Gelukkig hebben de echte dinosaurussen 'Jurassic World: Dominion' niet meer hoeven meemaken.

RecensieoverzichtFilms en series

Flutslot van ‘Jurassic Park’ en een ode aan Ingmar Bergman: dit zijn onze film- en serierecensies van deze week

Gelukkig hebben de echte dinosaurussen 'Jurassic World: Dominion' niet meer hoeven meemaken.

Hier vindt u alle films en series die deze week door Trouw besproken zijn.

Redactie Cultuur

Zelfs na 65 miljoen jaar draaien de dino’s zich nog om in hun graf door Jurassic World: Dominion ★★

Als de studio’s het publiek graag zien terugkeren naar de bioscopen, zullen ze blockbustercinema weer speciaal moeten maken. Want Jurassic World: Dominion is het soort snel in elkaar geflanste, karakterloze, humorloze spul dat je weggestopt in een uithoek van een bijna-failliete streamingdienst verwacht. Terwijl de hele wereld onder de voet gelopen wordt door dinosauriërs gaat de laatste Jurassic Park-film ineens over de zoektocht naar een mens met raadselachtige genetische eigenschappen. Huh?

Deze film kan op geen enkele manier tippen aan Spielbergs origineel uit 1993. Het epische karakter is verdwenen, het scenario rammelt meer dan een Trabant die een tour door de Himalaya maakt en vrijwel alle acteurs kwamen naar de set voor de riante vergoeding, niet voor enige persoonlijke betrokkenheid. Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Bergman Island is een kleine buiging voor de kracht van verhalen ★★★★

De twee filmmakers Chris en Tony boeken een werkvakantie op het Zweedse eiland Farö, waar de in 2007 overleden Ingmar Bergman woonde en werkte. In een speelse spiegeling van het thema van Bergmans Persona uit 1966, waarin twee persoonlijkheden door elkaar lopen, verwoorden ze de twee tegenstrijdige opvattingen van regisseuse Hansen-Love over Bergman, zei ze recent in een interview: het genie versus de egoïst.

Mocht je Bergmans films hebben gezien, dan is het leuk Bergman Island op dat niveau te bekijken: als luchtig gegoochel met Bergmans thema’s en als een bescheiden ode aan de filmmaker. Maar het hoeft niet. Los van die filmhistorische achtergrond is Bergman Island een verhaal over je eigen weg vinden, los van je helden, los van de liefde. De film kiest dus ook zijn eigen weg, niet gehinderd door Bergmans erfenis. Lees hier de hele recensie van Ronald Rovers.

Belinda van de Graaf sprak met regisseuse Mia Hansen-Love: “Bergman wist met een enorme psychologische precisie door te dringen tot zijn personages”.

Mixteekse vrouwen weren zich voorzichtig in knap mozaïek Nudo Mixteco ★★★★

Maria keert terug naar haar Mexicaanse geboortedorp San Mateo om haar moeder te begraven. Ze treft haar jeugdliefde weer, die inmiddels een alleenstaande moeder is. De vrouwen slapen met elkaar, in het geheim, want in de kleine Mixteekse gemeenschap is homoseksualiteit taboe. Maria’s vader wil zelfs niks meer met zijn dochter te maken hebben.

Regisseuse Ángeles Cruz groeide zelf op in een traditionele, inheemse gemeenschap in het zuiden van Mexico. Je voelt aan alles dat ze weet waar ze het over heeft. Vernuftig verweeft ze de verhalen van verschillende oud-bewoners die het arme dorp, net als zij, ooit verlieten om elders te gaan werken, en die om verschillende redenen terugkeren. Lees hier de hele recensie van Belinda van de Graaf.

Schilderachtig drama Délicieux is een net te flauw mengsel van fraaie ingrediënten ★★★

Kan goed eten democratisch zijn? Scenarist-regisseur Éric Besnard situeert een drama over een man van het volk, die via omwegen zijn plek in de nieuwe sociale orde vindt aan de vooravond van de Franse Revolutie. Mooi, om via eten - als voeding, cultuur, sociaal bindmiddel - iets te vertellen over historisch grote verschuivingen.

De in eigen land drukbezette Gregory Gadebois (Police, J’Accuse) is een acteur van het kleine gebaar. Toch krijgt hij net te weinig te doen in een conventioneel opgezet script met brave dialogen, dat eigenlijk niet echt geïnteresseerd is in politiek of geschiedenis. Ook niet in koken trouwens. Besnard besteedt wel veel aandacht aan interieurs met schilderachtig licht en stillevens van fraaie ingrediënten. En, toegegeven, dat kijkt smakelijk weg. Lees hier de hele recensie van Remke de Lange.

De jaren tachtig herleven opnieuw in Stranger Things 4 - net als de horrorclichés

Het is de wereld op zijn kop in het vierde seizoen van de hitserie Stranger Things. Dat was ook wel nodig, het was tijd om de scifi-horrorserie een nieuwe afslag te laten nemen. Dat gedoe met Het Ondersteboven was na drie seizoenen wel een beetje uitgekauwd. Wéér een monster dat vast zit in een schaduwdimensie en wéér een stel arme scholieren dat het leven zuur wordt maakt en de wereld moet redden.

Wat niet uitgekauwd raakt, is die dikke knipoog naar de jaren tachtig, en dat is ook in dit seizoen weer een heerlijk decor. Alle horrorclichés komen voorbij in het vierde seizoen. Een flinterdun verhaal, dikke suspense met geluidseffecten en rookmachines. En ja: het is over de top, flink over de top zelfs. Maar wel goed gemaakte over de top horror. Alle details kloppen en dankzij uitmuntende acteurs en regie is het zeker lekker kijkvermaak. Maar of dat genoeg is voor de doorgewinterde Stranger Things-kijker? Lees hier de hele recensie van Nienke Schipper.

Bekijk hier al onze filmrecensies, een overzicht van al onze serierecensies vindt u hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden