null Beeld

FilmrecensieIn the Heights

‘In the Heights’ is een uitbundige musical, geen daad van verzet

In the Heights
Regie: Jon M. Chu
Met Anthony Ramos, Corey Hawkins, Leslie Grace
★★★

In the Heights is een daverende musical als je voor de choreografieën en uitbundigheid komt. Maar als je hoopt op een kunstwerk dat de identiteit en zichtbaarheid van latino’s in de Amerikaanse cultuur versterkt, zul je teleurgesteld zijn.

Decor zijn de straten van Washington Heights in het noordelijke puntje van Manhattan. Bijna alle personages die je in de 2,5 uur speeltijd zult ontmoeten, komen uit de Dominicaanse gemeenschap die in de wijk woont.

Middelpunt van de uitgebreide cast is Usnavi, die het verhaal van In the Heights vertelt aan een groepje kinderen. Hij zit voor een bar op het strand, met het azuurblauwe water op de achtergrond. Het verhaal van In the Heights, lijkt het, zal het verhaal zijn van de teloorgang van een buurt.

Een buurt waarin iedereen elkaar kende, waarin sterke schouders de zwakke droegen, maar waar niemand sterk genoeg was om de stijgende huizenprijzen te weerstaan. Usnavi wilde altijd al terug naar de Dominicaanse republiek, maar hij had gehoopt dat anderen wel ‘in the heights’ zouden blijven. Terwijl hij vertelt, duiken wij in het verhaal.

De obstakels waar de gemeenschap mee te maken heeft

Via de personages serveert de film niet alleen de familie- en vriendschapsbanden die de buurt maken tot wat die is. Hun verhalen illustreren ook de obstakels waar de gemeenschap mee te maken heeft. Dat is onder meer het verhaal van Vanessa, die niets liever wil dan modeontwerper worden maar vanwege discriminatie geen appartement in de buurt van de opleiding kan vinden.

Het is het verhaal van Usnavi’s neef Sonny, die noodgedwongen ­illegaal in Washington Heights woont. Het is het verhaal van Nina, die een grote druk op haar schouders kreeg toen ze als enige uit de buurt naar een prestigieuze universiteit kon, maar het niet trok. En het is het verhaal van Abuela Claudia, de oude ‘moeder van de buurt’.

‘Ik vraag me af hoe In the Heights zou voelen als alle personages wél van vlees en bloed zouden voelen’, schreef een Amerikaanse criticus met een Latijns-Amerikaanse achtergrond, die In the Heights mislukt acht. Maar dat is nou net waar het wringt. Dit is een musical, met grote emoties. Een vorm die van oudsher meer naar opera dan naar sociaal-realisme neigt. Daarom ook de ongebreidelde – en ietwat gênante – lofzang in In the Heights op het winnen van de loterij.

Puur beoordeeld als film is In the Heights niet helemaal gelukt. Met name naar het einde toe loopt de lucht uit sommige scènes en lijkt het verhaal even dood te vallen. Maar qua muziek en dans en prachtige mannen en vrouwen kun je je ogen uitkijken. Dit is een musical die vooral een musical wil zijn en geen politiek statement.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden