null Beeld

FilmrecensieStrawberry Mansion

Inventieve droomfilm Strawberry Mansion maakt ook behoorlijk ongedurig

Strawberry Mansion
Regie: Kentucker Audley en Albert Birney
Met Kentucker Audley, Penny Fuller en Grace Glowicki
★★★

Het is maar weinigen gegeven om een boeiende film te maken over dromen. David Lynch, wiens gerestaureerde ‘droomfilm’ Mulholland Drive afgelopen week te zien was in het klassiekerprogramma in Cannes, werd er groot mee. Hetzelfde geldt voor de Italiaanse regisseur Federico Fellini, hij kon de realiteit op een droom laten lijken.

Zo is het zeker prijzenswaardig dat het Amerikaanse regisseursduo Kentucker Audley en Albert Birney met Strawberry Mansion dromenland instapt, want de kans dat ze de kijker kwijtraken is niet gering. Maar vooralsnog heeft een zekere James Preble, die met een dun snorretje wordt gespeeld door regisseur Kentucker Audley, onze aandacht.

Houtje-touwtje-sciencefiction

Preble is in de nabije toekomst (we schrijven 2035) een belastinginspecteur die de opdracht heeft om de dromen van mensen te controleren op verborgen uitgaven.

Kentucker Audley als James Preble. Beeld
Kentucker Audley als James Preble.

Jawel, de fiscus heeft het in de toekomst voorzien op onze dromen. Hetzelfde geldt voor reclamemakers, ook die hebben zich toegang verschaft tot het onderbewuste. Het aantrekkelijke aan Strawberry Mansion is dat het om een soort houtje-touwtje-sciencefiction gaat.

Als Preble op een dag aanbelt bij Arabella (‘zeg maar Bella’), een oude, excentrieke dame in een roze huis dat meer lijkt op een kasteel, blijkt ze nog nooit droombelasting te hebben betaald. Preble heeft dagen nodig om al haar dromen, opgenomen op duizenden VHS-tapes, door te nemen. Met een grote, zelfgeknutselde helm op, gaat hij aan de slag, om in de opgeslagen dromen van de oude Bella een romance te beleven met de jonge Bella.

Het begint te vervelen

En dan gebeurt het. Opeens kan de droomtoestand je niks meer schelen.

Het is precies de ervaring die je hebt als iemand een droom begint na te vertellen. Eerst ben je nog geïnteresseerd: oké, kom maar op. Maar al snel begint het te vervelen. De ene surrealistische scène struikelt over de andere. En hoe inventief het ook in beeld is gebracht, je wordt er behoorlijk ongedurig van, wrevelig zelfs.

Lees ook:

Filmrecensie A Quiet Place part II

Stille horror is een verademing tussen luidruchtige spektakels

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden