wel op het sentimentele af, en bij uitzondering misschien geschikter voor de televisie dan de bioscoop.

Lees ook:

Filmrecensie van Mama Weed

Mager drama over een drugsbarones.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden