null Beeld

Filmrecensie

Labyrintisch drama over een dementerende vader

The Father
Regie: Florian Zeller
Met Anthony Hopkins, Olivia Colman, Rufus Sewell, Olivia Williams
★★★★

Alzheimer heeft z’n plek opgeëist in de filmwereld. Logisch, gezien de opmars van de ziekte in de buitenwereld. Geheugenverlies, veranderende persoonlijkheid en mentaal afscheid: films als The Notebook, Still Alice en Michael Haneke’s Amour lieten eerder al zien hoe emotioneel ingrijpend de aandoening is voor patiënt en omgeving.

Ook de recente, gevoelige, Supernova staat stil bij de vroegtijdige rouw die dementie met zich meebrengt. The Father doet dat ook, maar gebruikt de ziekte ook als dramatisch middel, en dat levert een ijzersterk geconstrueerde film op.

Anthony Hopkins speelt een fenomenale rol als dementerende vader. Beeld
Anthony Hopkins speelt een fenomenale rol als dementerende vader.

De Franse theaterschrijver Florian Zeller gaf met zijn stuk Le Père in 2012 de aanzet tot bekroonde voorstellingen in Parijs, Londen en New York. Vervolgens bewerkte hij het stuk, dat samen met The Son en The Mother een trilogie vormt, tot een scenario waarmee hij zijn debuut als speelfilmregisseur maakt.

Al decennia woont Anthony (Anthony Hopkins) in een groot Londens appartement. Nu, als tachtiger, dwaalt hij wat onzeker door de ruimtes en gangen. Hij stuit op stoelen die hij niet herkent. Aan de muur ontbreekt ineens een schilderij. Zijn horloge vindt hij terug op gekke plekken. In de kamer zit een vreemde man op de bank. Begint The Father als een helder verhaal over een dochter die haar bejaarde ‘papaatje’ professionele zorg probeert aan te praten, het verhaal wordt allengs labyrintisch.

Dochter Anne (Olivia Colman) kan de zorg niet meer aan, want ja, ze verhuist naar Parijs. Even later heeft ze nog nooit van dat Parijs-plan gehoord. En vraagt Anthony verwonderd: ‘Dit ís toch mijn appartement?’, dan zal zij het niet beamen.

Met dialogen die weinig verduidelijken, een veranderlijk interieur (had die muur daarnet niet een andere kleur?), en personages die met verschillende acteurs van gedaante wisselen, wordt de mentale chaos groter en groter. Vooral voor Anthony, formidabel gespeeld door Hopkins. De 83-jarige, bekroond met een Oscar, beheerst volledig wat feitelijk een lange monoloog is: als tapdansende charmeur, als agressieve treiterkop en als jochie dat om zijn moeder roept.

Voor de kijker is de verwarring niet minder. Het mag onmogelijk lijken in het hoofd te kijken van een dementerende, The Father nodigt je wel uit er een voorstelling van te maken. Op zeker moment zou je gillend van frustratie aan deze wrede mind game willen ontsnappen. Het siert de maker dat hij die uitweg niet biedt. Zeller gooit de puzzelstukjes in de lucht en laat ze vervolgens los liggen, hoe hard Anthony ook probeert ze in elkaar te passen. Het vergroot de zachtheid waarmee je naar hem kijkt.

Met emotioneel pittige momenten, ook voor mantelzorgers vol goede bedoelingen, is The Father een fascinerend aangrijpend drama.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden