Filmrecensie Rojo

Heel gewone middenklasse helpt heel gewone junta aan de macht

Beeld uit de film Rojo.

Rojo
Regie: Benjamín Naishtat
Met Darío Grandinetti, Andrea ­Frigerio, Alfredo Castro
★★★★☆

Wat advocaat Claudio, zijn vrouw en dochter niet weten in deze donkerkomische politieke thriller, is dat volgend jaar een militaire staatsgreep zal plaatsvinden. En dus gaan ze hun fijne egoïstische gangetje in het Argentinië van 1975.

Extremistische regimes ontstaan niet in een vacuüm, is het idee ­achter ‘Rojo’. Claudio bijvoorbeeld veroorzaakt al vrij snel in het begin van de film iemands dood. Maar de wet beschouwt de advocaat als iets waar anderen zich aan moeten houden. Zelf ziet hij het probleem niet; hij dumpt het ­lichaam in de woestijn. Een knipoog trouwens naar de latere hobby van de extreem-rechtse militaire junta’s in Zuid-Amerika.

Tuurlijk heeft hij last van wat schuldgevoel. Zeker als later een Columbo-achtige inspecteur op het toneel verschijnt, die haarfijn aanvoelt wat er is gebeurd. Maar voor nu, neuh. En een vriendje ­helpen dat via slinkse omwegen een villa in de buurt wil bemachtigen? Tuurlijk voelt hij zich daar ­ongemakkelijk bij. Maar hij regelt het wél.

Rojo is als een mentale röntgenfoto die de geestestoestand schetst van een land dat klaar is om een staatsgreep te omarmen. Waar de wet toch al niet veel voorstelt, ­omdat iedereen alleen aan zijn ­eigen belangen denkt.

Claudio heeft zichzelf altijd gezien als rechtschapen burger, niet als iemand die zo’n regime aan de macht helpt. Maar dat blijken slechts woorden. Rojo schetst een beeld van een heel gewone moreel failliete middenklasse, die een heel gewone militaire junta aan de macht helpt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden