Boekrecensie Jeugdboeken

Hartverwarmend prentenboek van Jan Jutte over gemis, troost en vriendschap

Uit: Tijger, Lemniscaat. Beeld Jan Jutte

Met een wat weemoedige blik loopt de oude Josefien door een besneeuwd bos, als ze plotseling een vlammend oranje tijger tegen het lijf loopt. Eerst lijkt ze te schrikken, maar dan: “Als vanzelf kroelde ze door zijn vacht. ‘PRRR,’ snorde Tijger. Ze voelde zijn warmte door haar jas heen.”

Deze wonderlijke ontmoeting mondt uit in een hartverwarmend prentenboek over gemis, troost en vriendschap. Jan Jutte schreef een prettige tekst bij zijn eigen sterke prenten, maar die had ook weggelaten kunnen worden, omdat de sfeervolle beelden al zo verhalend zijn.

Oranje tijgervacht

Meteen valt het schitterend ingetogen, diepe kleurgebruik op, zoals het vele paars, dat mooi combineert met het oranje van de tijgervacht. En de hoofdfiguren nemen je meteen voor zich in: Tijger met zijn grote, zware lijf, dat er door Jutte’s kenmerkende krachtige, maar tegelijk soepele belijning imponerend én knuffelbaar uitziet. En de kleine, zachtaardig ogende en ietwat deftige Josefien, met hoedje en grijze knot.

Tijger gaat met Josefien mee naar huis en daar kunnen we aanwijzingen vinden voor waarom ze het beest zo omarmt. Uit de portretfoto van haar man op het nachtkastje en het lege tweepersoonsbed, kun je afleiden dat ze alleen is, eenzaam misschien.

Tijger, Lemniscaat Beeld Jan Jutte

Fernweh

Ze neemt Tijger mee de stad in, waar Jutte zich van zijn slapstickachtige kant laat zien: mensen stuiven uiteen en een meisje wordt zelfs snel een raam op één hoog in getrokken. Maar langzamerhand went het stadje aan Tijgers aanwezigheid en mogen kinderen op hem ‘paardjerijden’. Die plaat valt enigszins uit de toon, door de plots ragfijne penlijntjes waarmee het straatbeeld is neergezet en de afwijkende personages, zoals een lange man met een groene huid.

Als Tijger zijn strepen begint te verliezen, diagnosticeert de dierenarts fernweh. Gek woord, want hij blijkt gewoon heimwee te hebben naar zijn eigen land.

Josefien besluit hem met een boot te gaan brengen en dat levert twee aangenaam kalme beelden op – iets meer van die rust had het ritme van het boek goedgedaan.

Als ze Tijger eenmaal heeft achtergelaten in de jungle – een tweede afscheid na haar man? - keert Josefien verdrietig terug naar huis. Gelukkig vindt ze daar aan het ontroerende slot een zwerfpoesje, over wie ze zich ontfermt. Zijn naam? Tijger.

Bas Maliepaard bespreekt wekelijks jeugdboeken voor Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden