null Beeld

FilmrecensieCandyman

Nieuwe Candyman buigt zich over wit geweld en zwart trauma

Candyman

Regie: Nia DaCosta.
Met Yahya Abdul-Mateen II en Teyonah Parris.
★★

Cabrini-Green is een achterstandswijk in Chicago en het toneel van Candyman (1992), de horrorfilm van Bernard Rose die uitgroeide tot een cultklassieker. Een fan van het eerste uur was Jordan Peele die met Get Out en Us zelf uitgroeide tot een bekroonde horrorfilmer, met speciale aandacht voor raciale kwesties in hedendaags Amerika.

Hoewel Peele een liefhebber was van Candyman, had hij ook vragen. Waarom werd het verhaal van het zwarte getto verteld via een witte vrouw? En waarom nam Candyman, een zwarte man die het slachtoffer werd van wit geweld, na zijn dood wraak op de zwarte wijk?

null Beeld

Voor Peele reden genoeg om een moderne versie van Candyman te maken, althans als coscenarist en coproducent. Jammer dat hij niet ook de regie voerde, want de nieuwe Candyman is wat eentonig en eerlijk gezegd ook minder spannend.

Het perspectief ligt dit keer wel bij een zwarte man in plaats van een witte vrouw. Kunstschilder Anthony woont in de inmiddels gegentrificeerde wijk. Alles ziet er spic en span uit, maar dat is slechts buitenkant. Anthony ervaart aan den lijve dat Candyman hier nog steeds rondwaart, dat racisme niet iets is wat je even wegpoetst.

Zo weet de film een belangrijk thema, wit geweld en zwart trauma, op de kaart te zetten. Het is een insteek die tot nadenken stemt. Het wil niet zeggen dat het ook goede horror oplevert, al is er wel een wegkijkmomentje met een loszittende vingernagel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden